Posts tonen met het label Gemeente: Anderlecht. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Gemeente: Anderlecht. Alle posts tonen

zaterdag 7 februari 2015

In den Appelboom: Ideaal pasmunt

Foto: Johan Martens


ZONE02/ nr. 192 (woensdag 16/7/2008)

Het ‘Anderlechtse platteland’, het lijkt wel een contradictie in terminis, maar als je in de tuinwijk ‘Goede Lucht’ de Appelboomstraat inslaat en 100 m rijdt dan zit je wel degelijk in de velden op den buiten. Dit is Neerpede, een stuk van het Brusselse Gewest dat buiten de ring ligt en eigenlijk de poort naar het Pajottenland is. Voorbij het eerste kruispunt snijdt de weg een boerenhof in twee. Links de schuur en rechts de boerderij. In 1860 was deze boerderij al café-laiterie. Nu is dit In den Appelboom, een oase van rust op een steenworp van de Brusselse ring. We komen hier op een zondagmiddag om iets voor twaalf, net voor de grote rush, toe. We nemen plaats op het terras van de koer. In de tuin is er ook nog een terras. Achteraan is er voor de klein mannen een speeltuin. Op de kaart staat wat te verwachten valt bij dit type landelijke horeca. Bij de suggesties vinden we echter een aantal opmerkelijke gerechten. We besluiten ‘the best of both worlds’ te nemen. Madame bestelt de ‘Zachtgekookte kwarteleitjes met grijze garnalen, vinaigrette van bieslook en sojascheuten’ (€14) en ik de ‘Maatjesfilets met avocadotartaar, geparfumeerd met een vinaigrette van gekonfijte citroenen’ (€13). Stukjes geplette avocado liggen tussen en op de maatjesfilets. De vette smaak van beiden gaat goed samen. De vinaigrette van gekonfijte citroenen geeft een complementaire smaak aan het gerecht. De kwarteleitjes zijn spijtig genoeg niet meer warm als ze op tafel komen. Er is geen smaakintegratie te bespeuren met de rauwe sojascheuten en de koude garnalen. Juniors ‘Brochette van pensjes met ajuinconfijt’ (€8,50) is ok, al mocht er iets meer ajuinconfijt bij worden geserveerd. De ober is de wijnkaart vergeten te brengen, dus besluiten we bij ons aperitief, Brugs tarwebier (€2), te blijven. Dat scheelt vast een slok op een borrel als de rekening komt. Als hoofdgerecht eten wij stoofvlees van varkenswangen (€ 15) en Junior braadworst en spek met drie soorten stoemp (€13). De varkenswangen zijn zo zacht en mals als soepvlees. Ze worden met goudgele gekookte aardappelen geserveerd. De braadworst en spek zijn goed doorbakken en smaken zo stevig naar vlees dat Junior twijfelt of hij het wel lekker vindt want hij is smaakloze braakworst gewend in de schoolrefter. In de wortel-, witloof- en spinaziestoemp is de groentesmaak dominant. Terwijl hij kennismaakt met het concept van een mikado (€6,50), een pannenkoek en een dame blanche bijeengeclasht, degusteren wij als dessert een triptiek van ‘Ravioli van mango met banketbakkersroom met citroen ertussen, een glaasje met banaan-passieschuim en marjoleinijs’ (€9). In een gastronomisch restaurant wordt hiervoor zonder probleem het dubbele van de prijs gevraagd. Bij een goede koffie (€2,30) beginnen we te fantaseren: ‘Als de Brusselaars nu eens In den Appelboom als pasmunt aan de Vlamingen offreren voor de corridor?’ Een stuk bos voor een horeca-instituut lijkt ons geen slechte deal.

Conclusie: Horeca-instituut in de velden op een steenworp van de Brusselse ring. Originele suggestiekaart.

Eten: 8/10
Bediening: 7/10
Comfort: 7/10

Globale beoordeling: **** (zeer goed)

Type: restaurant
Keuken: Belgisch
Specialiteit: bistrokeuken

In den Appelboom
Appelboomstraat 401
1070 Anderlecht
02 522 73 03
info@indenappelboom.be
www.indenappelboom.be
 
Plezant om iets uit de actualiteit in het artikel te smokkelen. Hier: de corridor. Nooit niets meer van gehoord trouwens.
Ik ben er nog eens gaan eten op donderdagmiddag 13 november 2014. De toast champignon was zeer goed.


Blijkbaar heb ik geen foto genomen van de Americain?!? De crème brulée was eveneens zeer goed.


dinsdag 21 februari 2012

Thelice & Passion: Martino-ontwijding

Foto: Johan Martens


ZONE02/ nr. 185 (woensdag 9/4/2008)

De solden zijn al een tijd achter de rug. De kledingswinkels worden niet meer tsumanigewijs overspoeld met koopjesjagers. Het moment is gekomen om een zaterdagnamiddag op te offeren en een zak vol kleren te gaan kopen. Ik doe dat al een paar jaar in het Westland Shopping Center in Anderlecht, dat dateert uit de jaren zeventig. Dit balkvormige shopping center bestaat uit een beneden- en bovenverdieping die elk een overdekte winkelstraat bevat. Sinds dit shopping center een paar jaar geleden hoognodig werd gerenoveerd, is het zonder twijfel het gezelligste van Brussel. Ik rijd om te parkeren het dak op, daar is altijd plaats. Alvorens aan de slag te gaan, wil ik eerst nog een snelle hap eten. Ik kies voor het terras van Thelice & Passion op de benedenverdieping aan de volière. Na tien minuten wachten vraag ik mij af of het misschien een selfservice betreft. Ik ga naar binnen en zie een paar obers in de L-vormige zaal rondlopen. De keuken bevindt zich achteraan en aan de ingang is er een toog waar je brood en patisserie kunt kopen. In de hoop hier wel te worden bediend, zoek ik opnieuw een tafel uit in de bijna volle zaal.
Aan de tweetalige ober bestel ik een grote Martino (€3,10). Hierbij wil ik een Jupiler (€1,80), kwestie van wat alcohol in het bloed te hebben en zo de pijn van het shoppen straks iets af te toppen. De pint blijkt op zijn Engels getapt, volledig vol en met een vliesje schuim erop. De gulden regel bij het tappen van bier in België is toch dat er een schuimkraag van twee vingers dik op het bier staat?
Direct erna arriveert mijn Martino. Dit blijkt een absolute ramp te zijn. Op een langwerpig bord ligt een afbakpiccolo van zo’n 25 cm. De onderkant is bezaaid met kleine topjes, hét kenmerk van industrieel brood. Het is in een te hete oven afgebakken want de korst is te krokant, je kunt er je gehemelte aan snijden. De kruim is nog papperig, ideaal om je maag instant te laten zwellen en je even een voldaan gevoel te geven. De piccolo is niet besmeerd maar eerder geverfd met een likje oranje americain. Iets zo dun uitsmeren kan alleen met een pannenlikker. Hoe minder americain er wordt gebruikt, hoe meer winst er wordt gemaakt. Dit is op zich nog niet het ergste, want ik schraap de americain bijeen op de helft van mijn afbakpiccolo en proef zo toch iets vlees. Het probleem zit hem in de interpretatie van het concept Martino. Dat is een door Raymon Noë, van de gelijknamige Gentse snackbar, gecreëerd broodje americain met tabasco, mosterd, tomaat, uitjes, augurken en ansjovis.
Hier is er gewoonweg blasfemisch een streep ketchup op de americain gespoten en klaar is Kees. Per geluk kan ik nog tomaat, uitjes en augurken uit de rauwkost van mijn bord recupereren. Als de ober mijn bord wil wegnemen, ziet hij aan mijn body language dat hij absoluut niet mag vragen of het heeft gesmaakt. Misschien moet in Gent dringend 'de orde van de Martino' worden opgericht met als doel de verdere degeneratie ervan te stoppen.

Conclusie: Per geluk niet de enige snackbar in het Westland Shopping Center.

Eten: 3/10
Bediening: 6/10
Comfort: 6/10

Globale beoordeling: * (slecht)

Type: snackbar
Keuken: Belgisch
Specialiteit: -

Thelice & Passion
Sylvain Dupuislaan 397
1070 Anderlecht
02 522 00 41
www.westlandshopping.be/nl/thelice-passion

'Martinoblasfemie' is de titel die de redactie boven dit artikel zette. Ze hadden gelijk. Dat ik daar niet ben opgekomen. Bedankt Dames!

donderdag 14 mei 2009

Friture René: Joie de vivre


Foto: Johan Martens


ZONE02/ nr. 172 (woensdag 03/10/2007)

Het is een rustige zaterdagmiddag als we plaatsnemen aan een tafel met een ouderwets rood wit geblokte toile cirée in restaurant Friture René in het centrum van Anderlecht. Het voelt aan alsof we door de teletijdmachine van professor Barabas zijn teruggeflitst in de tijd. Het eerste dat opvalt is de joie de vivre bij het personeel dat zich duidelijk amuseert, altijd een goed teken in de horeca. Friture René is het hele weekend open, hetgeen bijna een uitzondering is in Brussel. In 1932 werd de zaak als frituur opgestart door ene René. In 1967 namen de schoonouders van huidige chef Dirk Piolon de zaak over en maakten er een restaurant van. De specialiteit van het huis was steak provençal, een populair gerecht in de tijd dat de Provence toeristisch werd ontsloten. Het gerecht staat uit respect voor het verleden nog steeds op de kaart. Sinds 1989 nemen Dirk en zijn echtgenote de honneurs waar.
Als voorgerecht nemen we een portie moules parquées (€7,20 voor een dozijn). Hierbij drinken we een glas pretentieloze rinse witte huiswijn (€2,9). Rauwe mosselen zijn de oesters van de kleine man zei Louis Paul Boon. Inderdaad, voor een derde van de prijs is het smaakpalet complexer en geconcentreerder. De mosselen zijn kraakvers, rijk aan sap en fris (niet koud). Ze worden geserveerd met een royale portie zelfgemaakte mosterdvinaigrette. Je proeft alle smaken van de zee in één hap.
Als de heimwee naar Frankrijk te groot wordt, heeft mijn madame nood aan een stevige entrecote. Dirk Piolon haalt zijn Belgische Witblauwe rundvlees bij een leverancier die het vlees een tweetal weken in de koelcel laat rijpen. Dat is aan de kolossale entrecote bearnaise (€22,90) van 400 g (!) te proeven. Het vlees heeft een zachte delicate smaak en is bovendien zeer mals. Het is perfect tussen saignant en à point gegrild. De bearnaise had echter wel luchtiger mogen zijn.
Voor mij komt er een uit de kluiten gewassen filet americain (€12,90) op tafel, smeuïg aangemaakt met een diepe nasmaak die niet begint te vervelen na twee happen. Het oog wil ook wat, vandaar dat er twee indrukwekkende stenen potten met augurken en uitjes op tafel worden gezet. Het originele recept van Joseph Niels uit 1925 wordt in grote lijnen gevolgd, maar hier is de filet americain in de keuken aangemaakt met eigeel, olie en azijn, terwijl dit eigenlijk bij een steak tartare behoort te gebeuren. In dit geval had het een mayonaise met fijngehakte piccalilly moeten zijn. De huisgemaakte dikke frieten zijn vanbuiten niet krokant genoeg. Ze hadden de tweede keer iets langer in het frietvet mogen liggen. Trouwens bij filet americain horen pommes allumettes te worden geserveerd. Bij deze hoofdgerechten drinken we een paar frisse pinten Bel pils (€2,10) van brouwerij Moortgat. Deze pils is beter want hoppiger dan Vedett, het dure branché nakomertje uit Breendonk. Nog een koffie (€2,3) om af te ronden en we klokken deze gezapige weekendlunch af op €66,90 en gaan een heerlijk middagdutje doen...

Conclusie: Pretentieloos restaurant met een volkse keuken voor betaalbare prijzen.

Eten: 8/10
Bediening: 8/10
Comfort: 6/10

Globale beoordeling: **** (zeer goed)

Type: restaurant
Keuken: Belgisch
Specialiteit: vleesgerechten, mosselen

Friture René
Verzetsplein 14
1070 Anderlecht
02 523 28 76
www.facebook.com/Friture-Ren%C3%A9-447795945330572

Let op: geen kredietkaarten!
Op de website van ZONE02/nl staat een toffe commentaar die mijn ijdelheid zeker streelt en op de ZONE02/fr website staat een commentaar van een lezer die akkoord gaat. De meest recente commentaar is echter onheilspellend. Slechte dag of fundamentele verandering van attitude?
--------------------------------------------------------------------------------

Robin - 29/03/14 22:54 1/5 Ik was tot voor kort een van die Brusselse Vlamingen die deze typische brasserie verheerlijkte. Eenvoud en kwaliteit weet je wel. Door Réné heb ik de buurt leren kennen en ben er gaan wonen. Maar sinds de zoon het roer in handen heeft kreeg het een upgrade die ik niet kan smaken. Dat alles duurder werd kan ik goed begrijpen, maar de sjiekdoenerij die ermee gepaard gaat werkt op mijn zenuwen. Blabla over streekproducten, theeceremonies, plots een begroeting in het Nederlands als je binnenkomt die daar gewoon niet klopt. Dit vond zijn hoogtepunt vanavond toen we gewoon geweigerd werden in een nog half leeg restaurant omdat we een kinderwagen bijhadden. Nochtans heeft de nieuwe uitbater zelf een kindje van een paar maand ouder, de trotse oma die opdient heeft ons nog een foto getoond. Dit zou me niet zo kwaad maken als ik hier vroeger niet zo graag kwam. In het vervolg vier ik mijn familiefeesten wel elders.

--------------------------------------------------------------------------------

Steven - 2/03/14 21:42 4/5 Een aanrader voor wie graag steak met een frietje gaat eten! Vriendelijke bediening, en gelukkig op donderdagmiddag niet zo druk als in het weekend ;-). De prijzen blijven vriendelijk in vergelijking met wat je betaalt (en krijgt) in het centrum van de stad..

--------------------------------------------------------------------------------

Anne - 19/03/2009 11:08:41 3/5 Wouw! Voetbal is een feest en als je vooraf kunt gaan genieten van een lekker stuk vlees, kan je avond niet meer stuk.... als je ploeg wint natuurlijk!
We hebben Frituur René en nog daarna nog vele restaurants ontdekt via zone02, jullie zijn één van de beste referenties om niet te zeggen dé beste!

--------------------------------------------------------------------------------

Philippe - 27/04/2009 12:10:23 5/5
Cadre et personnel très sympas. De plus on y mange très bien! Que demander de plus?