Tierra del Fuego: Don't cry for me Argentina

LET OP: dit restaurant bestaat niet meer!

Foto: Johan Martens

ZONE02/ nr. 189 (woensdag 4/6/2008)

Nog voor het open was werd Tierra Del Fuego al in De Standaard Magazine gehyped door Donna presentatrice Ann Reymen. Intrigerend, maar altijd mee oppassen met zo’n dingen. Als het restaurant de verwachtingen niet kan waarmaken zit je sowieso met een kater. Meer redenen heb ik natuurlijk niet nodig om samen met Hans, een rasechte Vilvoordenaar, dit Argentijns steakhouse tegen het licht te houden. Tot vorig jaar was hier een Italiaans restaurant gevestigd maar Bart Petitjean, eigenaar van het Mexicaans café Cantina Caramba, wou de pjeirefretters kennis te laten maken met Argentijns rundvlees. Alleen begrijp ik niet waarom er op de kaart ook paardensteak staat. Het is quasi onmogelijk om te concurreren met het om de hoek gelegen resto De Kuiper, het heilige der heiligen voor paardenbiefstukliefhebbers. De inrichting is Spartaans sober gehouden met ongemakkelijke houten stoelen en banken. Er heerst een intimistische sfeer door het gebruik van dieprood als hoofdkleur. Aan de muren zijn foto’s van Evita Perron prominent aanwezig. De eetzaal zit afgeladen vol. Heel wat mensen die niet hebben gereserveerd, worden geweigerd. Als aperitief willen we de Uruguaanse schuimwijn (€4) proberen, maar de boot ligt blijkbaar al weken aan de ketting. Aanvaardbare uitleg van de ober die ons de hele avond correct zal bedienen. Dan maar een Peruaanse cocktail, een pisco sauer (€5) en een Quilmes (€3), een Argentijns biertje. Pisco sauer is een cocktail op basis van, uit druiven gedistilleerde, pisco en limoensap met opgeklopt eiwit, suiker en kaneel. Het is een echte aanrader. Misschien geeft het wel een globetrotterachtig gevoel om Argentijns bier te drinken, maar kwalitatief kan het niet tippen aan de gemiddelde Belgische pils. Het enige voorgerecht op de kaart zijn empanadas, gevulde pasteitjes (€6 voor 3 stuks). Je kunt kiezen uit vlees, groenten, kip, escargot-witloof en escargot-asperge als vulling. Het zijn droge pasteitjes en we smaken de vulling niet echt. De gegrilde Argentijnse entrecote van 300 gr (€19) lijkt ons meer dan voldoende. De ware carnivoor kan tot een halve kilo gaan. Het vlees is van hoge kwaliteit, maar de bakwijze is niet zoals gevraagd. Saignant is weinig doorbakken, van binnen mals en sappig. Dit is à point, goed gebakken. Het is blijkbaar moeilijk om een biefstuk saignant op tafel te krijgen. De kleine aardappelen in de schil zijn gewoon gekookt en per twee in aluminiumfolie gewikkeld om warm te houden in de oven. De frieten zijn niet homemade. De Tupungato 2005 (€26) van Finca Flichman, gemaakt met malbec, merlot en cabernet sauvignon druiven, is een lekkere maar zware wijn om hierbij te drinken. Hoewel de witte chocolademousse (€5) goed gemaakt is, smaakt hij naar mijn persoonlijk oordeel mierzoet en wordt mijn vooroordeel bevestigd dat chocolademousse moet gemaakt worden met bittere fondant chocolade. We voelen de kater al opkomen op het moment dat we net geen €100 betalen.

Conclusie: Vilvoordse hype maar dit zal de 'pjeirefretters' niet tot rundvlees bekeren.

Eten: 5/10
Bediening: 7/10
Comfort: 6/10

Globale beoordeling: ** (matig)

Type: restaurant
Keuken: Argentijns
Specialiteit: steakhouse

Tierra del Fuego
Lange Molenstraat 26
1800 Vilvoorde
 
Dit is echt hét voorbeeld van hoe je als culinaire journalist de gevolgen moet ondergaan van het feit dat je objectiviteit en vrije meningsuiting hoog in het vaandel draagt. Niet zo lang na dit artikel is het fout afgelopen met Tierra del Fuego. Ik heb helemaal niet de pretentie om te beweren dat de sluiting van het restaurant door het artikel is veroorzaakt. Het concept was gewoon niet goed genoeg. Eigenaar Bart Petitjean heeft mij het artikel echter nooit vergeven. Iedere keer dat ik sindsdien met vrienden, zijn eveneens in Vilvoorde gelegen, Mexicaans café 'Caramba' bezocht, kreeg onze tafel verschaald bier en verlepte nachos van de dag ervoor. Na een tijd vroeger mijn vrienden mij niet meer om mee te gaan. Een jaar later kwam ik er op een zaterdag na een gidsbeurt in Vilvoorde met een groep van 15 personen om 18u binnen en kreeg ik van Bart Petitjean te horen dat alles volgeboekt was, terwijl er nog geen klanten waren. Ik ben naar huis gegaan en heb direct Junior laten bellen om een reservatie te nemen voor vijftien personen, vijf minuten later. Guess what? No problem. Ik werd dus gewoonweg geweigerd en buitengegooid.
Vandaar dat ik hier mijn originele titel 'Don't cry for me Argentina' heb bovengehaald, want met de gepubliceerde titel 'Rundoffensief' had ik eigenlijk mijn geplande mokerslag al achterwege gelaten om zodoende een gulden middenweg te bewandelen. Nu doe ik dat dus niet meer.
In de plaats van Tierra del Fuego kwam er het voortreffelijk Indisch restaurant 'Red Fort'. Een echte aanwinst voor Vilvoorde, zoals uit mijn latere recensie blijkt.

De Kuiper: Refuge d'artistes

Foto: Johan Martens

ZONE02/ nr. 173 (woensdag 17/10/2007)

Van tijd tot tijd kom ik met de overige leden van de besloten Vereniging Vilvoordse Vaders bijeen in de moeder aller Vilvoordse restaurants De Kuiper om er een stukske paard te verorberen. De Kuiper opende in 1859 de deuren en momenteel zijn Alfons Gulickx en Lieve Gewillig er de eigenaars van. Alfons is een patron van de oude stempel. Geen gezever aan zijn lijf. Reserveren is onmogelijk want volk dat tot op straat staat te wachten, is de beste reclame. Groepen worden, tegen de zin van Lieve overigens, geweigerd want dat is toch altijd een gedoe.
Op de gevel staat ‘refuge d’artistes’ en dat zullen we geweten hebben gezien de hoge dichtheid BV’s in de eetzaal. Van Jan Houtekiet, Patrick Riguelle, Roland tot Jan drijvende kracht van De Kreuners Van Eyken en Little Jimmy, die in 1966 nog het voorprogramma van The Rolling Stones in het Sportpaleis in Schaarbeek speelde. Ze komen er allemaal.
Hoofdkenmerk bij De Kuiper is dat bijna alles het label fait maison heeft. De zelfgemaakte kalfskop met saus van de chef (€6,50) is gewoon subliem. Het is bijna een wonder dat het puur smakende kalfskopvlees bijeengehouden wordt met zo weinig gelatine. De gelige saus op basis van mayonaise met stukjes augurk en ajuintjes met een tikje caramel voor een zoete toets past er perfect bij en blijft op tafel staan voor het hoofdgerecht. De paardensteak ‘special’ (€15,90) wordt gebakken in paardenvet. Het vlees is afkomstig uit Zuid-Amerika omdat Belgische leveranciers geen constante kwaliteit kunnen garanderen. De steak is perfect saignant gebakken en heeft een zachte, zelfs iets zoete smaak. De ober mengt na het opdienen van het vlees de kropsla met huisgemaakte mayonaise in een grote kom. De mayonaise is licht en smaakt ook goed af bij de artisanale frieten.
Als alternatief voor de paardensteak is er de paardenfilet americain (€9,90) waarbij je echt proeft hoe mager paardenvlees wel is. Trouwens, op aanvraag wordt voor de klein mannen een halve portie americain als hamburger gebakken. Ik garandeer je dat ze nooit meer naar de Quick willen!
Er is een originele wijnkaart maar het meest in het oogspringend is de selectie oude geuzes: 3 fonteinen, Cantillon en Hanssens. Omdat 3 fonteinen een bittere toets heeft in zijn smaakpalet en Cantillon iets te nijg is voor bij het zoet smakende paardenvlees prefereer ik de malse oude geuze van geuzestekerij Hanssens uit Dworp (€6,90/75cl).
Tot slot is er nog de onvergetelijke dame blanche (€5,20) met, wat dacht je, zelfgemaakte vanille-ijskreem (sic) die heerlijk romig smaakt, gesmolten fondant chocolade en geen kleffe chocoladesaus van Dr. Oetker, echte slagroom ipv scheerschuim plus twee superkrokante platte koekjes zoals ik ze mij uit de jaren ’70 herinner. Een heerlijke cardiovasculaire tijdbom.
Kortom, als het Vilvoords stadsbestuur eindelijk eens met city marketing gaat beginnen dan moet er een pjeirefretter restaurantlabel komen en hiervoor zal De Kuiper dé norm zijn.

Conclusie: Walhalla voor 'Pjeirefretters'.

Eten: 8/10
Bediening: 8/10
Comfort: 6/10

Globale beoordeling: **** (zeer goed)

Type: restaurant
Keuken: Belgisch
Specialiteit: steakhouse, streekgerechten

De Kuiper
Visserstraat 51
1800 Vilvoorde
02 251 13 87
alfons@restodekuiper.com
www.restodekuiper.com
 
Het was niet de bedoeling om van dit etentje een recensie te schrijven, maar kan je zo'n symthatiek en kwaliteitsvol restaurant links laten liggen?
Op de ZONE02/nl webstek staat een mini-recensie van Michel De Jager. De kwaliteit van de frieten blijkt een probleem te zijn, zoals andermaal blijkt uit de commentaar van miche op de ZONE02/ website. Voor het overige zeer positieve commentaren op de ZONE02/ website.
--------------------------------------------------------------------------------

Rosette en Guy - 7/09/14 19:33 5/5 Een traditioneel restaurant zonder pretentie. De wijn is uitzonderlijk lekker en betaalbaar. De dienst is super snel en vlot! Vriendelijke en persoonlijke ontvangst. Het is de place to be ,als je paardenvlees lust.

--------------------------------------------------------------------------------

Ghysens - 4/03/14 11:56 5/5 Super. Spijtig dat we niet kunnen reserveren voor de volgende maal.

--------------------------------------------------------------------------------

Louis VANOPPEN - 3/02/14 9:48 5/5 Eerste bezoek was in 1953 met mijn ouders toen was ik 10 jaar. Altijd tevreden geweest zoals praktisch alle klanten. Tot donderdag.

--------------------------------------------------------------------------------

miche - 05/07/2009 11:37:12 2/5 We gingen er 04/07/09 met twee iets eten. Ik nam zelfgemaakte kalfskop als voorgerecht, die uitstekend smaakte , maar.....schandalig duur voor één zo'n dun sneetje (€6,90 p.p. en max.1,5mm). .De twee paardensteaks (€17,90p/st.) waren gewoon lekker. De bijhorende kropsla deed wat flets aan, maar de mayo maakte veel goed. De frieten waren echter verwerpelijk. Het waren duidelijk frieten die de avond voordien voorgebakken waren, de hele nacht in de frigo bewaard werden en dan aan de eerste middagklanten geserveerd werden (wij dus, pech). Toen ik hierover, een discrete opmerking maakte, werd de schuld in de schoenen van de leverancier geschoven. Wel eigenaardig, dat de tafels die na ons bediend werden wél perfekt gebakken frietjes hadden. Ach, leugentje om best wil zeker? De twee halve liters bockpils deden wat pils hoort te doen. Resultaat €48,70 voor ons twee. De ober zei bij het afscheid vriendelijk "tot ziens", ik zei even vriendelijk "ik denk het niet".

--------------------------------------------------------------------------------

Michel de Jager - 14/01/2009 16:24:17 3/5 Alvorens er in te vliegen ben ik vanmiddag gauw een filet americain (€11,50) gaan eten met een Bock pils (€1,70) erbij. Het paardenvlees smaakt puur en is van superieure kwaliteit. De pint is professioneel getapt. Enig negatief punt is dat de frieten te hard zijn gebakken. Dat is zonde want de huisgemaakte mayonaise (€0,90) verdient beter. De dame blanche (€5,20) maakt echter alles goed. Gegeten en gedronken voor (€19,30): als dat niet crisisbestendig is weet ik het ook niet.

Sallamangee: No-nonsense

LET OP: dit restaurant bestaat niet meer!


Foto: Johan Martens

ZONE02/ nr. 171 (woensdag 19/09/2007)

Vilvoorde city is een echte ‘culinary’ city aan het worden. Het valt op hoe de laatste jaren er de trendy restaurants als paddenstoelen uit de grond schieten. Restaurant Sallamangee van Tom De Mulder en Nathalie Janssens is net geen jaar oud. Het is inderdaad een eetzaal, een gezellige kantine met een meubilair in hoofdzakelijk bruine tinten en grijze accenten.
Mijn ‘madame’ kiest voor de huisbereide garnaalkroketten (€ 7,5). Ik neem de tomaat met garnalen (€ 7,5). Daarna schep met Maredsous (paardenstoverij – € 9,5) voor haar en ossentong in maderasaus (€ 15) voor mij. We drinken hierbij de huiswijn omdat de wijnkaart eerder beperkt is. Het is Oude Kaap met een mooie prijskwaliteitsverhouding (€ 14). Toch even opmerken dat op de bierkaart de zeldzame groene Duvel staat. Dit is de gefilterde en dus niet op de fles hergiste versie van de rode Duvel.
Garnaalkroketten blijven de ware lakmoesproef voor een restaurant. Sallamangee slaagt hierin ‘con brio’. Ze hebben de vorm van dikke artisanaal gerolde sigaren, een krokante roestbruine korst en de vulling loopt er zachtjes uit als ze opengesneden worden. Er zitten bovendien veel garnalen in. Jammer dat de gefrituurde peterselie ontbreekt.
De tomaat met garnalen is iets minder omdat ik verwacht dat de tomaat wordt gepeld en uitgehold, vervolgens gevuld met garnalen die gemengd zijn met een zelfgemaakte mayonaise. Hier wordt echter de tomaat ongepeld gekarteld opengesneden en wordt ze dan bedolven met garnalen. Ook vallen mij plots de gestandaardiseerde groentegarnituren op. Neen, dat is het niet.
De hoofdgerechten dan. De presentatie van de ossentong in maderasaus is verrassend. De ossentong is flinterdun gesneden en smelt zalig in de mond. Dit doet in niets de herinnering opleven aan de slechtgepelde ‘one in one’ versie van het Belgische leger tijdens mijn dienstplicht. De maderasaus is vakkundig gemaakt, maar bevat te weinig champignons. Ik heb voor aardappelpuree geopteerd om de saus afdoende te kunnen draineren. Drie flinke molshopen heerlijk ruw in de mond aanvoelende aardappelpuree, die even onder de salamander hebben gestaan om wat aan te korsten.
Vermits paardenvlees iets zoeter smaakt dan rundvlees zorgt de bittere Maredsous voor een perfecte smaakbalans in de schep.
Trouwens, schep is een Vilvoordse frietkotterm van vroeger. ‘Voor mij een schep’ was synoniem voor ‘ik wil paardenstoverij op mijn frieten’. De frieten zijn heerlijk ‘fait maison’.
Als dessert kiezen we voor rijstpap met gouden lepeltje (€ 5). De royale portie rijstpap komt inderdaad met een ietwat kitscherig verguld lepeltje, maar als lokmiddel heeft het zijn werk gedaan. Dit is de beste rijstpap die ik ooit heb geproefd. De rijst is perfect gekookt, helemaal niet papperig maar stevig van structuur. Tussen de rijstkorrels zit een smeuïge brij die hemels smaakt dankzij het gulle gebruik van saffraan. Alleen iets te koud opgediend.
Het meest onwaarschijnlijke van deze lunch is dat we afklokken op zeggen en schrijven € 69.

Conclusie: Vlaamse grootmoederskeuken aan kantineprijzen.

Eten: 8/10
Bediening: 8/10
Comfort: 6/10

Globale beoordeling: **** (zeer goed)

Type: restaurant
Keuken: Belgisch
Specialiteit: streekgerechten, bistrokeuken.

Sallamangee
Ridderstraat 31
B-1800 Vilvoorde
02 253 19 10
www.sallamangee.be

Dit is het laatste artikel dat in ZONE02/ is verschenen zonder dat er een tweede artikel aan gekoppeld was.
Op de website van ZONE02/nl staan er vier commentaren op dit artikel. Michel De Jager geeft Jacques Debremaeker volgens mij terecht lik op stuk:
--------------------------------------------------------------------------------

Gene - 21/07/10 8:30 5/5 Na veelvuldig bezoek blijft de eerste indruk staan: Super! Geen ingewikkelde toestanden maar een eerlijke basiskeuken met goede ingrediënten en goede afwerking. Brede kaart, inspelend op grote/kleine honger, vis/vlees/pasta. Beperkte, maar aangepaste wijnkaart met uitstekende prijs/kwaliteit verhouding. Dit gaat trouwens ook op voor het totale plaatje:de prijs/kwaliteit verhouding is perfect. Prima bediening in een tof vintage interieur.

--------------------------------------------------------------------------------

Jean Pierre - 7/05/10 22:00 5/5 Dit is gewoon een vd lekkerste resto in Vilvoorde. Eerlijke, oprechte keuken. Correcte, vriendelijke bediening. Steeds vernieuwende wijntjes op de kaart tegen betaalbare prijzen. Een echte aanrader !!!!!

--------------------------------------------------------------------------------

Michel de Jager - 17/01/2009 18:02:47 4/5 Als zelfs de Brugse driesterrenchef Geert Vanhecke zijn spiksplinternieuwe brasserie naast De Karmeliet de naam ‘Refter’ meegeeft (zie zowel De Morgen Magazine als De Standaard Magazine van vandaag), dan kan het toch helemaal geen probleem zijn om restaurant ‘Sallamange’ (wat trouwens voor alle duidelijkheid letterlijk ‘eetzaal’ betekent) een ‘refter’ te noemen.

--------------------------------------------------------------------------------

Jacques Debremaeker - 20/11/2007 14:55:51 5/5 Hierbij uit ik mijn ongenoegen omdat u het restaurant een "eetzaal" of "kantine" noemt, de Sallamangee verdient wel beter en een hogere score voor wat het comfort betreft. Met het woord "gezellig" ben ik het wel met u eens.
We kwamen hier al enkele keren eten en vinden Tom een prima kok en Nathalie een supervriendelijke gastvrouw.
Het eten is heel lekker, de service perfect.