Tartufo: Mixed emotions

Foto: Bart Billen

GOESTING nr. 9 (woensdag 2/12/2015)

Tartufo is het restaurant dat huist in de villa waar vroeger het onvolprezen restaurant 'De Groene Jager' zat. De bejaarde zussen die in 2010 weigerden het pand aan Willy Goorden te verkopen, doen dat een jaar later wel aan Kayes Ghourabi en Griet Grassin. Ze hebben hun restaurant dan ook verhuisd vanuit Sint-Genesius-Rode, waar het verstopt zat in een residentiële wijk. Nu bevindt het zich aan een grote steenweg met veel va et vient. Ik ga er met Madame op een zaterdag dineren. De witte buitenverlichting zorgt voor een lichtbakeneffect aan de steenweg. Madame vervloekt de kiezelparking omdat haar schoenen worden geruïneerd. Binnen is de ruime zaak goed gevuld. De parketvloeren zijn behouden. Tegen de zwarte en witte muren is indirecte verlichting gehangen. Kortom, een feestelijk restaurant. Als aperitief drinken we een heerlijke gin tonic (€ 11) met de in juli op de markt gebrachte Lindemans premium gin, die in de Aalsterse stokerij De Moor wordt gedestilleerd op basis van Lindemans kriek cuvée René, en een fever-tree tonic. In de nasmaak komen de krieken mooi naar boven in het smaakpalet. De erbij geserveerde amuses zijn zwaar en sluiten de maag: een panna cotta van geitenkaas, een Parmezaanse kaaskroket met truffelsmaak en een hoorntje met ganzenlevermousse. Mijn tortelini met truffel en boter (€ 25) zijn beetgaar, alleen spijtig dat de truffel er als sneeuw over wordt geraspt en niet in schijfjes geschaafd. Ook zwemt het geheel in een snel desintegrerend boterschuim. Madame neemt als voorgerecht het hoeve-ei met herfsttruffel, iberico bellotaham en knolselderpuree (€ 24). Heel lekker, maar ook hier te weinig truffel voor de gevraagde prijs en het is bizar dat dit gerecht ook wordt verdronken in hetzelfde boterschuim. Hierbij drinken we een Lo Zoccolaio 2009 (€ 72 of 2,4 maal de inkoopprijs), een schitterende barolo die perfect bij het truffelaroma van de gerechten gaat. Als hoofdgerecht wordt voor mijn eega een perfect saignant gegrilde rubia gallega steak met lekkere bearnaise (€ 34) geserveerd. Het vlees is echter nogal bizar balkvormig versneden. De frieten zijn kwak. Voor mij wordt zeeduivel met zwarte look, roma tomaat en pantelleria kappertjes (€ 28) opgediend. De zeeduivel heeft een te zachte structuur en is gevuld met rode paprika. Erop en ernaast ligt heel wat camouflagegarnituur die er niet toe doet: rode ajuin, rode paprika, grijze garnalen en dezelfde dotjes pompoenzalf als in Madame haar bord. Die schuif ik allemaal opzij. Enkel de roma tomaat (ook wel pruimtomaat genoemd) en de vier kappertjes (ongeopende bloemknopjes van de kappertjesstruik) van het Italiaanse eilandje tussen Sicilië en Tunesië behoud ik. Het hadden er gerust veel meer mogen zijn. De gebakken aardappelen zijn niet genoeg gebakken. Bij mijn visgerecht laat ik nog een accorderend halfje Saint-Veran 2012 van collovray & terrier (€ 17 of 2,5 maal de aankoopprijs) openen. De dessertkaart is banaal en dus vragen we de rekening die pittig blijkt te zijn: € 226,50. Dat is minimum een kwart te veel en we rijden met mixed emotions naar huis.

Conclusie: Eerder Franse dan Italiaanse keuken die te duur is. De truffel is quasi afwezig. Identieke garnituren voor verschillende gerechten.

Eten: 6/10
Bediening: 8/10
Comfort: 8/10

Globale beoordeling: *** (goed)

Type: restaurant
Keuken: Frans - Italiaans
Specialiteit: -
BTW-bon: tjek
Wi-Fi: tjek

Tartufo
Bergensesteenweg 500
1600 Sint-Pieters-Leeuw
02 361 34 66
tartufo@skynet.be
www.restaurant-tartufo.be
 
Dit is de tweede maal dat ik dit Tartufo bespreek en geen van beide keren kon het echt overtuigen.

Tartufo: Big night the sequel

LET OP: dit restaurant is verhuisd!

Foto: Johan Martens

ZONE02/ nr. 201 (woensdag 3/12/2008)

Junior heeft tijdens het herfstverlof in Toscane de truffel ontdekt. Vandaar dat hij, ondanks nakende examens, toch kandidaat is om op een woensdagmiddag mee te gaan naar Tartufo. ‘Eten moet ik toch en met zo’n naam kan dat bijna niet slecht zijn’ is zijn redenering. Het restaurant is gevestigd in een gerenoveerd huis in Sint-Genesius-Rode, een faciliteitengemeente waar de burgemeester wel al is benoemd. Het interieur is werkelijk prachtig gedesigned en moet stukken van mensen hebben gekost. Wij zijn de enige klanten in de eetzaal als we binnenkomen. Er zullen er na ons ook geen meer binnenkomen. In Rode pendelt iedereen blijkbaar naar Brussel. Dit heeft een bevreemdende atmosfeer zoals in de eetfilm ‘Big Night’ tot gevolg. Sinds vier jaar staat de Algerijnse chef Kayes Ghourabi achter het fornuis en zorgt zijn echtgenote Griet Grassin voor de bediening. De chef is opgeleid in een Franse keuken en heeft jaren in Italië gewoond. Vandaar dat hij Frans Italiaans kookt. Onze voorgerechten zijn spectaculaire presentaties, wat voor die prijs ook wel mag. Ik zie tegenover mij ‘in tempura gefrituurde langoustines met pikant sesamkletskopje en Canteloup meloen’ (€24). Zoete bolletjes meloen houden een eerder zoete dan pikante sesamkletskop in de lucht. Daarop liggen vier, in een lichte en krokante tempura gefrituurde, zoute langoustines en een bittere salade van frisee met een zure dressing. Jawel, de vier basissmaken zijn een beetje getelefoneerd aanwezig. Ik probeer de ‘ravioli van geitenkaas met Caprini truffel uit Nocia en pesto van gegrilde hazelnoten (€22). Dit gerecht bestaat uit zes ravioli geserveerd op een dakgootvormig bord. De ravioli zijn super delicaat waarbij eerst de truffel, die erover is geschaafd, de smaakpapillen kietelt. Daarna neemt de sterke geitenkaas van de vulling het smaakgewijs over. Het halfje nipozzano riserva 2005 (€25 ofwel tweemaal de aankoopprijs), een chianti rufina is zijn geld waard. So far, so good. Maar bij de hoofdgerechten gaat het mis, ze zijn immers waardeloos. De ‘krokant gebakken kalfszwezeriken, wilde paddenstoelen en herfsttruffel’ (€28) zijn niet krokant gebakken en de paddenstoelen, maar ook de truffel, smaken naar niets. Hetzelfde geldt voor de groene asperges die onder het geheel liggen. Er bestaan blijkbaar geen seizoenen meer voor asperges. Dit smaakt mij niet. Junior is ook ontgoocheld door de ‘Sint-Jacobsvruchten mi-cuites, porcini en parmezaan’ (€25) want er wordt exact dezelfde ravioli als van mijn voorgerecht bij geserveerd en de sterke geitenkaas maskeert elke smaak van de Sint-Jacobsnoten. Ik vind de dessertkaart maar niets en laat deze kelk aan mij voorbijgaan. Junior probeert toch nog de ‘sorbet op zijn Italiaans’ (€8). Dit is met prosecco vloeibaar gemaakte sorbet die met een rietje wordt geserveerd. De eindrekening bedraagt €149,50 wat minimaal een derde te veel is. Pfff...

Conclusie: Te duur designrestaurant met gerechten met een vlak smaakpalet. Goed maar niet speciaal.

Eten: 6/10
Bediening: 9/10
Comfort: 8/10

Globale beoordeling: *** (goed)

Type: restaurant
Keuken: Frans-Italiaans
Specialiteit: -

Tartufo
Termeulenstraat 44
1640 Sint-Genesius-Rode
 
Dit restaurant is naar Sint-Pieters-Leeuw verhuisd, naar het pand waar voorheen 'De Groene Jager' zat dat op een degoutante manier door de eigenaressen werd gepest tot het failliet ging. Hopelijk hebben Kayes Ghourabi en Griet Grassin niet te maken met dit soort pesterijen.
De titel verwijst naar de culinaire Hollywoodfilm 'Big Night' waarin een scene zit met een quasi lege eetzaal en een surrealistische sfeer als gevolg. Bangelijk voor de eigenaars.
Nu is het wel genoeg geweest met die knipogen naar 'niet-benoemde burgemeesters'. Straks krijg ik nog een Vlaams-Nationalistisch imago.
In de Editor van De Persgroep bestaat de combinatie Frans-Italiaanse keuken niet. Je moet het apart ingeven en dan is het Franse en Italiaanse keuken, niet Frans-Italiaanse keuken. Hier dus wel.