De Rare Vos: Een geval apart

LET OP: dit eethuis bestaat niet meer!

Foto: Johan Martens

ZONE02/ nr. 190 (woensdag 18/6/2008)

In 1880 wordt aan het marktplein van Schepdaal een café opgericht. In de tweede helft van de twintigste eeuw krijgt het zijn huidige naam De Rare Vos. Deze verwijst naar de in 1997 overleden cafébaas en voormalige brouwersgast van lambicbrouwerij Eylenbosch: Louis Moles de Bailly. Louis was ne rosse en bovendien een raar geval. Hij is in 1909 als onwettig kind van een edelman samen met wat goudstukken te vondeling gelegd bij de pastoor van Schepdaal. Armand, de huidige patron, neemt het café na Louis’ dood over. In het kleine huisje is nog steeds het authentieke café gevestigd dat Rare Vos (€1,80), een huisbier, schenkt. Het wordt speciaal voor het café door brouwerij Girardin geassembleerd met hun geuze, lambic en faro. Daarnaast is het café sinds 2002 onafgebroken Orval ambassadeur. Hiervoor moet de Orval minstens zes maanden in de bierkelder op fles hebben kunnen hergisten want dan pas zal de ware gout d’Orval ontstaan. Momenteel ligt de Orval (€3,20) hier een jaar in de kelder. Als je langs de toog naar achter gaat, kom je van de ene aanbouw in de andere terecht, een waar koninklijk museum voor koterij. Het zijn allemaal eetzalen. Hier moet je niet à la carte eten, maar op donderdag de dagschotel of op vrijdag en tijdens het weekend de suggestie van het huis zoals boestring (gerookte haring), ossentong, hutsepot met stoemp, blinde vinken met kriek, Mechelse koekoek en asperges. Op zondag moet je direct na de hoogmis komen want op is op. Wij gaan ernaartoe tijdens het ‘paling in ’t groen’-weekend. We zitten helemaal achteraan op het terras in ’t zonneke en over het aperitief moeten we niet twijfelen, voor ons een kriek Girardin van ’t vat (€1,80) en voor Junior een Fanta (€1,50). De kriek is licht zurig en fris met een echte kriekensmaak. Geen chemische, siroopachtige kauwgomsmaak zoals bij de gemiddelde industriële kriek brol. Een voorgerecht moet je niet nemen want je krijgt als amuse geen petieterige kommetje maar een reguliere kom soep. Vandaag is het een heerlijke bouillon met een pot smout en stokbrood. De paling in ’t groen (€20) is een megaportie bestaande uit grote stukken van zo’n 5 cm paling die perfect van de graat loskomen. De saus is geen bloemige brij zoals tegenwoordig te veel voorkomt. De zurkel zorgt voor de smaaksetting. Er staan vetoogjes op de saus waardoor ze een nog robuuster uiterlijk krijgt. Ze is afgewerkt met peterselie en een likje citroensap. Deze paling in 't groen komt in de buurt van die van ’t Palingpotje, een mythisch restaurant uit mijn jeugd in de zeepolders. Volgens puriteinen moet paling in 't groen geserveerd worden met bruin brood en boerenboter. Hier wordt het geserveerd met zelfgesneden en krokant gebakken pommes allumettes. We drinken hierbij een pichet eenvoudige witte huiswijn (€5,40). Om af te ronden (sic) doen we ons nog te goed aan een portie Breugheliaanse rijstpap (€3). We vereffenen de rekening (€ 84) en kijken uit naar de siësta bij ons thuis.

Conclusie: De weeksuggestie is prijskwaliteitgewijs dik in orde en het huisbier 'Rare Vos' is uniek.

Eten: 7/10
Bediening: 5/10
Comfort: 5/10

Globale beoordeling: *** (goed)

Type: eethuis
Keuken: Belgisch
Specialiteit: streekgerechten

De Rare Vos
Marktplein 22
1703 Schepdaal
02 569 20 86
 
Dit eethuis ligt echt in the middle of nowhere maar zelden een artikel geschreven dat zoveel werd geconsulteerd op de website van ZONE02/.
Armand (de man op de foto) wil zijn zaak al jaren verkopen, maar vindt geen overnemer. Hij doet dus noodgedwongen maar verder. Eigenlijk is dat een goede zaak voor de klanten.

De Hoef 1627: Pomme d'amour

Foto: Johan Martens

ZONE02/ nr. 190 (woensdag 18/6/2008)

Gaan dineren op een zwoele avond en je een beetje in Zuid-Frankrijk wanen? Zak dan af naar De Hoef 1627. Een oude relais de poste in het Ukkelse gehucht Koevoet waar momenteel onder de deskundige leiding van maître d' Jean-Claude Conreur de vierde generatie zich warmloopt. Een honderdjarige lindeboom voorziet de binnenkoer van schaduw. Je hebt het gevoel in Buis-les-Baronnies, wereldhoofdstad van de lindebloesems, te zitten. Op weg naar die binnenkoer komen we door de eetzaal, waar het bloedheet is want in de open haard gloeit een houtvuur om de signature dish te grillen: côte à l’os. Van zodra we plaatsnemen aan de plastieken tuintafel met roodgeblokt tafellaken en dito servetten valt ons de relaxte sfeer op. Geroezemoes van het cliënteel met op de achtergrond het geluid van het kloppen van een bearnaisesaus. Fijn dat er geen muziek te horen is. Enkel het geluid van de afzuiginstallatie stoort een beetje. Madame krijgt heimwee naar de jaren ’70 als ze bij de suggesties ‘Coeur de palmier à la vinaigrette’ (€9,50) ziet staan. De palmharten liggen op een paar blaadjes salade en zijn met reepjes gekookte hesp bestrooid. Er komt ook een potje cocktailsaus bij. Als voorgerecht eet ik ‘Frisée aux lardons’ (€7,20). Drie ingrediënten: het wat bittere gele hart van een krulandijvie, uitgebakken balkvormige stukjes gezouten spek en een zure vinaigrette. Simpel en lekker. Hierbij komt er geen vloeibare stikstof, lasbril, pacojet, roner of thermomix aan te pas. Bij deze voorgerechten drinken we een halfje Georges Duboeuf Macon-villages 2006 (€11,50) met een goede prijs-kwaliteitverhouding. Als hoofdgerecht kunnen we niet omheen de incontournable ‘Côte à l’os au feu de bois garnie’ (€37 voor twee personen). Niets gaat boven een ribstuk dat op een houtvuur perfect saignant is gegrild. De buitenkant heeft hierdoor een ietwat gerookte smaak. De hofmeesterboter smelt zalig weg op het superieure kwaliteitsvlees. Spijtig van de gekartelde steakmessen maar sinds kort neem ik mijn Laguiole zakmes mee op verplaatsing, dat snijdt door het vlees als was het boter. Ook de mega aardappel uit de oven is comme il faut. De buitenste laag is een halve cm verkorst. Wat lookboter en zout erop en de combinatie met het ribstuk is perfect. Hier kunnen zelfs de frieten van Maison Antoine niet tegenop. Het halfje château Peybonhomme Les Tours 2005 (€14,50), een biologische Cru Bourgeois 1ère côte de Blaye is een revelatie. We hadden beter onmiddellijk een 75 cl fles (€25,50) besteld. De verrassing van de avond komt echter nog. We zijn geïntrigeerd door het duurste dessert: de ‘Crêpe Cathy’ (12,20). Het is een gekaramelliseerde crêpe Normand die de ober aan tafel met calvados flambeert. In het midden ligt een bolletje vanille-ijs. Dit dessert smaakt goed af na een dergelijke copieuze maaltijd (slechts €104 voor twee personen). Geniaal gevonden, het effect van een pomme d’amour in een pannenkoek. Moeten we nooit meer wachten tot Brussel kermis.

Conclusie: Incontournable is de boven houtvuur gegrilde côte à l'os. Proef ook de verrassende crêpe Cathy.

Eten: 8/10
Bediening: 8/10
Comfort: 5/10

Globale beoordeling: **** (zeer goed)

Type: restaurant
Keuken: Belgisch-Frans
Specialiteit: vleesgerechten

De Hoef 1627
Edith Cavellstraat 218
1180 Ukkel
02 374 34 17
www.dehoef-1627.com
 
De titel is mijn originele titel. The Ladies van de redactie hebben die gebruikt voor de Franstalige versie, maar voor de Nederlandstalige versie werd de titel vertaald in 'De liefdesappel'. Niet echt geslaagd naar mijn bescheiden oordeel, te meer in het artikel de term 'pomme d'amour' wel wordt behouden.
Een paar weken na publicatie van dit artikel krijg ik een telefoon van mijn hoofdredactrice om te melden dat een Franstalige uitgeverij van schoolboeken de Franstalige versie van dit artikel als typevoorbeeld van een restaurantrecensie wil opnemen in hun bloemlezing van de Franse literatuur. De 'Gouden Poort' van het Franstalig onderwijs qua. Deze bloemlezing zal niet alleen uitgegeven worden in Franstalig België maar ook in het grootste deel van Franstalig Afrika. Of ik daar toestemming toe geef? Ja natuurlijk, ik ben vereerd maar onder voorwaarde dat ik drie exemplaren van die bloemlezing krijg opgestuurd. Ik heb ze nooit mogen ontvangen.
Vandaar dat ik hier dan ook uitzonderlijk eveneens de Franstalige versie van het artikel plaats. De vertaling is van Adeline Weckmans. 'Adeline, bedankt voor de meesterlijke vertaling!'

Envie d'une soirée d'été calme qui vous donne l'impression d'être dans le Sud de la France? Passez chez De Hoef 1627, un ancien relais de poste à Uccle, où la quatrième génération s'échauffe sous l'égide du maître Jean-Claude Conreur. Un tilleul centenaire offre son ombre à la cour intérieure. Pour se rendre dans la cour intérieure, nous traversons la salle à manger où il fait étouffant: un feu de bois rougeoie pour permettre de préparer LE plat du lieu: la côte à l'os grillée. Mais dès que nous prenons place à la table de jardin en plastique protégée d'une nappe à carreaux rouges et serviettes assorties, l'ambiance détendue nous atteint. Le brouhaha de la clientèle, avec en arrière-plan le clapotement de la confection d'une sauce béarnaise. Madame se sent envahie par une nostalgie des années '70 en remarquant des Coeurs de palmier à la vinaigrette (9,50€) parmi les suggestions. Les c'urs de palmier sont présentés sur des feuilles de salade, accompagnés de languettes de jambon fumé, avec un petit pot de sauce cocktail. En entrée, je mange une Frisée aux lardons (7,20€). Trois ingrédients: le c'ur amer et jaune d'une frisée, des morceaux de lard salé bien cuits et une vinaigrette acide. Simple et bon. En accompagnement, pas de chichis, une demi Georges Duboeuf Macon-villages 2006 (11,50€), un bon rapport qualité-prix. En plat principal, impossible de passer à côté de l'incontournable côte à l'os au feu de bois garnie (37€ pour deux personnes). Il n'existe rien de meilleur qu'une côte parfaitement grillée au feu de bois, ce qui donne un goût un rien fumé à l'extérieur. Le beurre maître d'hôtel fond agréablement sur cette viande de qualité supérieure. Dommage qu'elle soit à découper avec un couteau à steak cranté, mais depuis peu, j'emmène mon couteau de poche Laguiole en déplacement: il coupe à travers la viande comme du beurre. La méga pomme de terre cuite au four est elle aussi comme il faut: la peau a cuit et forme une croûte d'un demi-centimètre d'épaisseur. Un rien de beurre à l'ail, du sel, et la combinaison avec la côte à l'os est parfaite. Le demi château Peybonhomme Les Tours 2005 (14,50€), un Cru Bourgeois 1ère côte de Blaye biologique est une révélation. On aurait mieux fait de directement commander une bouteille de 75 cl (25,50€). Mais la surprise de la soirée est encore à venir. Nous sommes intrigués par le dessert le plus cher de la carte, la Crêpe Cathy (12,20€). Une crêpe normande caramélisée que le serveur flambe au calvados à notre table. Au centre, une boule de glace vanille. Un dessert qui clôture en beauté ce repas copieux (seulement 104€ pour deux personnes). C'est génial, l'effet d'une pomme d'amour mais avec une crêpe. Plus besoin d'attendre la foire du Midi.

Tierra del Fuego: Don't cry for me Argentina

LET OP: dit restaurant bestaat niet meer!

Foto: Johan Martens

ZONE02/ nr. 189 (woensdag 4/6/2008)

Nog voor het open was werd Tierra Del Fuego al in De Standaard Magazine gehyped door Donna presentatrice Ann Reymen. Intrigerend, maar altijd mee oppassen met zo’n dingen. Als het restaurant de verwachtingen niet kan waarmaken zit je sowieso met een kater. Meer redenen heb ik natuurlijk niet nodig om samen met Hans, een rasechte Vilvoordenaar, dit Argentijns steakhouse tegen het licht te houden. Tot vorig jaar was hier een Italiaans restaurant gevestigd maar Bart Petitjean, eigenaar van het Mexicaans café Cantina Caramba, wou de pjeirefretters kennis te laten maken met Argentijns rundvlees. Alleen begrijp ik niet waarom er op de kaart ook paardensteak staat. Het is quasi onmogelijk om te concurreren met het om de hoek gelegen resto De Kuiper, het heilige der heiligen voor paardenbiefstukliefhebbers. De inrichting is Spartaans sober gehouden met ongemakkelijke houten stoelen en banken. Er heerst een intimistische sfeer door het gebruik van dieprood als hoofdkleur. Aan de muren zijn foto’s van Evita Perron prominent aanwezig. De eetzaal zit afgeladen vol. Heel wat mensen die niet hebben gereserveerd, worden geweigerd. Als aperitief willen we de Uruguaanse schuimwijn (€4) proberen, maar de boot ligt blijkbaar al weken aan de ketting. Aanvaardbare uitleg van de ober die ons de hele avond correct zal bedienen. Dan maar een Peruaanse cocktail, een pisco sauer (€5) en een Quilmes (€3), een Argentijns biertje. Pisco sauer is een cocktail op basis van, uit druiven gedistilleerde, pisco en limoensap met opgeklopt eiwit, suiker en kaneel. Het is een echte aanrader. Misschien geeft het wel een globetrotterachtig gevoel om Argentijns bier te drinken, maar kwalitatief kan het niet tippen aan de gemiddelde Belgische pils. Het enige voorgerecht op de kaart zijn empanadas, gevulde pasteitjes (€6 voor 3 stuks). Je kunt kiezen uit vlees, groenten, kip, escargot-witloof en escargot-asperge als vulling. Het zijn droge pasteitjes en we smaken de vulling niet echt. De gegrilde Argentijnse entrecote van 300 gr (€19) lijkt ons meer dan voldoende. De ware carnivoor kan tot een halve kilo gaan. Het vlees is van hoge kwaliteit, maar de bakwijze is niet zoals gevraagd. Saignant is weinig doorbakken, van binnen mals en sappig. Dit is à point, goed gebakken. Het is blijkbaar moeilijk om een biefstuk saignant op tafel te krijgen. De kleine aardappelen in de schil zijn gewoon gekookt en per twee in aluminiumfolie gewikkeld om warm te houden in de oven. De frieten zijn niet homemade. De Tupungato 2005 (€26) van Finca Flichman, gemaakt met malbec, merlot en cabernet sauvignon druiven, is een lekkere maar zware wijn om hierbij te drinken. Hoewel de witte chocolademousse (€5) goed gemaakt is, smaakt hij naar mijn persoonlijk oordeel mierzoet en wordt mijn vooroordeel bevestigd dat chocolademousse moet gemaakt worden met bittere fondant chocolade. We voelen de kater al opkomen op het moment dat we net geen €100 betalen.

Conclusie: Vilvoordse hype maar dit zal de 'pjeirefretters' niet tot rundvlees bekeren.

Eten: 5/10
Bediening: 7/10
Comfort: 6/10

Globale beoordeling: ** (matig)

Type: restaurant
Keuken: Argentijns
Specialiteit: steakhouse

Tierra del Fuego
Lange Molenstraat 26
1800 Vilvoorde
 
Dit is echt hét voorbeeld van hoe je als culinaire journalist de gevolgen moet ondergaan van het feit dat je objectiviteit en vrije meningsuiting hoog in het vaandel draagt. Niet zo lang na dit artikel is het fout afgelopen met Tierra del Fuego. Ik heb helemaal niet de pretentie om te beweren dat de sluiting van het restaurant door het artikel is veroorzaakt. Het concept was gewoon niet goed genoeg. Eigenaar Bart Petitjean heeft mij het artikel echter nooit vergeven. Iedere keer dat ik sindsdien met vrienden, zijn eveneens in Vilvoorde gelegen, Mexicaans café 'Caramba' bezocht, kreeg onze tafel verschaald bier en verlepte nachos van de dag ervoor. Na een tijd vroeger mijn vrienden mij niet meer om mee te gaan. Een jaar later kwam ik er op een zaterdag na een gidsbeurt in Vilvoorde met een groep van 15 personen om 18u binnen en kreeg ik van Bart Petitjean te horen dat alles volgeboekt was, terwijl er nog geen klanten waren. Ik ben naar huis gegaan en heb direct Junior laten bellen om een reservatie te nemen voor vijftien personen, vijf minuten later. Guess what? No problem. Ik werd dus gewoonweg geweigerd en buitengegooid.
Vandaar dat ik hier mijn originele titel 'Don't cry for me Argentina' heb bovengehaald, want met de gepubliceerde titel 'Rundoffensief' had ik eigenlijk mijn geplande mokerslag al achterwege gelaten om zodoende een gulden middenweg te bewandelen. Nu doe ik dat dus niet meer.
In de plaats van Tierra del Fuego kwam er het voortreffelijk Indisch restaurant 'Red Fort'. Een echte aanwinst voor Vilvoorde, zoals uit mijn latere recensie blijkt.

La Canne à Sucre: Een culinaire ontdekkingstocht

LET OP: dit restaurant bestaat niet meer!

Foto: Johan Martens

ZONE02/ nr. 189 (woensdag 4/6/2008)

Goed om weten dat er in Brussel een echt Caraïbisch, meer bepaald een Martinikaans restaurant, annex rhumeriebestaat. In een steeg tussen de Zavel en de Marollen ligt dit goed bewaarde geheim: La Canne à Sucre. Ti-punch, dé rumdrank bij uitstek van de Caraïben heeft hier een ereplaats op de kaart. Een groot houten bord aan de bar, omspannen met een koord met knopen dient om de persoonlijke rumbekers te bewaren van de vrienden van het huis die in de Academie du rhum zijn gecoöpteerd. Jean-Claude Waver staat in de keuken en na de coup de feu speelt hij Caraïbische muziek met de huiscombo. Zijn echtgenote Christiane doet de zaal. Ze zijn er wonderwel in geslaagd om de zaak een exotische, zelfs tropische sfeer mee te geven. Als aperitief kiest Madame voor een ‘requin bleu’ (€7,5), één van de 250 cocktails, op basis van drie jaar oude Havana Club rum, curaçao bleu, crème de coco en ananassap. Junior neemt een passievruchtensap (€5) en ik op goed geraak, want er zijn 400 soorten rum in voorraad, een ti-punch met JM Crassous de medeuil grappe blanche uit Martinique (€6,5). Ti-punch is de nationale drank van Martinique: witte rum, vers limoensap, suikerrietsiroop en wat water. Oudere, donkere rum wordt eerder als digestief gedronken. We bestellen drie verschillende voorgerechten om te delen. ‘Z’habitants flambés au rhum à la vanille’ (€12) zijn rivierkreeftjes in een verrassende vanillesaus met korianderzaad. De ‘piments farcis’ (€10) zijn spijtig genoeg niet meer in voorraad. We nemen dan maar de ‘assiette des îles’ (€13). Het is samengesteld uit samoussa, scampibeignets en kleine gevulde beursjes en scampi. Omdat het allemaal gefrituurd is, stelt het teleur. Ook zit het darmkanaal nog in de scampi. De ‘assiette créole’ (€13) echter is een topper. Het bestaat uit acras de morue (gefrituurde kabeljauwstukjes), cyriques (gevulde landkrabjes) en boudin créole (creoolse bloedworstjes). Vooral de cyriques zijn zeer origineel en een echte aanrader. Ze zijn ook apart als voorgerecht te krijgen en dat is hier volgens mij hét voorgerecht. Als hoofdgerecht eet Junior ‘poulet coco’ (€20), kippenvlees geweekt in Caraïbische kruiden met kokosmelk, bereid en geserveerd in een kokosnoot. Het vlees heeft een zeer specifieke gerookte smaak. Ik eet de ‘poisson créole’ (€18). Dit is papegaaivis gemarineerd in groene citroen. Hierbij komt een met kokosmelk geparfumeerde groentesaus. Opnieuw vallen de ongewone smaakpaletten op: friszuur versus aangenaam zoet. Madame blijkt de signature dish gekozen te hebben: ‘matoutou de crabes’ (€26). Dit is een landkrab gevuld met een overheerlijke krabfricassee met andermaal een onverwachte smaak. Hierbij drinken we een dure witte wijn van Robert Skalli Chardonnay 2006 uit de Pays d’Oc (€27 ofwel 3,5 maal de aankoopprijs). De dessertkaart is geen vetpot. We vragen dan ook de rekening en betalen €156, wat niet van de poes is door de dure aperitieven, maar die waren voor de verandering wel super.

Conclusie: De unieke caraïbische keuken is ook in Brussel verkrijgbaar. Om nog maar te zwijgen van de ti-punch.

Eten: 7/10
Bediening: 6/10
Comfort: 6/10

Globale beoordeling: *** (goed)

Type: restaurant
Keuken: Creools
Specialiteit: exotisch

La Canne à Sucre
Duivenstraat 12
1000 Brussel
0475 47 20 23
www.lacanneasucre.be
 
Over dit artikel valt er geen enkele anekdote te vertellen. Dat op zich al is een anekdote vrees ik.

De Plezanten Hof: Moet er nog zout zijn?

Foto: Johan Martens

ZONE02/ nr. 188 (woensdag 21/5/2008)

Het aspergeseizoen loopt nog tot 24 juni, geboortedag van Johannes de Doper. Het wordt tijd om ze te proeven. Op een dinsdagavond gaan we naar De Plezanten Hof met een aspergemenu op de kaart. Het ligt naast lambicbrouwerij De Keersmaeker. Koenraad De Wilde heeft dit restaurant samen met zijn echtgenote Hilde De Swaef een paar jaar geleden overgenomen. De eetzaal is heringericht onder het motto ‘willen maar niet kunnen’. Een deel van het meubilair blijkt vervangen door trendy goedzittende stoelen en tafeltjes. Ook zijn er dito luchters opgehangen maar dat is het dan ook. Voor de rest is de inrichting als vanouds, van het fermette type. Na het nodige aandringen, mogen we in de quasi lege eetzaal aan een vierpersoonstafel plaatsnemen. De gastvrouw geeft ons een plooifolder met de maandmenu’s van het eerste semester van dit jaar. Altijd goed om weten wat er in januari op het menu stond. Zitten we bij een meeneemchinees? Hoewel we gekomen zijn voor het aspergemenu vraag ik of het ook mogelijk is om à la carte te eten. Met de nodige tegenzin krijgen we de kaart waarvan de plastiek hoezen aan elkaar kleven. Dan toch maar beter het maandmenu (€49,50 wijnen inbegrepen). Bij een glas cremant worden drie amuses gepresenteerd. Een minigarnaalkroket met taaie beestjes, een overgare coquille bovenop twee stukjes asperge en een kommetje met een lekkere aspergeroomsoep. Als voorgerecht eten we asperges op Vlaamse wijze. Die zijn alles behalve beetgaar, maar zo platgekookt dat ze het label Marie-Thumas verdienen. De Spaanse Vinas del Vero 2006, een chardonnay, die we hierbij drinken is ok. De sinaasappelsorbet als tussengerecht bevat ijskristallen. Het begint ons op te vallen dat er een soort van convergentieproces bezig is. Hoewel de klanten van de vier bezette tafels op verschillende momenten zijn binnengekomen, worden ze tegen het hoofdgerecht tegelijk bediend. Alle borden gaan op hetzelfde moment de keuken uit, met dank aan het eenheidsmenu. Ik heb voor kalfmedaillon met kruidenboeket, asperges met mousseline en met mozzarella gegratineerde aardappel als hoofdgerecht gekozen. Hierop valt niets aan te merken. De hierbij passende Chileense Villa Don Carlos 2006, een cabernet sauvignon, wordt wel te warm geschonken. Madame opteert voor de uitgedroogde griet op een laagje asperges met blanke boter en puree van belle de fontenay met gerookt spek. De botersaus is ongelooflijk zout. Het is godgeklaagd dat de chef zijn gerechten niet proeft want anders zou dit bord nooit de keuken hebben verlaten. Als de gastvrouw routineus vraagt: ‘Is hier ook alles in orde?’ maakt Madame een opmerking over het zoutgehalte van de saus. Het antwoord slaat ons knock-out: ‘Misschien is mevrouw geen zout in haar eten gewend!’. Bij het smaakloze huisgemaakte vanille-ijs met warme krieken amuseren we ons met het zoeken naar een spitante titel voor dit artikel. Bon, we hebben nog een maand de tijd om aan onze jaarlijkse asperge behoefte te voldoen.

Conclusie: Het is ronduit lachwekkend dat dit restaurant zich op zijn website als gastronomisch presenteert.

Eten: 6/10
Bediening: 4/10
Comfort: 7/10

Globale beoordeling: ** (matig)

Type: restaurant
Keuken: Belgisch
Specialiteit: -

De Plezanten Hof
Broekstraat 2
1730 Kobbegem
02 569 80 28
www.deplezantenhof.info
 
Ja, dit was legendarisch slecht. Het feit dat dit restaurant nog steeds bestaat is voor mij een raadsel. Het moet zijn dat er een groot potentieel aan masochistische klanten voorradig is met als attitude: 'Hit me again.'
De conclusie is mijn originele conclusie. De titel is trouwens een eerbetoon aan wijlen Rik De Saedeleer (0:39).

Aux Agapes: Meer moet dat niet zijn

Foto: Johan Martens

ZONE02/ nr. 188 (woensdag 21/5/2008)

Geloof het of niet maar Ratatouille, de ervaren souschef, is bevorderd tot chef. Is dat niet iets dat moet worden gevierd? Typisch voor de keukenwereld is dat chefs bij voorkeur in kleine eenvoudige restaurants gaan eten. Een keuze op goed geluk zal het worden: Aux Agapes een Italiaans buurtrestaurant in Helmet, een bijna vergeten Schaarbeekse wijk. Tot eind negentiende eeuw was dit den boeren buiten waar witloof en Schaarbeekse krieken werden gekweekt. De omgeving doet mij denken aan het Brussel van begin jaren ’80. Een beetje troosteloos maar met veel karakter. Het interieur van het restaurant stamt uit die tijd. De Celine Dion muziek op de achtergrond past perfect. We worden door de charmante gastvrouw vriendelijk onthaald. Ze speelt kort op de bal maar is niet opdringerig. Het is vroeg op de avond en we zijn de eerste gasten. Aan de hand van de kaart kunnen we niet ontdekken wat de specialiteit van het huis is. We twijfelen of we hier een primo piatto (een pasta gerecht), vervolgens een secundo piatto (een stuk vlees of vis met verse groenten) en tenslotte een dolce (een dessert) dan wel een pizza moeten bestellen. We gokken op de eerste mogelijkheid en bestellen een ‘Fiocchi au fromage et poires’ (€12,5) gevolgd door een ‘Filet mignon aux champignons de bois’ (€15) en een ‘Sabayon’ (€5,5). Hierbij drinken we een fles sangiovese (€26). Het wordt echter snel duidelijk dat onze keuze fout is want het smaakt allemaal eendimensionaal. Dit is het niet en we nemen ons voor om terug te komen om de pizza uit te proberen. We willen dit doen omdat we chef Bagio Strazzeri heel de avond in zijn keuken in de weer hebben gezien met pizzadeeg voor de andere klanten. Een week later zitten we aan dezelfde tafel. Ratatouille kiest voor de pizza quattro stagione (€9,50) en ik voor de pizza Marcus (€9). Een klassieker en een persoonlijke creatie. We spoelen ze door met een liter huiswijn (€14). Als de pizza’s op tafel komen, is het duidelijk. Het gaat weliswaar om pizza’s van het Belgische type met een dikke korst en een bodem die na een tijdje kwak wordt zodat we mes en vork dienen te gebruiken, maar de vier seizoenen pizza is by the book gemaakt. De pizzabodem is bedekt met tomatensaus en Parmezaanse kaas. Hij is in vier kwadranten opgedeeld en twee tegenover elkaar liggende stukken zijn belegd met mozzarella. Prosciutto is over het ene en tomaat over het tweede stuk verspreid. Op het derde stuk liggen artisjokken en op het vierde champignons. Bij de pizza Marcus is de bodem ook met tomatensaus bedekt, daarna met mozzarella. Hierop komt ansjovis, pikante chirozo, hesp, kappertjes en een ei in het midden. De eierdooier vloeit mooi uit als hij doorprikt wordt. Ik regel de pikantheidsgraad met de geleverde fles pikante olijfolie. Bij een zeer goede Lavazza koffie (€2) concluderen we dat €36,5 een goede deal is om in deze tijden van stijgende levensduurte simpel en goed gegeten te hebben.

Conclusie: Voordelige jaren '80 pizzeria gelegen in de vergeten Schaarbeekse Helmetwijk.

Eten: 6/10
Bediening: 8/10
Comfort: 5/10

Globale beoordeling: *** (goed)

Type: restaurant
Keuken: Italiaans
Specialiteit: pizza

Aux Agapes
Helmetsesteenweg 114
1030 Schaarbeek
02 245 88 16
www.facebook.com/auxAgapes1030/?rf=172311882820257
 
Het feit dat ik hier met Ratatouille terugging werd niet gesmaakt door de redactie. Dat mocht nooit meer voorkomen, want anders konden alle restaurants eisen dat ik nog eens terug zou gaan bij een minder goede recensie. Hier lag het gewoon aan mij. Do in Rome like the Romans do. Eet in een pizzeria dus enkel pizza. Natuurlijk hadden The Ladies van de redactie gelijk en dat is dan ook nooit meer voorgekomen. Ook was het goed idee van de redactie om in de conclusie de term 'goedkope pizzeria' te vervangen door 'voordelige pizzeria'.
Ik ben er op donderdagavond 29 januari 2015 nog eens gestrand toen de verkeerslichten aan de Citroëngarage stuk waren en heel Brussel in een verkeerschaos verzonk. Ik ben toen niet in de stad geraakt, maar na meer dan een uur mordicus blijven rijden in een willekeurige richting om toch maar in beweging te blijven en niet definitief vast te raken, bevond ik mij in de buurt. Uit pure frustratie ben ik er toen nog eens een pizza Marcus gaan eten. Die was gewoon ok, maar had iets te lang in de oven gezeten, want de eierdooier was immers volledig hard i.p.v. lopend en de rand was hier en daar lichtjes verbrand.

Als wiedergutmachung een versgeklopte sabayon als dessert door de chef aangeboden gekregen en die was zeer goed.

l'R du Temps: Ogen groter dan de buik

Foto: Johan Martens

ZONE02/ nr. 187 (woensdag 7/5/2008)

‘Wanneer gaan we eens echte fondue eten?’ vraagt Junior. Hiermee bedoelt hij fondue Bourguignonne en geen kaasfondue. Madame denkt er immers niet aan om thuis het plafond te ruineren door het te coaten met een vetlaag. Op een zondagmiddag trekken we hiervoor naar
l’R du temps. De R staat voor Rodel, want de autochtone Zwitser René Rodel is er chef/eigenaar. Het restaurant is gelegen op het eerste verdiep van een appartementsgebouw aan een residentiële laan. We komen er warempel terecht in de jaren ’70. Iedereen die ooit op sneeuwklassen is geweest, kan zich het interieur zo voorstellen: een Alpenchalet bomvol silver seventies kitsch, koebellen incluis. Als voorgerecht kies ik voor de Croûtes Emmental (€7,20) en Junior voor de Crêpe Zurichoise (€8.00). Madame denkt dat een voorgerecht hier te veel van het goede zal zijn. Ze zal natuurlijk weer gelijk krijgen. Dat neemt niet weg dat ze heerlijk zijn. De Croûtes Emmental is een simpel gerecht. Brood doorweekt met witte wijn, wordt belegd met Emmental kaas en gegratineerd. Hierop komt gebakken spek en een spiegelei. De Crêpe Zurichoise is een pannenkoek met kaas en spek. Hierna volgt voor mij Emincé de veau Zurichois (€14,20), voor Junior Fondue Bourguignonne au filet (€17,00) en voor Madame Fondue Royale (€ 16,10). Voor alle duidelijkheid: Fondue Bourguignonne is geen echte fondue. Het heeft nog minder met de Franse Bourgogne te maken. Echte fondue is kaasfondue, het Zwitserse nationale gerecht. De manier van eten van een fondue Bourguignonne is vergelijkbaar met kaasfondue, vandaar de naam. Zoals het hoort zijn op het speciale fondue Bourguignonne bord 4 aparte vakjes voor sausen (mayonaise, cocktail, tartare en curry), het vlees is supermals en het vet gloeiend heet. Alleen de diepvriesfrieten vallen tegen. De kaasfondue is hier met grisonvlees, aardappelblokjes, fruit, groente en natuurlijk brood om in de kaaspot te dompelen. De Emincé de veau Zurichois zijn reepjes kalfsvlees in een plas champignonroomsaus. Hierbij komt een rösti (zeg reusjti) of spätzli. Ik kan het niet laten en bestel ze allebei. Het zijn allemaal gigantische porties. De rösti is een aardappelpannenkoek. Gekookte aardappelen worden in dunne reepjes geraspt en in de vorm van een pannenkoek bruin gebakken. Vanbuiten krokant en vanbinnen smeuïg. Dit is super, in niets te vergelijken met die gefrituurde diepvries-beyblades die overal te pas en te onpas worden opgediend. De spätzli worden gemaakt van een dik vloeibaar deeg dat door een vergiet in kokend water vloeit. Deze gekookte onregelmatige deegslierten worden na afkoeling bruin gebakken in boter. Geen van ons drie slaagt erin om alles op te krijgen. Dit is onbegonnen werk. Meneer de uil van de Fabeltjeskrant zei het al in de jaren ’70: ‘Ogen groter dan de buik’. Bij dit alles dronken we Edelweiss (€19), een naar mijn oordeel veel te dure Zwitserse tafelwijn. Niet getreurd, voor dit jaren ’70 feestmaal betaalden we €35 per persoon.

Conclusie: Authentiek Zwitsers restaurant met de beste rösti ten westen van de Alpen.

Eten: 7/10
Bediening: 7/10
Comfort: 5/10

Globale beoordeling: *** (goed)

Type: restaurant
Keuken: Zwitsers
Specialiteit: fondue

l'R du Temps
Hansen-Soulielaan 78
1040 Etterbeek
02 735 00 66
bureau@rodel.be
www.rodel.be/rdutemps.htm
 
Ik herinner mij nog dat ik het toilet smerig vond. Ik heb dat echter niet in mijn artikel op kunnen nemen door de limiet van 3.000 tekens maar het zat natuurlijk wel verrekend in de 5/10 voor comfort!

In de Patattezak: Bij Pee Klak

Foto: Johan Martens

ZONE02/ nr. 185 (woensdag 9/4/2008)

Wat kunnen we qua quality time zoal doen op een regenachtige woensdagnamiddag? ‘Naar de bioscoop gaan’ oordeelt Junior. Oké, maar we moeten wel eerst eten. Nu weet ik uit ervaring dat ik op zo’n moment moet opletten, want voor hetzelfde geld ben ik binnen het half uur een vette bek aan het scoren in de Quick van Bruparck. Al nadenkend over een gezond alternatief krijg ik een flashback van mijn studententijd in de eerste helft van de jaren ’80. Als we vanuit de VUB-campus Etterbeek naar een TD op de campus Jette gingen, was het een traditie om eerst een spaghetti te gaan eten In de Patattezak beter gekend als 'Bij Pee Klak'. Kwestie van een goede fond te leggen. Kinepolis ligt op vijf minuten rijden daar vandaan. Snel even tickets nemen via de Kinepoliswebsite en we zitten net na de grote rush aan tafel. Reserveren is immers onmogelijk. Vandaar dat er dagelijks rijen mensen op straat staan aan te schuiven ondanks het feit dat er op het eerste verdiep een doorsteek is gemaakt naar het huis ernaast. De muziek staat opmerkelijk luid. Het interieur is al 30 jaar hetzelfde. De muren zijn behangen met jutte patattenzakken en oude filmaffiches. Het is een bruin café avant la lettre. De patron heeft nog altijd een klak op, alleen is hij 25 jaar ouder geworden.
Junior neemt de spaghetti Bolognese (€8), ik de spaghetti met zeevruchten (€14,80). Hierbij drinkt hij een cola (€1,8), ik een halfje cuvee Georges Duboeuf blanc (€7,20). Tot zijn verbijstering blijkt het om Pepsi Cola te gaan, wat echter logisch is want de brouwerij van Haacht levert hier en vermits Haacht de Belgische licentie voor Pepsi heeft… Mijn halfje wit is een pretentieloze doordrinkwijn tegen een heel lage prijs.
De spaghetti Bolognese is een echte Belgische studentenspaghetti. Perfect al dente gekookte capellini pasta met een tomatensaus waarin ook ajuin, wortel, gehakt en laurier zit. Jan Van Rompaey beweert dat het ware geheim van de saus in de suiker zit die de chef eraan zou toevoegen. Zoals het bij een studentenspaghetti hoort, ligt er op de saus een hoopje geraspte Gruyèrekaas te smelten. Op iedere tafel staat een fles olijfolie met gedroogde chilipepers om de pikantheidsgraad te regelen. Extra kaas (€2,80) en saus (€4,60) kunnen worden bijbesteld.
In mijn spaghetti met zeevruchten zitten uitgedroogde calmares, geen scampi maar roze garnalen en venusschelpen. Enkel venusschelpen ware beter geweest. Hierover komt een tomatensaus met ajuin, wortel en gehakte peterselie. Mijn bompa was een schoenmaker, ik had het dus moeten weten van die leest. Volgende keer neem ik zoals vroeger opnieuw een spaghetti Bolognese, misschien wel een maxi (€10,8).
Het is ondertussen al 14u15 en we moeten dringend doorrijden naar Kinepolis. We laten dan ook het ijs à la tartuffo, Milanaise en Napolitaine links liggen. Nog een geluk dat de rekening maar €33,60 bedraagt want er kan alleen contant worden betaald. Ik kom juist toe dankzij Junior zijn zakgeld.
Conclusie: Na dertig jaar nog steeds de beste studentenspaghetti bolognese in het Brusselse.

Eten: 7/10
Bediening: 7/10
Comfort: 5/10

Globale beoordeling: *** (goed)

Type: eethuis
Keuken: Belgisch
Specialiteit: pasta

In de Patattezak
Oude Mechelsestraat 48
1853 Strombeek-Bever
02 267 52 52
www.facebook.com/In-de-Patattezak-Pee-Klak-456677344405577

OMG, heb ik mij hier in de gedrukte tekst een fout gemaakt zeg. Bij de door tijdsgebrek niet geproefde desserts ging ik ervan uit dat ze industrieel waren. Quod non. Ik heb ze erna geproefd en het zijn ingekochte artisanale desserts die echt de moeite zijn. Mijn excuses.
Alle commentaren op de ZONE02/ website zijn positief. 'The waiting is the hardest part' zoals Sarah stelt. Degene met onvoldoende karakter kunnen ernaast in het overloop eetcafé hun frustratie gaan verhappen in erzatz.
--------------------------------------------------------------------------------

Sarah - 17/12/14 14:18 4/5 Spaghetti bolognaise is er heerlijk, niet duur, en je krijgt er royale porties. Mensen die van plan zijn om te gaan, hou wel rekening met de lange wachttijden. Het is er vaak héél lang wachten buiten (in de kou) om binnen te kunnen. Reken op 20 minuten. Eens je een tafel hebt, duurt nog eens 30 minuten of langer tot je je bordje spaghetti kan verorberen.
--------------------------------------------------------------------------------

Pit - 15/01/14 18:19 5/5 So goed ;) Maxi portion :)

--------------------------------------------------------------------------------

Gilles - 15/01/14 18:17 5/5 Best Spaghetti Ever!!!

In het voorjaar 2013 ben ik er ettelijke keren geweest na mijn dagelijks bezoek aan Madame die toen bijna permanent gehospitaliseerd was in het UZ Jette. Ik at er meestal de spaghetti bolognaise.

Natuurlijk op smaak gebracht met de olijfolie met gedroogde chilipepers.

Dan wel de spaghetti veggie.

Of de spaghetti hesp en kaas. (sorry voor de slecht belichte foto, beneden aan de trap is het echt donker).

Hierbij hoort een hoppige pint Adler (ik zou niet weten waar ze dit bier met Duitse perceptie van Brouwerij Haacht nog schenken).

En als dessert at ik regelmatig de wel degelijk artisanale Milanaise.

Of een Napolitaine.

Dan wel een tartuffo (ja, dat was ook die keer aan de trap).

Thelice & Passion: Martino-ontwijding

Foto: Johan Martens

ZONE02/ nr. 185 (woensdag 9/4/2008)

De solden zijn al een tijd achter de rug. De kledingswinkels worden niet meer tsumanigewijs overspoeld met koopjesjagers. Het moment is gekomen om een zaterdagnamiddag op te offeren en een zak vol kleren te gaan kopen. Ik doe dat al een paar jaar in het Westland Shopping Center in Anderlecht, dat dateert uit de jaren zeventig. Dit balkvormige shopping center bestaat uit een beneden- en bovenverdieping die elk een overdekte winkelstraat bevat. Sinds dit shopping center een paar jaar geleden hoognodig werd gerenoveerd, is het zonder twijfel het gezelligste van Brussel. Ik rijd om te parkeren het dak op, daar is altijd plaats. Alvorens aan de slag te gaan, wil ik eerst nog een snelle hap eten. Ik kies voor het terras van Thelice & Passion op de benedenverdieping aan de volière. Na tien minuten wachten vraag ik mij af of het misschien een selfservice betreft. Ik ga naar binnen en zie een paar obers in de L-vormige zaal rondlopen. De keuken bevindt zich achteraan en aan de ingang is er een toog waar je brood en patisserie kunt kopen. In de hoop hier wel te worden bediend, zoek ik opnieuw een tafel uit in de bijna volle zaal.
Aan de tweetalige ober bestel ik een grote Martino (€3,10). Hierbij wil ik een Jupiler (€1,80), kwestie van wat alcohol in het bloed te hebben en zo de pijn van het shoppen straks iets af te toppen. De pint blijkt op zijn Engels getapt, volledig vol en met een vliesje schuim erop. De gulden regel bij het tappen van bier in België is toch dat er een schuimkraag van twee vingers dik op het bier staat?
Direct erna arriveert mijn Martino. Dit blijkt een absolute ramp te zijn. Op een langwerpig bord ligt een afbakpiccolo van zo’n 25 cm. De onderkant is bezaaid met kleine topjes, hét kenmerk van industrieel brood. Het is in een te hete oven afgebakken want de korst is te krokant, je kunt er je gehemelte aan snijden. De kruim is nog papperig, ideaal om je maag instant te laten zwellen en je even een voldaan gevoel te geven. De piccolo is niet besmeerd maar eerder geverfd met een likje oranje americain. Iets zo dun uitsmeren kan alleen met een pannenlikker. Hoe minder americain er wordt gebruikt, hoe meer winst er wordt gemaakt. Dit is op zich nog niet het ergste, want ik schraap de americain bijeen op de helft van mijn afbakpiccolo en proef zo toch iets vlees. Het probleem zit hem in de interpretatie van het concept Martino. Dat is een door Raymon Noë, van de gelijknamige Gentse snackbar, gecreëerd broodje americain met tabasco, mosterd, tomaat, uitjes, augurken en ansjovis.
Hier is er gewoonweg blasfemisch een streep ketchup op de americain gespoten en klaar is Kees. Per geluk kan ik nog tomaat, uitjes en augurken uit de rauwkost van mijn bord recupereren. Als de ober mijn bord wil wegnemen, ziet hij aan mijn body language dat hij absoluut niet mag vragen of het heeft gesmaakt. Misschien moet in Gent dringend 'de orde van de Martino' worden opgericht met als doel de verdere degeneratie ervan te stoppen.

Conclusie: Per geluk niet de enige snackbar in het Westland Shopping Center.

Eten: 3/10
Bediening: 6/10
Comfort: 6/10

Globale beoordeling: * (slecht)

Type: snackbar
Keuken: Belgisch
Specialiteit: -

Thelice & Passion
Sylvain Dupuislaan 397
1070 Anderlecht
02 522 00 41
www.westlandshopping.be/nl/thelice-passion

'Martinoblasfemie' is de titel die de redactie boven dit artikel zette. Ze hadden gelijk. Dat ik daar niet ben opgekomen. Bedankt Dames!

De Groene Munt: Klassieke uitdagingen

Goed Gevoel (april 2008)

‘Problemen bestaan niet, alleen uitdagingen’ zei eens een hoofdredactrice. Als ik over een uitdaging wil nadenken, ga ik nogal eens impulsief op mijn eentje lekker eten. Niemand kan mij dan uit mijn gedachten halen wegens onbereikbaar en ik ben hypergeconcentreerd omdat mijn zintuigen op scherp staan. Ik nader Diest waar ik een tafel heb gereserveerd in De Groene Munt. Diest is tijdens de week een beetje uitgestorven. Er is een eenpersoonstafel voor mij gedekt in de patio. Vooraan zit nog een gezelschap van 6 personen. Ideaal om genietend te mediteren. Het interieur is van het Engelse type, moderne chique. Beige en grijze tinten overheersen. Op de achtergrond hoor ik stijlvolle lounge muziek.
Ik ben aangenaam verrast over de all-in menuformules en bestel dan ook het viergangen fijnproevers menu (€77 incl. glas champagne, aangepaste wijnen en mokka). De huischampagne is een zeer fijn parelende Henri Bandoin, vergezeld van drie hapjes. Hierna volgen twee originele interpretaties van klassieke voorgerechten. Het eerste is het ‘Flinterdun gesneden hertenkalf, krullen van gerookte ganzenlever, parmezaan en gebrande pijnboompitten met compote van vijgen’. Om vlees flinterdun te snijden, is het best zo koud mogelijk maar dat wil nog niet zeggen dat het ook ijskoud moet worden geserveerd. De vijgencompote is overbodig omdat er ook perfect gerijpte verse vijgen op het bord liggen en er nog eens notenbrood met vijgen wordt bij geserveerd. Deze hapering wordt volledig goedgemaakt door het tweede voorgerecht: een ‘Soufflé van kingkrab en gambastaartjes in witloofsoep met truffelroom’. Het gerecht heeft een perfecte, subtiele smaakintegratie. Alleen zie ik geen soufflé maar wel een quenelle van kingkrab in de witloofsoep. Op de rand van mijn bord ligt nog een flink stuk kingkrabpoot. Hierna krijg ik een hedendaagse trou Normand geserveerd: een tamarillosorbet (boomtomaat) met champagne.
Het hoofdgerecht is een klassiek gerecht dat modieus wordt gepresenteerd, ‘Fazantfilet in waaier, mousseline van knolselder, bosweelde met cantharellen en girollen, veenbessen, wildjus met lavakruid’. Dit is eigenlijk per definitie een zwaar gerecht, maar hier blijft het licht. De fazant is mals en sappig. Voor de volledigheid: lavakruid is een foute benaming. Het moet eigenlijk lavas of maggikruid zijn.
Als witte wijn wordt een Bourgondische Auvigue 2005 geschonken en als rode wijn een Salcheto 2004 uit Montepulciano. Twee klasse wijnen, alleen moet de Salcheto vroeger worden opengedaan, zo niet is er bijna geen smaak. Er wordt rijkelijk geschonken, zodat ik voor de verkeersveiligheid in het algemeen en mijn eigen lijfsbehoud in het bijzonder tweemaal dien te weigeren.
Als dessert is er nog een ‘IJsgekoelde chocoladedôme met hazelnootijsroom en gekonfijte kastanjes’. Een mooie triptiek, vooral de gekonfijte kastanjes zijn heerlijk. Bij de mokka komt een perfecte mini crème brûlée. Ik geef mij over. Ik kan bijna niet geloven dat dit festijn slechts €77 kost.

Conclusie: Moderne interpretaties van klassieke gerechten met een zeer mooie prijs-kwaliteitverhouding.

Eten: 9/10
Bediening: 9/10
Comfort: 8/10

Globale beoordeling: **** (prima restaurant dat ver boven het gezondheidsgemiddelde uitsteekt)

Type: restaurant
Keuken: Frans
Specialiteit: gastronomisch

De Groene Munt
Veemarkt 2
3290 Diest
013 66 68 33
info@degroenemunt.be
www.degroenemunt.be

Dit artikel was voorzien voor het Goed Gevoel nummer van april 2008 (mijn derde voor Goed Gevoel), maar het is nooit gepubliceerd geworden na het plotse aborteren van de editie 2009 van de Gezond Genieten Restogids van Goed Gevoel. Ik was op dat moment al in De Groene Munt gaan eten. Ik heb dit artikel mordicus geschreven en via de editor van De Persgroep gefiled, om erna mijn onkosten te kunnen indienen. Na veel vijven en zessen heb ik uiteindelijk mijn geld gezien. De publicatie heeft dus, ondanks dat ik er voor betaald ben geweest, nooit plaatsgevonden. Vandaar ook dat er geen foto's van bestaan. Bart Bikt! heeft dus bij deze (op kosten van De Persgroep) de primeur!