COMPTOIR DES GALERIES: Shop till you drop

LET OP: deze wijnbar is in een snackbar veranderd!

Foto: Bart Billen

GOESTING nr. 1 (woensdag 18/3/2015)

De Brusselse horeca microkosmos is in constante evolutie en er is per geluk niemand die dat kan stoppen. Neem nu het concept van Comptoir des Galeries. Dat is, naast het restaurant van het nieuwe Hotel des Galeries, een wijnbar waar je gerechtjes kan bestellen die achter de toog worden bereid. Wat ook de reden is dat je niet hebt kunnen lunchen, hier kan je altijd terecht voor een kwaliteitsvolle hap of een uitgebreidere maaltijd door combinatie van gerechtjes. Ik kom er met Madame om 13u30 binnen na een intensieve shoppingsessie. Ze is aangenaam verrast dat ze haar handtas aan een haakje tussen ons in aan de toog kan hangen. Ik heb dorst en bestel direct een biologische Ginette blond van het vat (€3,90) gebrouwen door La Binchoise voor Organic Tribou, het bedrijf van drie copains uit Loupoigne. Madame probeert de, eveneens biologische, Ginette natural white (€5). Beide bieren zijn lekker en clever in de markt gezet. Hierbij krijgen we een portie zeewulken met wasabimayonaise voorgeschoteld. We bestellen vervolgens de selectie van huisbereide charcuterie (€14). Op een houten plank worden vier werkelijk fenomenale vleeswaren geserveerd: paté en croûte met pistachenoten, bloedworst, witte worst met centraal ingespoten foie gras en 40 dagen gerijpt en erna gerookt vlees van Holstein melkkoe. De prijs is gewoon verwaarloosbaar gegeven de kwaliteit. Het heerlijke brood met sompig kruim komt van Charli Boulangerie in de Katelijnestraat, momenteel de beste bakker in de vijfhoek. Hierna bestellen we ieder een portie kroketten, gemengd (grijze garnalen, varkenspoot en comté kaas - €10,50) voor mij en kreeft (€17) voor haar. De comté kaaskroket is subliem, de varkenspootkroket snotterig smaakloos en de garnaalkroket smaakt niet naar garnaal door het gebruik van dezelfde bisque als in de kreeftkroket. Deze laatste is een revelatie wegens nog nooit geproefd en buitengewoon lekker waarbij de hoge prijs helemaal verantwoord is door het gebruik van superieur kreeftvlees. We drinken hierbij een petit salé van Raymond de Villeneuve (€6 per glas). Een Provençaalse doordrinkwijn op basis van clairettedruiven. Honger hebben we al lang niet meer, maar ik kan er niet aan weerstaan om nog een huisbereide bun met gelakt buikspek (€6) te bestellen en als Madame calamars à la plancha met piment d'espelette (€14) op de kaart ziet staan is ze ook niet te houden. Ik had de Momofuko pork bun van David Chang voor ogen, maar hier gaat het om gewoon dunne sneden, volledig uitgebakken en waanzinnig gezouten spek. Dit eet ik niet op. Terwijl ik gefrustreerd zit te mokken beleeft Madame een culinair orgasme. De calamars zijn zo lekker dat ze zich van de slag op een terrasje in Le Panier in Marseille waant. De voorgestelde biologische Galinette 2013 van Karina & Guillaume Lefèvre (€6 per glas), een coteaux d'Aix-en-Provence, past hier perfect bij. Afronden doet Madame met een perfect drijvend eiland (opgeklopt eiwit drijvend in een lichte eierpudding) afgewerkt met karamel met gezouten boter (€7) en ik met een 'à la minute bereide wafel' (€7). Dit is de eerste maal dat ik 100 % zeker ben dat ik geen diepvriesbucht genaamd 'Brusselse wafel' krijg voorgeschoteld. Het is een wonder dat deze wafel bestaat. Een anachronisme, krokant goudbruin vanbuiten en smeuïg naar deeg smakend vanbinnen. Hier word ik vrolijk van. Zodanig zelfs dat ik bij mijn espresso (€2,90) een uiterst zeldzame Chartreuse VEP jaune bestel (€20). We kwamen een hapje eten, maar het werd een volwaardige gastronomische lunch van €130,20. Vanaf nu ben ik met plezier de bagboy van Madame tijdens het shoppen. Ik zal alvast de pot Savora (soort mosterdachtige saus die na WOI door de Fransen van de Engelsen werd overgenomen in hun culinair patrimonium. Samengesteld uit specerijen en aromaten die Engelse kolonisten meebrachten uit het subcontinent.- €12-), die we bij de kruideniersafdeling aan de toog kochten, dragen.

Conclusie: Trendsettende wijnbar waar je een kwaliteitsvolle hap of een uitgebreide maaltijd door combinatie van gerechtjes kan krijgen.

Eten: 9/10
Bediening: 9/10
Comfort: 6/10

Globale beoordeling: **** (Zeer goed)

Type: wijnbar
Keuken: Internationaal
Specialiteit: -
BTW-bon: nope
Wi-Fi: tjek

Comptoir des Galeries
Koningsgalerij 38
1000 Brussel
02 213 74 74
info@comptoirdesgaleries.be
www.comptoirdesgaleries.be
 
Mijn 200ste artikel voor De Persgroep en meteen ook het eerste voor het nieuwe maandelijks lifestylemagazine 'GOESTING Vlaams-Brabant / Brussel' dat op woensdag bij Het Laatste Nieuws zit, op donderdag bij DeMorgen. en op vrijdag in de displays in krantenwinkels ligt.
Dit is de full version van 3.959 tekens. In GOESTING stond de 1.700-tekens versie.
De letterzetter van dienst in de drukkerij heeft een blunder van formaat gemaakt. Hij heeft namelijk een P vergeten en zo werd de titel Comtoir des Galeries. MY GOD! Vanaf nu zal ik ook vermelden of er al dan niet Wi-Fi beschikbaar is voor de klanten. Ik denk dat dit momenteel dé missing link is bij restaurantrecensies.
Tussen het filen van mijn artikel en het verschijnen ervan was het element met de grootste meerwaarde aan deze wijnbar reeds verdwenen. Vanaf 1 februari was het immers mogelijk om er non stop iets te eten. Maar het weekend voor de publicatie ga ik er, na een bezoek aan de fantastische Chagall tentoonstelling in het KMSK, in de namiddag met Madame binnen en blijkt het non stop element afgeschaft te zijn.

De verjaardag door Marc Chagall Waarom mogen er geen foto's genomen worden als ze ook op museumwebsite staan? Om de suppoosten een meaning of life te geven: La chasse aux photographes. Belachelijk, vandaar deze foto!
Het non stop element is meer dan waarschijnlijk afgeschaft omdat ze er hun broek aan scheurden door de torenhoge bruto bruto loonkosten en de witte kassa. Doeme toch. Ik heb in extremis deze openingszin: 'De horeca microkosmos is in constante evolutie en er is per geluk niemand die dat kan stoppen. Neem nu het concept van Comptoir des Galeries. Dat is, naast het op reguliere uren open zijnde restaurant van het nieuwe Hotel des Galeries, een wijnbar waar je de hele dag door gerechtjes kan bestellen die achter de toog worden bereid.' kunnen laten vervangen door de huidige. Veel evolutie schiet er dus niet meer over en Vadertje Staat kan als enige de evolutie in de horeca microkomsos, weliswaar ongewild, tegenhouden. NYC ligt nog steeds ver weg aan de andere kant van de oceaan. Van miserie zijn we in Le Pain Quotidien iets verderop in de Koninklijke Sint- Hubertusgalerijen gaan eten.

Pot au feu (voor Madame: meer een soep) en boterham met hesp en kaas (voor mij: pfff en dat kost €8,80!)

Homemade limonade van citroen en verse munt (voor Madame: super) en bio-cider (voor mij: €3,50!)

Appel-kaneeltaartje (gedeeld: echt wel lekker)

Op 10 juni 2015 krijg ik van de GOESTING-redactie volgende mail doorgestuurd:


Van: Sybille Iweins
Datum: 9 juni 2015 17:21:14 GMT+02:00
Onderwerp: Le petit COMPTOIR pour des grands moments!


Il s'en passe des choses dans la Galerie du Roi!

Souvenez-vous, attenant au restaurant "Le Comptoir des Galeries" existait un Comptoir (accès par la Galerie du Roi) qui proposait de déguster de bonnes petites choses.

Aujourd'hui, Le Comptoir fait place au petit COMPTOIR changement de nom pour une nouvelle carte, de nouveaux produits. Le petit COMPTOIR devient le lieu incontournable pour vos apéros, after work, pause shopping ou encore pour y dénicher les produits tendance réservée à l'épicerie fine.

Le petit COMPTOIR propose ses fameux Buns, une déclinaison de croquettes (Pastrami, Crabe, chèvre frais), une salade du jour en fonction du marché (debout, assis au bar ou encore pour emporter c'est vous qui décidez :-)

Le petit PLUS de cet étè : le petit COMPTOIR accueillera devant sa vitrine, le maître sorbetière Samuel Droeshaut, un créateur de saveurs glacées inattendues!

Merci pour vos annonces.
N'hésitez pas à me joindre pour plus d'infos.

Bel étè,
Sybille Iweins


Bon, als ik het goed begrijp wordt er verder gedownscaled tot op snackbarniveau. GAME OVER, NO NEW BALLS!

Maar voor de volledigheid toch nog even dit: wat ik blijkbaar niet in mijn artikel heb gezet is dat in de 19de eeuw Laurent-Joseph Hart, graveerder van het koningshuis, zijn graveeratelier 'Maison De Vigne-Hart' in het pand had. Vandaar de gigantische medaillepers uit 1846 die nu nog achterin de zaak staat. Hart was één van de eerste huurders bij de inhuldiging van de Koninklijke Sint-Hubertusgalerijen in 1847.

Ook niet vermeld is het feit dat chef Julien Burlat van het Antwerpse sterrenrestaurant 'Dôme' tekende voor het concept.


Seeing is believing

Ginette Natural Blond en zeewulken

Huisbereide charcuterie en brood van 'Charli Boulangerie' (klik hiervoor op de broodzak)

Portie gemengde kroketten en kreeftkroketten

Huisbereide bun met gelakt buikspek en calamars à la plancha

Drijvend eiland

Brusselse wafel (let op de smeuïge binnenkant als je op de tweede foto klikt en dat is samen met de gekartelde bovenkant het bewijs van homemade)

Chartreuse VEP jaune (klik op de foto's om de etiquetten te lezen)

Savora

L'Atelier de Michel D: Culinaire hoax

LET OP: dit restaurant bestaat niet meer!

Foto: Johan Martens

ZONE02/ nr. 195 (woensdag 17/9/2008)

‘The talk of the town’ van deze zomer is L’atelier de Michel D in het hartje van Brussel. Dat wil ik met Madame wel eens uittesten. Het restaurant is gevestigd in het pand waar, voor zijn verhuis naar het Sint-Katelijneplein, Jaloa zat. Chef Michel Dukissis heeft een mooie pedigree waaronder de prijs Prosper Montagné voor beste kok 1997. Hij bevindt zich op de erelijst in het gezelschap van schoon volk, de twee Pierres: Romeyer en Wynants. Tot voor een paar jaar had hij zijn eigen restaurant 'Michel D' in Sint-Genesius-Rode. Maar omdat Mozes niet naar de berg wilde komen, moest de berg naar Mozes gaan. Als we binnenkomen, merk ik dat de stikker van de Michelingids 2007 van Jaloa nog aan de deur hangt. Oeps, vergeten zeker? De gastvrouw meldt dat we kunnen kiezen tussen het menu du marché en het menu Michel D. ‘Ja maar, wij zouden ‘à la carte’ willen eten’. ‘Dat gaat niet want de chef is pas vanmorgen teruggekomen uit vakantie’ is hierop het antwoord. Alle begrip hiervoor, maar daar hebben we geen zin in en misschien was dit best ook gemeld bij het reserveren. Het is ondertussen al kwart voor negen en we gaan dan maar ergens een pizza eten. Drie dagen later keren we terug en de gastvrouw schrikt duidelijk als ze ons opnieuw ziet binnenkomen. Tot onze verbazing zijn de ‘à la carte’ voor- en hoofdgerechten, die wel nog op de website staan, van de kaart verdwenen. Links op de kaart staan de twee menu’s en rechts de desserts ‘à la carte’. Die laatste blijken voor klanten te zijn die het dessert van een menu niet wensen. Begrijpe wie kan… Oh ja, er is ook nog een papiertje met vier (schaamlap)suggesties. Als we duidelijk maken dat we ons bij dit alles toch wel wat vragen stellen, zegt de ober net iets te assertief: 'dit een menurestaurant met maar twee menu's'. We vallen achterover van verbijstering. Bon, het menu du marché (€45 incl. wijnen) dan maar. Op de website wordt dit als een viergangenmenu aangekondigd. Blijkt dat de amuse gueule wordt meegeteld als gang. Als voorgerecht eten we lijngevangen zeebaars met een rivierkreeftroomsaus. Hier is duidelijk een Prosper Montagnélaureaat aan het werk. De zeebaars is perfect op het vel gebakken. Superkrokant vel en nog een tikje glazig visvlees. Madame meldt tussendoor dat in één van de damestoiletten het licht niet werkt en in het andere er geen toiletpapier voorhanden is. Als hoofdgerecht krijgen we een stuk rundvlees overgoten met een bordelaisesaus. Dat is nodig want het vlees heeft geen smaak. We hadden als bakwijze saignant doorgegeven maar dit is bleu. Als ik mijn Laguiole mes tevoorschijn haal, komt de ober iets later met ook zo’n mes voor Madame aanzetten. Aan de tafel naast ons kunnen ze hier niet mee lachen, want zij hebben het moeten doen met een gewoon mes. Het dessert is een hedendaagse versie van de jaren tachtig klokborden met sorbets en vers fruit. Hadden we maar een dessert ‘à la carte’ moeten kiezen. Met water en koffie erbij betalen we €101 voor deze rip off.

Conclusie: In een bedrijfskantine zijn er meer keuzemogelijkheden. Het ergste is echter de valse informatie.

Eten: 6/10
Bediening: 5/10
Comfort: 4/10

Globale beoordeling: ** (matig)

Type: restaurant
Keuken: Frans
Specialiteit: -

L'Atelier de Michel D
Oud Korenhuis 31
1000 Brussel
 
Met originele conclusie, want het is geen foute maar wel degelijk valse informatie.
Ik snap nog altijd niet waarom ik voor de bediening 5/10 heb gegeven! Dit had zonder meer 2/10 moeten zijn en dus was dit werkelijk maar * waard. Mijn excuses hiervoor. Trouwens, dat dit restaurant failliet ging is pure culinaire gerechtigheid. Het was gewoon een poging om een tweede Rue des Bouchers op te starten aan de andere kant van de Grote Markt. Gerechtigheid is geschied. Erna opende hier het restaurant 'Philépat' maar dat is ook alweer verdwenen.

La Luna di Venezia: Kuifje in l'Îlot Sucré

Foto: Johan Martens

ZONE02/ nr. 194 (woensdag 3/9/2008)

Hoe voelt het aan om in eigen stad ‘a tourist treatment’ te ondergaan? Junior wil samen met mij proefkonijn spelen. Verkleed als toeristen lopen we door l’Ilot Sacré. Hoewel le racolage niet meer zou voorkomen, laten we ons in het verlengde van de Beenhouwersstraat gewillig ronselen door de racoleur van dienst van La Luna di Venezia. Eenmaal binnen nemen we een assertieve houding aan omdat we alle pogingen tot manipulatie willen ontwijken. Het interieur is authentiek toeristisch, inclusief de plastiekbloemen op tafel. Met een pint en een Ice Tea (beiden €2,30) voor onze neus, maken we onze keuze. Als voorgerecht neemt Junior de penne al pesto (€10,50 als hoofdgerecht) en ik de minestrone (€5,50). Daarna gaan we voor een pizza quattro fromaggi (€12) en een steak Venezia (€16). De ober probeert de pizza als voorgerecht te pushen want dan kunnen er twee hoofdgerechten aangerekend worden. We eisen de penne als voorgerecht. Die is al dente gekookt maar met de pesto is nogal zuinig omgesprongen. In de minestrone ontbreekt ieder spoor van pasta of rijst. Het is dus een minestra (een groentesoep), een lekkere overigens. Het halfje Valpolicella (€13) is natuurlijk niet meer voorradig, maar wel een Bordeaux. Daar trap ik niet in. Dan maar een halfje Chianti DOC (€13), maar de ober komt met een Chianti Ruffino DOCG af. Ik vraag tot tweemaal toe of het hier wel degelijk om een wijn van dertien euro gaat. Hij kan niet anders dan dit tegen zijn zin beamen. Gotcha! Naast ons bestellen drie jongedames uit Tilburg ‘spaghetti carbonara zonder ham’. Een ober moet nogal wat tegenkomen in de buurt van de Brusselse Grote Markt. De vier kazen op de pizza zijn gorgonzola, parmesan, taleggio en ten slotte bel paese ipv de traditionele mozzarella. Het is te proeven dat hij in een houtoven achteraan de eetzaal is gebakken. Alleen had hij iets krokanter mogen zijn. Als ik mijn steak doorsnijd zie ik een prototype van een geprikte biefstuk, vandaar zo goedkoop. Het is een wonder dat het vlees überhaupt nog aaneenhangt. Ik raak mijn bord niet meer aan. Bij het afruimen begint de ober plichtsgetrouw een discussie over het feit dat het vlees wel degelijk vers is. Ik antwoord dat dit vanzelfsprekend is en leg met engelengeduld uit waarom deze de moeder aller geprikte biefstukken is. Mijn causerie valt in slechte aarde en er wordt niet gevraagd of we een dessert wensen. Als de Tilburgse meiden één da-me blan-che met drie lepels bestellen, vraag ik of we misschien ook een dessert mogen. Alleen blijkt er geen deeg voor een Brusselse wafel meer voorradig. Of Junior zoals zijn vader ook een duurdere tiramisu wil? No way, dan helemaal geen dessert maar wel de rekening aub. Schaak... Dat dachten we tenminste. Want op de rekening (€62) kosten onze aperitieven €0,20 te veel en de penne wordt wel degelijk als hoofdgerecht aan €10,50 getarifeerd. Ik ben mij al aan het opladen om een scene te maken als Junior merkt dat zijn twee cola's (€4,60) vergeten zijn. Mat!

Conclusie: Plezant om de toeristentrucs te counteren en zijn we eraan bedrogen, we hebben toch voor €62 amusement gehad.

Eten: 6/10
Bediening: 6/10
Comfort: 6/10

Globale beoordeling: *** (goed)

Type: restaurant
Keuken: Italiaans
Specialiteit: -

La Luna di Venezia
Grétrystraat 69
1000 Brussel
02 219 84 08
 
Ja, dat was nog eens plezant zie. Met mijn originele conclusie.
De titel is naar mijn bescheiden mening goed gekozen, want de allereerste Brusselse onderzoeksjournalist uit de geschiedenis heeft in 2005 in de Stoofstraat (de toeristische autostrade tussen de Grote Markt en Manneke Pis) een stripgevel gekregen met een scene uit 'De zaak Zonnebloem'.

Op de ZONE02/ website staat een straf voorbeeld van een 'tourist treatment'. Degoutant! Op 'tripadvisor' staan er zelfs meer dan 20 van deze horrorverhalen in de categorie 'Vreselijk'. De klant moet hier veel assertiever, liefst zelfs agressief zijn.
--------------------------------------------------------------------------------

viks - 4/06/14 19:47 1/5 We went for a late lunch to this place on a Sunday. We gave the order for a pizza and a pasta which were just about okay. Then we ask for normal tap water and the waiter brings in a bottle of some fancy brand. I ask again for plain tap water but he anyways opened the bottle and poured. First bit of arrogant annoying nature of the place. If you don't serve tap water, just refuse pricks. We anyways finished our meal and had to rush to the central station about 10 mins walk away as my friend had to catch a train. I ask for the bill and to my utter disbelief the cheats charged us 30 Euros for a rubbish shrimp pasta. I confront the waiter and he says the size of the shrimps was big. I argue why wasnt I asked if I wanted small or bigger shrimps. But arrogantly just went away and another fellow quickly brought a machine for my card payment. I could not argue much since we had to rush. Not to forget 5 Euros for the water! Most horrible experiences I have had. A total rip off. CHEATS!

Café Novo: Un zeste de Neerlandais

Foto: Johannes Vande Voorde

ZONE02/ nr. 176 (woensdag 28/11/2007)

Na een wandeling doorheen de Marollen beland ik samen met 15 bewoners van een Gents woonerf op een zaterdagmiddag in Café Novo. Dit eetcafé in de schaduw van het Brussels parlement is nogal branché tegenwoordig. Het is zeer ruim en heeft ook een straatterras. Wij komen in de tuin op het terras terecht met bric à brac meubilair van de neu aa met. De gerechten van de ‘voor elk wat wils’ kaart zijn genummerd zoals in Chinese restaurants en geven ons een met lijst of flietjes? gevoel.
‘Est-ce-qu’on veut boire déjà quelque chose?’ Euh, ja... een fles mineraalwater, twee... Met een ‘Je suis ici pour vous servir’ worden we onderbroken, waarmee wordt aangegeven dat we best overgaan op de taal van Voltaire indien we wensen bediend te worden. Niets menselijk is ons vreemd. We hebben immers honger en beseffen dat we op dit uur nergens anders nog plaats zullen vinden. We beslissen dus maar te capituleren en bestellen alles in het Frans. Er wordt iets later een plateau met drank op tafel gezet en we moeten blijkbaar zelf voor de distributie zorgen. Santé!
De keuze van de groep is zeer divers dankzij de eclectische kaart. De ‘gevogeltecurry met kokosmelk en appeltjes vergezeld van sinaasappelsneetjes en geparfumeerde basmatirijst’ (€11,50) is heerlijk. In de bouletten met tomatensaus (€11,50) voor de kinderen is de komijnsmaak veel te dominant. De steak tartare (€11,50) bevat zeer vers vlees zonder additieven want het verkleurt zichtbaar tijdens het eten. Het wordt zoals het hoort met een eierdooier opgediend maar olie en azijn ontbreken om de tartare aan te maken. Het vlees van de ‘gigot d’agneau à l’os, coulis de tapenade verte et légumes croquants’ (€14,50) van het suggestiebord is zeer dun gesneden, taai gebakken en de weliswaar lekkere tapenade blijkt rood te zijn. De tomaat met garnalen (€11,50) wordt opgediend met cocktailsaus in plaats van mayonaise.
Oeps, de penne met pesto is blijkbaar vergeten. Tien minuten later blijkt de penne perfect al dente gekookt en bij de pesto komt nog een lading pijnboompitten (€10,50). De groentegarnituren zijn vers en lekker maar volledig gestandaardiseerd. De frieten die bij de meeste gerechten worden geserveerd, zijn van het dikke, platte maar krokante type. Alleen hangen ze vol zwarte tikjes. Misschien het frietvet iets regelmatiger verversen?
Als wijn kiezen we bij dit alles voor een fruitige Argentijnse Terra Organica Malbec 2005 (€16 ofwel de aankoopprijs met een aanvaardbare factor 2,4 vermenigvuldigd) uit de Mendoza regio omdat de Spaanse La Mancha Crianza 2004 op is.
Hierna drinken we nog een koffie (€1,80) uit antieke koppen, die quasi allemaal een hak in de porseleinen rand hebben. Plots komt een tafelgenote verbouwereerd van het toilet terug met een plooifolder van ‘un zeste de néerlandais’, het project van het Huis van het Nederlands om horecapersoneel een scheutje Nederlands te leren. We kunnen er niet aan weerstaan om dit bij het buitengaan aan het personeel te overhandigen.

Conclusie: Eetcafé met stijlvol designinterieur maar met een keuken op taverneniveau.

Eten: 6/10
Bediening: 4/10
Comfort: 5/10

Globale beoordeling: ** (matig)

Type: eethuis
Keuken: -
Specialiteit: -

Café Novo
Oud Korenhuis 37
1000 Brussel
02 503 09 05
contact@cafenovo.be
www.cafenovo.be

Uit colère in één trek uitgeschreven, de first draft was ook de final version. Achteraf gezien had ik eigenlijk 1/10 moeten geven voor de bediening i.p.v. 4/10. Dat zou dan globaal * (slecht) i.p.v. ** (matig) als globale beoordeling geweest zijn.
Op de ZONE02/nl website zijn staan er vier commentaren waarbij Michel De Jager de puntjes op de i zet door de bevestiging van de vastgestelde feiten. Superlux herbevestigt nog eens.
--------------------------------------------------------------------------------

Superlux - 05/12/2008 14:08:09 2/5 Enkele jaren terug was dit een heel leuke plek om even op rust te komen. De mensen die Café Novo toen openhielden waren altijd vriendelijk en spraken zelfs een mondje Nederlands. Ze waren heel dynamisch en zorgden steeds voor iets nieuws. Na een conflict met de eigenaar hebben ze er de brui aan gegeven. De huidige uitbaters zijn minder creatief en sympathiek. De kwaliteit van het eten is niet constant en het laat vaak lang op zich wachten.

--------------------------------------------------------------------------------

Michel de Jager - 28/09/2008 09:14:53 1/5 Inderdaad, onvriendelijk, bijna vijandig 'tweetalig Frans' onthaal. Als ik er, eveneens met een groep van vijftien personen, op zaterdagnamiddag 28 juni iets wil gaan drinken, en het terras op straat zit vol, dan weigert de barman (in de taal van Voltaire, dat spreekt voor zich) het terras in de tuin te openen. We moeten maar binnen in de schaars verlichte zaal gaan zitten puffen. We weigeren en gaan ergens anders op een terras zitten.
De eigenaar moet zich toch eens dringend bezinnen, want hij moet twee obers en een barman betalen die er blijkbaar alles aan doen om zo weinig mogelijk te moeten werken.

--------------------------------------------------------------------------------

Tom Lerminiaux - 07/01/2008 17:35:51 3/5 Dit restaurant heeft een werelds karakter, een hart voor fairtrade en een experimentele houding.
Gevolgen zijn: een jong publiek, een kaart die regelmatig veranderd wordt, een zeer chaotisch maar gezellig interieur, en helaas ook wel eens een gerecht dat niet op punt staat.

--------------------------------------------------------------------------------

cisewies - 06/12/2007 12:57:28 4/5 Ik vind dat de Novo een paar sterren meer verdient dan toebedeeld door de recensent! Het is een no-nonsens eet-café, met een zelfde no-nonsens bediening... Gewoon-gewoon! Het interieur is gezellig, doet huiselijk aan, vooral met de zelfgemaakte - lekkere taarten in de frigo! Ook de rest van de kaart is eenvoudig, maar lekker! (al moet je inderdaad een oogje dichtknijpen voor de Nederlandse vertaling.)
Maar wat ik het meeste apprecieer aan Café Novo, is de internationale sfeer, het gemak waarmee je er aan de praat raakt met andere gasten, de gelegenheid om gezellig te keuvelen en dat alles bij een niet-te-dur knabbel op elk moment van de dag! Zaaaalig toch?