COLONEL: Gold Meat

Foto: Bart Billen

GOESTING nr. 3 (woensdag 6/5/2015)

Na de burgerjoints zijn nu de Amerikaanse steakhouses trending in Brussel. Op een steenworp van de Louisalaan, waar vroeger de Ierse pub Mc Sweeney's was gevestigd, is sinds half december na negen maanden verbouwen COLONEL opengegaan. Het resultaat mag er zijn. Het hoekpand heeft dankzij indirecte gevelverlichting de aanzuigkracht van een lichtbaken. De parking Louise Village geeft rechtstreeks toegang tot het restaurant, dus geen half uur radeloos rondrijden en dan uitgeregend binnenkomen. Ook het reservatiesysteem is anders. Doe geen moeite om te bellen, er wordt toch niet opgenomen. Reservaties dienen via www.tablebooker.be te gebeuren. Je krijgt onmiddellijk via sms en e-mail een bevestiging. De inrichting is 100 % Midtown Manhattan. Een grote eetzaal met hoog plafond waartegen speciale geluidsabsorberende panelen voor een goede akoestiek zorgen. De verlichting is complex: grote ramen voor een maximale lichtinval, algemene basisverlichting, onrechtstreekse verlichting tegen de muren en rechtstreekse verlichting boven iedere tafel aan kabels vanaf de zoldering. De open keuken neemt met zijn Josper houtskooloven de helft van de lengte van de zaak in, de andere helft is voorbehouden voor de bar. Ik bedoel dan geen bar waar wijnflessen worden gereed gezet, maar één waar een echte barman originele cocktails bereidt. Kortom, hier is over ieder detail fundamenteel nagedacht. Madame is in de wolken dat ze als aperitief geen obligate coupe de champagne moet nemen maar aan een succulente dark & stormy cocktail (€ 11: Ron Zucapa, Fever-Tree ginger beer, limoensap en suikerrietsiroop) kan slurpen. Ik bestel een bulleit ginger (€ 11: Bulleit Frontier Whiskey, Fever-Tree ginger ale en afgewerkt met een limoenpartje) die mij de stress van de dag doet vergeten. Dan gaan we naar de vleestoog om onze côte à l'os te kiezen uit het dagaanbod. Er zijn acht verschillende rassen beschikbaar (tussen € 8 en € 16 per 100g). Wij kiezen voor een rubia galega (Gallisch roodbont rund) rib van 1,194 kg (€ 10 per 100 g voor 2 pers. incl. frieten, groenten en vleessaus). Als voorgerecht laat Madame een velouté van Victoria-aardappelen met Isigny room en zwarte truffels (€ 18) aanrukken. Ik van mijn kant opteer voor oeufs en cocotte, paddenstoelen en crumble van Noir de Bigorre ham (€ 14). Beide zijn in de Brusselse horeca quasi onvindbaar. De velouté (soep afgewerkt met een mengsel van room en eigeel) is royaal voorzien van schijfjes echte truffel. Een Koninklijke soep. Ook de cocotte is zeer goed, het eigeel loopt. Enkel het eiwit had een tikje meer mogen hebben. De crumble van Bigorre ham is een schitterende vonst. 'Maintenant passons aux choses sérieuses' zegt de ober terecht als hij onze côte à l'os serveert. Het vlees is niet super mals, maar dat is normaal want het is geen filet pur. De smaak is echter uniek en daar draait het om. Daarbovenop komt nog eens het effect van de Josper die het vlees een subtiele rooksmaak geeft. Mooi detail: het geleverde mes is een authentiek Laguiole en Aubrac exemplaar en glijdt door het vlees zoals door warme boter. De homemade frieten die in rundvet zijn gebakken evenaren die van Maison Antoine op het Jourdanplein en dat zijn sowieso de beste van Brussel. De gestoomde groenten (raap, wortel, courgette, broccoli, keizersmuts, champignon, aardpeer, bosui en groene asperge) zijn allemaal beetgaar. Heerlijk, eens geen salade bij een biefstuk. Hierbij drinken we een zeer degelijke pessac-leognan voor geen geld, namelijk een halfje Château de Quantin 2012 (€ 20 of 2,1 maal de inkoopprijs). Er wordt voorgesteld om de rest in te pakken, incl. het been. 'Om morgen een bouillon van te trekken' dixit de eigenares. We laten ons met plezier overtuigen om een Colonel et son armée (€ 14) als dessert te delen. Dat is een origineel dessert bestaande uit perensorbet en poire Williams, een appelsorbet en calvados en tenslotte een citroensorbet en wodka. De naam Colonel is trouwens een verwijzing naar de legergraad van de pas vorige maand overleden grootvader van de eigenaar. Een eerbetoon maar ook een naam vol testosteron. Het feest blijft maar duren want ook de koffie is perfect (€ 3,50). Het zal geen wekelijks ritueel worden want de rekening blijkt € 214,40 te bedragen, maar er is geen twijfel mogelijk: de maximale score van vijf sterren is verdiend!

Conclusie: Dit steakhouse wordt een mijlpaal in de Brusselse horeca. Tot in de puntjes geperfectioneerd Amerikaans concept.

Eten: 9/10
Bediening: 10/10
Comfort: 8/10

Globale beoordeling: ***** (uitstekend)

Type: restaurant
Keuken: Amerikaans
Specialiteit: steakhouse
BTW-bon: tjek
Wi-Fi: tjek

COLONEL
Jean Stasstraat 24
1060 Sint-Gillis
02 538 57 36
info@colonelbrussels.com
www.colonelbrussels.com
 
Gewoonweg een droom van een restaurant. Eindelijk ondernemers die geen shortcuts maken. Ze geven je waar voor je geld en dat mag dan ook iets kosten. Met zulke concepten en een dergelijke ondernemingsattitude heeft de Brusselse restaurantwereld, witte of zwarte kassa, wél nog een toekomst. De zeer elegante gastvrouw vertelde ons dat zij en haar echtgenoot het idee opdeden in Florida. Hij heeft een koksopleiding genoten in het CERIA, maar staat hier niet in de keuken. De chef is oude bekende Benjamin Laborie. Deze Franse huurling had in 2012 & 2013 op 30-jarige leeftijd, na tien jaar vertoefd te hebben in de keukens van de twee met drie Michelinsterren getooide Michelen, Bras en Guérard, de leiding over de keuken in Bowery. In 2013 werd hij echter geheadhunt door Gaétan Collin van Jaloa om hem daar bij te staan want zijn, in mijn ogen onverdiende, Michelinster was quasi onverdedigbaar. Dat bleek ook want Jaloa verloor effectief zijn ster begin 2014 na twee jaar. Tien maanden later was het, naar mijn bescheiden mening zeer terecht, over & out want op 1 oktober 2014 sloot Jaloa en het is dan ook eigenlijk bijna logisch dat dhr. Laborie op 16 december 2014 bij de opening van COLONEL de leiding van de brigade aldaar in handen nam. Dat was echt een kwestie van vraag en aanbod.
Vanaf het derde nummer van Goesting zijn de gedrukte artikels 1.900 tekens lang ivp 1.700 tekens in de eerste twee nummers. De versie hier is 4.314 tekens lang. ENJOY!! !


Seeing is believing

Van de elf potentiële rassen waren de zes Franse rassen, het Spaanse, het Japanse
en het Amerikaanse ras voorradig (om te lezen: klik op de foto's voor uitvergroting)

Vleestoog en de door ons gekozen homp vlees

Dark & stromy cocktail en Château de Quantin 2012

Boven: velouté van Victoria-aardappelen met Isignyroom zwarte truffels
Onder: oeufs en cocotte, paddenstoelen en crumble van Bigorre ham

Hemelse côte à l'os, beetgare groenten en fantastische frieten

Perfecte cuisson

Originele colonel et son armée en perfecte Richard koffie

Tot slot nog dit: op de toog staat een mooie verzameling authentieke kookboeken,
alsook zeldzame boeken over runderen


Samen met Sam en Peggy dineerden Madame en ik er opnieuw op vrijdag 9 oktober 2015
en weeral was het perfect

De rechtstreekse toegang tot het restaurant via parking Louise Village

De cocktails zijn steeds een ontdekking. De trilogie van Noir de Bigorre is ongezien in Brussel. Ook kraken we twee flessen Zédé de Labégorce 2012 (AOC Margaux).

€ 110 per persoon is echt wel schappelijk wetende dat we een côte à l'os rubia gallega en een côte à l'os Aubrac (telkens voor twee pers.) hebben gedeeld. De eerste was het lekkerste.

Tierra del Fuego: Don't cry for me Argentina

LET OP: dit restaurant bestaat niet meer!

Foto: Johan Martens

ZONE02/ nr. 189 (woensdag 4/6/2008)

Nog voor het open was werd Tierra Del Fuego al in De Standaard Magazine gehyped door Donna presentatrice Ann Reymen. Intrigerend, maar altijd mee oppassen met zo’n dingen. Als het restaurant de verwachtingen niet kan waarmaken zit je sowieso met een kater. Meer redenen heb ik natuurlijk niet nodig om samen met Hans, een rasechte Vilvoordenaar, dit Argentijns steakhouse tegen het licht te houden. Tot vorig jaar was hier een Italiaans restaurant gevestigd maar Bart Petitjean, eigenaar van het Mexicaans café Cantina Caramba, wou de pjeirefretters kennis te laten maken met Argentijns rundvlees. Alleen begrijp ik niet waarom er op de kaart ook paardensteak staat. Het is quasi onmogelijk om te concurreren met het om de hoek gelegen resto De Kuiper, het heilige der heiligen voor paardenbiefstukliefhebbers. De inrichting is Spartaans sober gehouden met ongemakkelijke houten stoelen en banken. Er heerst een intimistische sfeer door het gebruik van dieprood als hoofdkleur. Aan de muren zijn foto’s van Evita Perron prominent aanwezig. De eetzaal zit afgeladen vol. Heel wat mensen die niet hebben gereserveerd, worden geweigerd. Als aperitief willen we de Uruguaanse schuimwijn (€4) proberen, maar de boot ligt blijkbaar al weken aan de ketting. Aanvaardbare uitleg van de ober die ons de hele avond correct zal bedienen. Dan maar een Peruaanse cocktail, een pisco sauer (€5) en een Quilmes (€3), een Argentijns biertje. Pisco sauer is een cocktail op basis van, uit druiven gedistilleerde, pisco en limoensap met opgeklopt eiwit, suiker en kaneel. Het is een echte aanrader. Misschien geeft het wel een globetrotterachtig gevoel om Argentijns bier te drinken, maar kwalitatief kan het niet tippen aan de gemiddelde Belgische pils. Het enige voorgerecht op de kaart zijn empanadas, gevulde pasteitjes (€6 voor 3 stuks). Je kunt kiezen uit vlees, groenten, kip, escargot-witloof en escargot-asperge als vulling. Het zijn droge pasteitjes en we smaken de vulling niet echt. De gegrilde Argentijnse entrecote van 300 gr (€19) lijkt ons meer dan voldoende. De ware carnivoor kan tot een halve kilo gaan. Het vlees is van hoge kwaliteit, maar de bakwijze is niet zoals gevraagd. Saignant is weinig doorbakken, van binnen mals en sappig. Dit is à point, goed gebakken. Het is blijkbaar moeilijk om een biefstuk saignant op tafel te krijgen. De kleine aardappelen in de schil zijn gewoon gekookt en per twee in aluminiumfolie gewikkeld om warm te houden in de oven. De frieten zijn niet homemade. De Tupungato 2005 (€26) van Finca Flichman, gemaakt met malbec, merlot en cabernet sauvignon druiven, is een lekkere maar zware wijn om hierbij te drinken. Hoewel de witte chocolademousse (€5) goed gemaakt is, smaakt hij naar mijn persoonlijk oordeel mierzoet en wordt mijn vooroordeel bevestigd dat chocolademousse moet gemaakt worden met bittere fondant chocolade. We voelen de kater al opkomen op het moment dat we net geen €100 betalen.

Conclusie: Vilvoordse hype maar dit zal de 'pjeirefretters' niet tot rundvlees bekeren.

Eten: 5/10
Bediening: 7/10
Comfort: 6/10

Globale beoordeling: ** (matig)

Type: restaurant
Keuken: Argentijns
Specialiteit: steakhouse

Tierra del Fuego
Lange Molenstraat 26
1800 Vilvoorde
 
Dit is echt hét voorbeeld van hoe je als culinaire journalist de gevolgen moet ondergaan van het feit dat je objectiviteit en vrije meningsuiting hoog in het vaandel draagt. Niet zo lang na dit artikel is het fout afgelopen met Tierra del Fuego. Ik heb helemaal niet de pretentie om te beweren dat de sluiting van het restaurant door het artikel is veroorzaakt. Het concept was gewoon niet goed genoeg. Eigenaar Bart Petitjean heeft mij het artikel echter nooit vergeven. Iedere keer dat ik sindsdien met vrienden, zijn eveneens in Vilvoorde gelegen, Mexicaans café 'Caramba' bezocht, kreeg onze tafel verschaald bier en verlepte nachos van de dag ervoor. Na een tijd vroeger mijn vrienden mij niet meer om mee te gaan. Een jaar later kwam ik er op een zaterdag na een gidsbeurt in Vilvoorde met een groep van 15 personen om 18u binnen en kreeg ik van Bart Petitjean te horen dat alles volgeboekt was, terwijl er nog geen klanten waren. Ik ben naar huis gegaan en heb direct Junior laten bellen om een reservatie te nemen voor vijftien personen, vijf minuten later. Guess what? No problem. Ik werd dus gewoonweg geweigerd en buitengegooid.
Vandaar dat ik hier mijn originele titel 'Don't cry for me Argentina' heb bovengehaald, want met de gepubliceerde titel 'Rundoffensief' had ik eigenlijk mijn geplande mokerslag al achterwege gelaten om zodoende een gulden middenweg te bewandelen. Nu doe ik dat dus niet meer.
In de plaats van Tierra del Fuego kwam er het voortreffelijk Indisch restaurant 'Red Fort'. Een echte aanwinst voor Vilvoorde, zoals uit mijn latere recensie blijkt.

Den Antrekoot: Lazy Sunday afternoon

LET OP: dit restaurant bestaat niet meer!

Foto: Johan Martens

ZONE02/ nr. 181 (woensdag 13/2/2008)

Het blijft toch wel een probleem om op zondagmiddag in het Brusselse met het gezin iets te gaan eten. Het overgrote deel van de restaurants is dan gesloten. Recent is echter in Strombeek-Bever, op een steenworp van het Cultuurcentrum, Den Antrekoot geopend. Het ligt middenin een residentiële buurt. Je zou verwachten dat het op een zondagmiddag vol zit. Niets is minder waar, we zijn de enige klanten. De naambekendheid moet blijkbaar nog gerealiseerd worden. Bij dezen…
In de vorige eeuw was hier een buurtcafé gevestigd. Met een beperkt budget hebben Lennert en Bram de boel opgekalefaterd en een kleine eetzaal met een 25-tal plaatsen ingericht. Ze hebben elkaar leren kennen in de Dilbeekse horecawereld en wagen nu in Strombeek-Bever hun kans. Lennert staat in de keuken en Bram zorgt voor de bediening. De naam van hun zaak zegt het zelf: alles draait hier rond vlees. Al swingend op Eric Clapton’s ‘Layla’ en ‘Cocaine’ maken we onze keuze. Junior neemt natuurlijk de pikante ribbetjes (€15,50), wij de Argentijnse entrecote 'Angus Beef' (€22,50). Hierbij gaan we een Argentijnse Tomero malbec 2004 (€24 ofwel een 2,6 maal de aankoopprijs), een mono-cépage, drinken. De malbec druif is dé Argentijnse druif. Deze wijn heeft een dieprode kleur en een lange afdronk. Als amuse gueule wordt er een potje rillettes en een mandje met hompen bruin brood op tafel gezet.
Wat hier wordt opgediend zijn geen ribbetjes maar wel een hele ribbenkast. Een voorgerecht is hier absoluut niet nodig, een doggy bag echter wel. De ribbetjes zijn perfect gekruid en er worden dikke frieten bij geserveerd. Les P'tits Os in Jette zou er wel eens een te duchten concurrent bij kunnen hebben.
Een entrecote moet in mijn ogen ongeveer 1,5 cm dik gesneden zijn. Hier ziet het er meer uit als een chateaubriand, ongeveer 3 cm dik gesneden. De gaartijd is zoals gevraagd en het vlees is ietwat met vet dooraderd, erg mals en bijzonder smakelijk. De bearnaisesaus hebben we daarnet uitgebreid horen kloppen en is heerlijk luchtig. De ‘aardappel in de schil’ komt duidelijk uit de oven, waar hij slowfoodgewijs heeft kunnen aankorsten. Wel zou ik nog twee kleine dingetjes willen opmerken. De Ikea steakmessen kunnen best zo snel als mogelijk vervangen worden door fatsoenlijke Laguiole messen, kwestie van het vlees niet te kwetsen. Voor de aardappelen in de schil worden misschien best getande lepeltjes voorzien, want met mes en vork lukt het niet zo goed om ze leeg te lepelen.
Als dessert partageren we nog een tiramisu (€6,50), een vanille roomijs (€5,80) en een crêpe (€7,90). Deze desserts zijn zoals ze moeten zijn, vooral de tiramisu benadert de perfectie. Alleen misschien ook een bolletje vanille roomijs bij de crêpe geven, want nu is die te droog ondanks de appelschijfjes die tussen de dubbelgevouwen crêpe liggen?
De rekening bedraagt €108,70 of gemiddeld €36 per persoon. Rest ons de vraag welke film we in het vlakbij gelegen Kinepolis gaan meepikken?

Conclusie: Steakhouse zonder pretentie. De ribbetjes zijn om duimen en vingers af te likken.

Eten: 7/10
Bediening: 8/10
Comfort: 6/10

Globale beoordeling: *** (goed)

Type: restaurant
Keuken: Belgisch
Specialiteit: steakhouse, bistrokeuken

Den Antrekoot
Lakensestraat 76
1853 Strombeek-Bever

Voor deze recensie kreeg ik van mijn eindredactrice Eef een 'felicitaties van de jury'-mail. Dat doet natuurlijk veel plezier.
Trouwens dit restaurant won de Zilveren Vork in 2009. De drie laureaten van de eerste Gouden Vork-award 2009 zijn restaurants die ik in 2008 (Hof ten Eenhoorn -1ste laureaat- en Den Antrekoot -2de laureaat-) en zelfs in 2007 (Le Pré Salé -3de laureaat-) heb besproken. Geen goed idee van de redactie om op de 'the long list' van de Gouden Vork 2009 ook restaurants besproken in 2008 en 2007 te zetten.
De titel is naar de pophit van The Small Faces uit 1968 (met de geneuriede Satisfactionriff van The Rolling Stones op 1:46)
Op de ZONE02/NL website stonden, voor de boeken werden neergelegd, overheersend positieve commentaren.
--------------------------------------------------------------------------------

Alain Thoelen - 4/11/09 20:06 4/5 't was weer fantastisch zoals altijd.Vriendelijke ontvangst, lekker gegeten,goed wijntje van 't huis, en kindvriendelijk; wat ik ook een belangrijk punt vind.Dit verdient een pluim.Vakantiesfeer.1 minpuntje, een avondje tafelen in dit restaurant is veel te vlug voorbij, zoals een goede vakantie.DUS altijd vatbaar voor herhaling; PROFICIAT aan het hele team van "den antrekoot".Tot ziens .Wie tussen de regels leest beseft natuurlijk dat dit eigenlijk een pluspunt extra is. Tot weldra!

--------------------------------------------------------------------------------

Albert Vermeulen - 3/11/09 14:07 5/5 Toevallig ook gaan eten op vrijdagavond. Restaurant zat inderdaad stampvol. Voor ons was de 'service' meer dan ok en het eten bijzonder lekker. Wij hebben een zeer aangename avond beleefd. Zeker voor herhaling vatbaar.

--------------------------------------------------------------------------------

HP - 31/10/09 10:54 2/5 Gaan eten op vrijdagavond, geen goede ervaring. Alles liep in het honderd: bestellingen liepen verkeerd (25 min. voor we iets te drinken kregen, verkeerd bijgerecht), lange wachttijd (anderhalf uur),...De kalkoenbrochette was niet goed gegrild (halfrauw), de bijhorende cross

--------------------------------------------------------------------------------

Agnes Meyer - 28/03/2008 15:36:31 4/5 Op aanraden van ZONE02/ hebben we Den Antrekoot getest op een zondagmiddag en het verdict luidt: bravo aan de jonge chef en zijn vlotte, vriendelijke medewerkers. De keuken is erg verzorgd, lekker en zeer correct in prijs. Als we dan toch een baby-minpuntje moeten aanhalen: wat grotere keuze aan desserts zou welkom zijn.. Een aanrader!!

De Kuiper: Refuge d'artistes

Foto: Johan Martens

ZONE02/ nr. 173 (woensdag 17/10/2007)

Van tijd tot tijd kom ik met de overige leden van de besloten Vereniging Vilvoordse Vaders bijeen in de moeder aller Vilvoordse restaurants De Kuiper om er een stukske paard te verorberen. De Kuiper opende in 1859 de deuren en momenteel zijn Alfons Gulickx en Lieve Gewillig er de eigenaars van. Alfons is een patron van de oude stempel. Geen gezever aan zijn lijf. Reserveren is onmogelijk want volk dat tot op straat staat te wachten, is de beste reclame. Groepen worden, tegen de zin van Lieve overigens, geweigerd want dat is toch altijd een gedoe.
Op de gevel staat ‘refuge d’artistes’ en dat zullen we geweten hebben gezien de hoge dichtheid BV’s in de eetzaal. Van Jan Houtekiet, Patrick Riguelle, Roland tot Jan drijvende kracht van De Kreuners Van Eyken en Little Jimmy, die in 1966 nog het voorprogramma van The Rolling Stones in het Sportpaleis in Schaarbeek speelde. Ze komen er allemaal.
Hoofdkenmerk bij De Kuiper is dat bijna alles het label fait maison heeft. De zelfgemaakte kalfskop met saus van de chef (€6,50) is gewoon subliem. Het is bijna een wonder dat het puur smakende kalfskopvlees bijeengehouden wordt met zo weinig gelatine. De gelige saus op basis van mayonaise met stukjes augurk en ajuintjes met een tikje caramel voor een zoete toets past er perfect bij en blijft op tafel staan voor het hoofdgerecht. De paardensteak ‘special’ (€15,90) wordt gebakken in paardenvet. Het vlees is afkomstig uit Zuid-Amerika omdat Belgische leveranciers geen constante kwaliteit kunnen garanderen. De steak is perfect saignant gebakken en heeft een zachte, zelfs iets zoete smaak. De ober mengt na het opdienen van het vlees de kropsla met huisgemaakte mayonaise in een grote kom. De mayonaise is licht en smaakt ook goed af bij de artisanale frieten.
Als alternatief voor de paardensteak is er de paardenfilet americain (€9,90) waarbij je echt proeft hoe mager paardenvlees wel is. Trouwens, op aanvraag wordt voor de klein mannen een halve portie americain als hamburger gebakken. Ik garandeer je dat ze nooit meer naar de Quick willen!
Er is een originele wijnkaart maar het meest in het oogspringend is de selectie oude geuzes: 3 fonteinen, Cantillon en Hanssens. Omdat 3 fonteinen een bittere toets heeft in zijn smaakpalet en Cantillon iets te nijg is voor bij het zoet smakende paardenvlees prefereer ik de malse oude geuze van geuzestekerij Hanssens uit Dworp (€6,90/75cl).
Tot slot is er nog de onvergetelijke dame blanche (€5,20) met, wat dacht je, zelfgemaakte vanille-ijskreem (sic) die heerlijk romig smaakt, gesmolten fondant chocolade en geen kleffe chocoladesaus van Dr. Oetker, echte slagroom ipv scheerschuim plus twee superkrokante platte koekjes zoals ik ze mij uit de jaren ’70 herinner. Een heerlijke cardiovasculaire tijdbom.
Kortom, als het Vilvoords stadsbestuur eindelijk eens met city marketing gaat beginnen dan moet er een pjeirefretter restaurantlabel komen en hiervoor zal De Kuiper dé norm zijn.

Conclusie: Walhalla voor 'Pjeirefretters'.

Eten: 8/10
Bediening: 8/10
Comfort: 6/10

Globale beoordeling: **** (zeer goed)

Type: restaurant
Keuken: Belgisch
Specialiteit: steakhouse, streekgerechten

De Kuiper
Visserstraat 51
1800 Vilvoorde
02 251 13 87
alfons@restodekuiper.com
www.restodekuiper.com
 
Het was niet de bedoeling om van dit etentje een recensie te schrijven, maar kan je zo'n symthatiek en kwaliteitsvol restaurant links laten liggen?
Op de ZONE02/nl webstek staat een mini-recensie van Michel De Jager. De kwaliteit van de frieten blijkt een probleem te zijn, zoals andermaal blijkt uit de commentaar van miche op de ZONE02/ website. Voor het overige zeer positieve commentaren op de ZONE02/ website.
--------------------------------------------------------------------------------

Rosette en Guy - 7/09/14 19:33 5/5 Een traditioneel restaurant zonder pretentie. De wijn is uitzonderlijk lekker en betaalbaar. De dienst is super snel en vlot! Vriendelijke en persoonlijke ontvangst. Het is de place to be ,als je paardenvlees lust.

--------------------------------------------------------------------------------

Ghysens - 4/03/14 11:56 5/5 Super. Spijtig dat we niet kunnen reserveren voor de volgende maal.

--------------------------------------------------------------------------------

Louis VANOPPEN - 3/02/14 9:48 5/5 Eerste bezoek was in 1953 met mijn ouders toen was ik 10 jaar. Altijd tevreden geweest zoals praktisch alle klanten. Tot donderdag.

--------------------------------------------------------------------------------

miche - 05/07/2009 11:37:12 2/5 We gingen er 04/07/09 met twee iets eten. Ik nam zelfgemaakte kalfskop als voorgerecht, die uitstekend smaakte , maar.....schandalig duur voor één zo'n dun sneetje (€6,90 p.p. en max.1,5mm). .De twee paardensteaks (€17,90p/st.) waren gewoon lekker. De bijhorende kropsla deed wat flets aan, maar de mayo maakte veel goed. De frieten waren echter verwerpelijk. Het waren duidelijk frieten die de avond voordien voorgebakken waren, de hele nacht in de frigo bewaard werden en dan aan de eerste middagklanten geserveerd werden (wij dus, pech). Toen ik hierover, een discrete opmerking maakte, werd de schuld in de schoenen van de leverancier geschoven. Wel eigenaardig, dat de tafels die na ons bediend werden wél perfekt gebakken frietjes hadden. Ach, leugentje om best wil zeker? De twee halve liters bockpils deden wat pils hoort te doen. Resultaat €48,70 voor ons twee. De ober zei bij het afscheid vriendelijk "tot ziens", ik zei even vriendelijk "ik denk het niet".

--------------------------------------------------------------------------------

Michel de Jager - 14/01/2009 16:24:17 3/5 Alvorens er in te vliegen ben ik vanmiddag gauw een filet americain (€11,50) gaan eten met een Bock pils (€1,70) erbij. Het paardenvlees smaakt puur en is van superieure kwaliteit. De pint is professioneel getapt. Enig negatief punt is dat de frieten te hard zijn gebakken. Dat is zonde want de huisgemaakte mayonaise (€0,90) verdient beter. De dame blanche (€5,20) maakt echter alles goed. Gegeten en gedronken voor (€19,30): als dat niet crisisbestendig is weet ik het ook niet.