Posts tonen met het label Keuken: Belgisch-Frans. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Keuken: Belgisch-Frans. Alle posts tonen

zaterdag 26 december 2015

Le Grand Café de la Gare: Guilty pleasures

LET OP: deze brasserie bestaat niet meer!

Foto: Bart Billen


GOESTING nr. 6 (woensdag 2/9/2015)

De brasserie Le Grand Café de la Gare aan het station van Linkebeek heeft het interieur van een klassieke bistro. In de achterbouw is de inrichting wel degelijk dat van een moderne brasserie en aan de zijkant van het gebouw is er een groot terras. Ik ben er beland met Madame op een middag omdat er sinds maart een nieuwe chef actief is, waarvan we de maat willen nemen.
Het is prachtig weer en alle klanten zitten op het terras met comfortabel meubilair. Aangrenzend is er een mooie speeltuin voor de klein mannen. Hier heb je geen tablet nodig om het nageslacht bezig te houden. We hebben dorst en starten met een halve liter Italiaans Galvanina spuitwater (€ 4) uit de buurt van Rimini. Bij het bestuderen van de kaart zijn we op onze hoede want in Belgenland wil ik de uitbaters van brasserieën niet te eten geven die als de facto baseline alles is in huis ontdooid en geassembleerd hebben. Het afbakbrood en de industrieel ontpitte groene olijven die op tafel komen doen ons voor het ergste vrezen. Ook de Braziliaanse stranddiscomuziek werkt zwaar op ons systeem. We merken echter op dat er om de vijf voet iemand aan de zijdeur belt met een pakje. Het is een onafgebroken stroom van leveranciers, die hun verse producten komen leveren. Dit kan niet anders dan goed worden, alles begint immers bij verse basisproducten.
Ons aanvoelen wordt direct met de voorgerechten bevestigd. Madame stelt vast dat de zalmterrine met (zoals het hoort) vincentsaus (€ 13,50) overduidelijk huisbereid is. De terrine (korstloze pastei) is zalig zacht en de vincentsaus (mayonaise met puree van geblancheerde groene kruiden, eiwit en fijngehakte hardgekookte eierdooier) smaakt goed af. Met de mandoline geslicete en erna licht geblancheerde gele en groene courgettes geven de nodige beet aan het gerecht. De ietwat onhandig overlangs doorgezaagde mergpijp (€ 12) op mijn bord is perfect in de oven gegrild. Beenmerg met wat grof zout op een geroosterde toast doet mij steeds wegzinken van gelukzaligheid, goed wetende dat dit natuurlijk een cardiovasculaire tijdbom is. Guilty pleasure… laten we dit onder ons houden. We zijn ondertussen aan een fles Emilìen d'Albret 2013 (€ 25), een goede biologische chardonnay uit de Pays d'Oc die vlot binnenloopt, begonnen.
Als hoofdgerecht bestellen we twee brasserie klassiekers: koninginnenhapje (€ 17) en gehaktballen (€14,50). Beide gerechten zijn vol van smaak. Ze worden in een diep bord geserveerd omdat de sauzen vloeibaar en dus licht zijn. Er zit geen plofkip in de kippenragout, integendeel. De champignons zijn klein maar sappig. Misschien alleen wat balletjes van kalfsgehakt toevoegen en afwerken met een lepel hollandaisesaus? De gehaktballen blijken frikadellen (want afgeplat), gemaakt met het beste kalfgehakt, te zijn. Zowel de veloutésaus (blanke saus) als de tomatensaus zijn perfect afgekruid. Op het eerste zicht denken we dat de platte frieten niet home made zijn, maar de pure aardappelsmaak bewijzen ons ongelijk.
Van guilty pleasures gesproken: ook de dame Chokotoff (€ 7) en crème brûlée op z'n Catalaans(€ 7) zijn zeer lekker. Het vanille-ijs is tot onze verwondering à la minute gedraaid. De Chokotoffsaus mag dan wel een goed idee zijn, maar de smaak valt tegen wegens veel te bitter. Crème brûlée op z'n Catalaans is een contradictio in terminis: een crema crémada is de Catalaanse variant op een Franse créme brûlée met gebruik van melk, bloem, maïzena, kaneel en citroenzeste terwijl een Franse créme brûlée met room en vanille wordt bereid. Deze is met room en vanille bereid, dus het is een gewone créme brûlée maar wel een lekkere.
Ik bestel als ik naar het toilet ga nog een koffie (€ 2,90) en bewonder binnen de mooie verzameling authentieke Expo 58-foto's. Ook blijkt er op de eerste verdieping een speelkamer of eerder een speelpaleis voor kinderen te zijn, waarmee ze en passant de titel 'meest kindvriendelijke horecazaak in het Brusselse' in de wacht slepen. We betalen de rekening van € 106,30 en maken ons op om opnieuw op de Brusselse ring in de file te gaan staan. Volgende keer komen we vast en zeker met de trein.

Conclusie: Alles is hier van super kwaliteit, op het brood, de olijven en de muziek na. Dit is tevens de meest kindvriendelijke horecazaak in het Brusselse.

Eten: 8/10
Bediening: 8/10
Comfort: 8/10

Globale beoordeling: **** (zeer goed)

Type: brasserie
Keuken: Belgisch-Frans
Specialiteit: -
BTW-bon: tjek
Wi-Fi: nope

Le Grand Café de la Gare
Stationstraat 90
1630 Linkebeek
02 360 03 00
www.facebook.com/grandcafedelagare
 
Ik moet dringend nagaan of alles ok is met deze zaak, want hun website functioneert niet meer en dat is nooit een goed teken. Het is tevens al twee maanden geleden dat er een teken van leven is geweest op hun Facebookpagina. Ik vrees het ergste, alhoewel ze resorteren onder de onderneming die ook de 'Brasserie de l'Orangerie' uitbaat van het kasteel van Seneffe.


Seeing is believing


Moeilijk te lezen omgeving



Privé parking en terras, geen tuin



Comfortabele tuinstoelen en verfrissend Galvanina spuitwater



Afbakbucht en olijven uit conserven



Voorgerechten



Hoofdgerechten



Frieten en wijn



Nagerechten



Mooie details



Italiaanse koffie en Belgisch koekje



Bistro- en brasseriegedeelte



Speeltuin en -kamer



Historische Expo 58-foto's

woensdag 8 juli 2015

Bart De Bondt: In Tienen zen ik ne geire geziene

Foto: Bart Billen


GOESTING nr. 4 (woensdag 3/6/2015)

Dit jaar heeft Bart De Bondt naast een vermelding, ook een Bib Gourmand in de Michelin gids behaald. Dus kan je er een voor-, hoofd-, en nagerecht voor maximaal € 37 krijgen. Eens zien of ik in Tienen ne geire geziene zen? Madame is met The Ladies naar Rotterdam, dus neemt Junior met zijn vriendin de honneurs waar. We gaan het 'Feest van de Arbeid' in de suikerstad vieren. Het restaurant ligt op een steenworp van de Grote Markt. Het interieur is een eclectische mengelmoes van stijlen en de eetzaal is onderbelicht. Er is nog één ander koppel aanwezig. Het Bib gourmandmenu bestaat uit drie voor-, hoofd- en nagerechten. We beslissen de kaart af te eten. Als voorgerecht neem ik de tomatensla, Junior de carpaccio en Leen de ravioli van scampi's. De tomatensla is een mengeling van verse en zongedroogde tomaten, bedekt met rucola en afgewerkt met grote schilfers Parmezaanse kaas en kappers. Het decoratieve aspect wordt verzorgd door plakjes, mij tot dan onbekende, lotuswortel. Dat is de wortel van een waterplant afkomstig uit Indië, vol met ovalen luchtgaten. De smaak is niet uitgesproken, maar best aangenaam is de sprankelende crunch als je erop bijt. De meerwaarde van de carpaccio is dat het rundvlees flinterdun is gesliced. Bovendien is de smaak van het vlees excellent. Het gaat om de Belgische variant van carpaccio want er ligt rucola, grote schilfers Parmezaanse kaas en croutons op. De originele carpaccio uit Harry's Bar in Venetië werd er in 1950 door eigenaar Giuseppe Cipriani voor de aan bloedarmoede lijdende gravin Amalia Nani Mocenigo gecreëerd. In Harry's Bar wordt enkel huisgemaakte mayonaise in ruitvorm op het vlees gespoten. Nog even ter zijde: de naam carpaccio komt van de gelijknamige 15de eeuwse schilder die een voorliefde had voor de kleuren rood en wit. De ravioli met in de vulling gepureerde scampi verwerkt, is lekker, maar de portie is te klein. Ook is het niet nodig om ernaast nog hele scampi's te serveren. Misschien beter een paar ravioli extra geven? Scampi zijn in Azië gekweekte zoetwater reuzengarnalen. Ze hebben zeer fijne en lange scharen die om transportredenen samen met de kop worden verwijderd. Scampi zijn dus de staarten van gekweekte zoetwater reuzengarnalen die altijd diepgevroren zijn geweest. Verse scampi bestaan niet. Hier ware het misschien beter geweest om gamba's te gebruiken? De hoofdgerechten dan. De roulade van hoevekip komt op mijn bord, het stoofpotje van kalfswangen bij Junior en de cannelloni met ricotta en spinazie is voor Leen. De hoevekip gefarceerd met witloof en truffelpasta is zeer lekker. De bijgeleverde puree is aangenaam smeuïg. Alle garnituren zijn huisgemaakt maar ik denk dat een gratin naast puree 'von des Guten zuviel' is. Op de kaart stond dat er ook Luikse siroop in het gerecht voorkwam, maar daar is geen spoor van terug te vinden. Junior heeft andermaal de jackpot gewonnen met het stoofpotje van kalfswangen. Supermals en vol smaak. Leen heeft een te kleine portie: één cannellonistronk is echt te weinig als hoofdgerecht. Dat neemt niet weg dat de cannelloni volgens de regels van de kunst is gemaakt. Tot slot de desserts. Tarte Tatin voor mij, dame blanche voor Junior en moelleux van chocolade voor Leen. De bodem van de tarte Tatin is niet gaar en dus niet lekker. De dame blanche is gewoontjes en de moelleux au chocolat is een wat bizarre creatie: een chocolade cakeje in kuipvorm dat na het bakken afgevuld is met vloeibare chocolade. De rekening bedraagt € 163 en dat kan er prijskwaliteitgewijs mee door. Alvorens terug naar Brussel te rijden, gaan we bij de toeristische dienst eerst nog een pot onvolprezen Tiense Mostad (sic) kopen, een heerlijk zachte mosterd.

Conclusie: Gewoon goed maar van een aantal gerechten zijn de porties te klein.

Eten: 6/10
Bediening: 6/10
Comfort: 7/10

Globale beoordeling: *** (goed)

Type: restaurant
Keuken: Belgisch-Frans
Specialiteit: -
BTW-bon: tjek
Wi-Fi: tjek

Bart De Bondt
Broekstraat 9
3300 Tienen
016 82 75 50
info@bartdebondt.eu
www.bartdebondt.eu
 
De chef was niet aanwezig. Zeker een communiefeest of zo doen? De sous chef stond aan de piano. Bon, voor het overige viel mij de verlatenheid van Tienen in het algemeen en van het restaurant in het bijzonder op. Bizar, bijna anti stedelijk gevoel.
Dit was trouwens de viering van het feit dat Junior een half jaar samen was met zijn vriendin.
De inspiratie voor de titel komt van de legendarische 'Galaxy' sketches van het 'Vaneigens' item in het VRT-programma 'Man bijt hond'.
Het toeval wil dat ik samen met Madame op zondag 26 oktober 2014 in Harry's Bar in Venetië de authentieke Caprini carpaccio heb gegeten. Hou u vast aan de takken van de bomen: die carpaccio kostte €61 (jawel: eenenzestig Euro)! Maar het was wel de authentieke. It's a dirty job, but somebody has to do it.

Originele Caprini carpaccio in Harry's Bar in Venetië



Seeing is believing


Interieur is eclectische mengelmoes van stijlen


Weinig inspirerende amuses


Kleine portie ravioli van scampi, Belgische carpaccio (sorry voor onscherpe foto)
en ongeïnspireerde tomatensalade


Al weer te kleine portie, dit maal de cannelloni. Arme Leen.
Daarnaast prima kalfswangen en zeer goede roulade van hoevekip,
maar wel met exact dezelfde garnituur


Halfje Pouilly-Fuissé 2012 van Louis Latour (€25)


Bizarre desserts


Banale mignardises


Tiense mostad: de omweg waard naar een desolaat Tienen


Tiense contradictio in terminis:
als dat beest zijn gevoeg niet mag doe, dan is er ook geen zakje nodig


maandag 15 juni 2015

Savoye: Hallelujah voor de economatic

Foto: Bart Billen


GOESTING nr. 4 (woensdag 3/6/2015)

Het restaurant Savoye is genoemd naar de gelijknamige straat die op zijn beurt verwijst naar de historische regio. Bizar is dat de Pietermannen het zoals de kool uitspreken: savooi. Sinds oktober vorig jaar werd de zaak overgenomen en kwam een volledig nieuw concept tot stand. Het is gelegen pal tegenover het museum M en zou van daaruit potentiële klanten moeten kunnen aantrekken. Het concept is state of the art. Het draait rond het enomatic systeem dat achter de toog werd geïnstalleerd. Hierbij wordt wijn bewaard door de zuurstof in de geopende fles te vervangen door zuivere stikstof zodat de wijn niet kan oxideren en lange tijd zijn originele smaak behoudt. Dit is een win-win situatie want de uitbater heeft geen verlies door slecht geworden wijnen en de klant kan kiezen uit meer dan 30 soorten die per (half) glas verkrijgbaar zijn. Er dient dus geen dure fles genomen die je door de strenge alcoholnormen toch niet mag uitdrinken. Ook kan er een aangepaste wijn per gerecht worden gekozen. Op een dinsdagavond komen Madame en ik om te dineren en nemen dan ook achteraan plaats in het restaurant gedeelte. Vooraan is er de wijn- en tapasbar waarmee het duidelijk wordt dat de eigenaars het niet hebben aangedurfd om een keuze te maken. De grote eetzaal, waarvan de inrichting in het beste geval als eclectisch kan worden omschreven, is naast drie andere klanten helemaal leeg. Omdat de kaart een tablet is, kan die gemakkelijk worden aangepast. Ook wordt bij ieder gerecht één van de 33 wijnen, die per glas te krijgen zijn, gesuggereerd. Waarom niet dit concept doordrijven en de klant zelf zijn bestelling laten doorgeven? Niet dat dit zin zou hebben want we moeten zeer lang wachten op onze voorgerechten. Daarom krijgen we wachthapjes, lunchworst en een scampi, die eerder passen in een taverne. Het brood is van het afbaktype. Madame heeft asperges op Vlaamse wijze (€ 19) besteld als voorgerecht. De asperges hadden iets meer geschild mogen zijn want de uiteinden zijn nu net iets te weinig en de koppen iets te veel gekookt. Ook is de botersaus volledig gemengd onder de geprakte hardgekookte eieren waardoor het een vettige pap wordt. Hierbij drinkt ze een half glas van de gesuggereerde en perfect passende Domain de Chery (€ 3,30), een reuilly (sauvignon blanc druif) uit de Loire. Ik heb gekozen voor de hoevekwartel met gesauteerde spinazie en gepocheerde kwarteleieren (€ 13). Perfect gegaarde, mooie kwartel die origineel wordt gecombineerd met kwarteleieren en smaakvolle spinazie. De suggestiewijn bij dit gerecht is een Pelissero (€ 4,50 per glas), een favorita (langhe druif) uit Piemonte. Meestal wordt bij kwartel een rode wijn geserveerd en ik denk dat dit correct is. De steak tartaar (€ 18) van Madame blijkt gemalen te zijn en niet handgesneden. Nochtans was haar gevraagd wat ze prefereerde. Ook is het vlees ijskoud. Dat neemt niet weg dat het lekker is. Idem voor de artisanale frieten. Plots hoor ik 'OMG'. Madame vindt in haar mooi samengestelde salade een stuk cellofaanfolie. Op mijn bord ligt een mooie varkensribroast (€ 20). Dit is een kotelet met rib. Ze wordt begeleid door een heerlijke mosterdsaus, maar het krokantje van pasta is zo hard dat het oneetbaar is. Madame drinkt hierbij een half glas van de terecht gesuggereerde château Nadal-Hainaut (€ 2,30), terres du pilou (grenache, syrah en carignan druiven) uit Roussillon. De Chileense Sanama (€ 4), een merlot past bij de ribroast zoals een tang op een varken. Dit had duidelijk een Chileense chardonnay moeten zijn. Als dessert delen we een megaportie oreo-ijs (€7). Geen probleem want dit ijs is schitterend. Oreo-koekjes zijn afkomstig uit NYC en bestaan uit twee chocoladekoekjes met daartussen een witte crème. Dit ijs kan zo op de markt worden gebracht. Vermits er ook een koffie filière in het concept zit, kunnen we een Jamaicaanse bleu mountain espresso (€ 9), de rolls royce onder de koffies bestellen. Blijkt dat die ons wordt aangeboden vanwege het celofaanincident. Een mooie geste, waardoor de rekening net onder de €100 uitkomt (€ 96,60).

Conclusie: Goede keuken, maar vooral het enomatic systeem is fantastisch. Spijtig dat het concept alle kanten uitgaat en dat het interieur een mengelmoes is.

Eten: 8/10
Bediening: 6/10
Comfort: 7/10

Globale beoordeling: *** (goed)

Type: restaurant
Keuken: Belgisch-Frans
Specialiteit: -
BTW-bon: nope
Wi-Fi: nope

Savoye
Savoyestraat 11
3000 Leuven
016 84 83 82
savoyeleuven.squarespace.com
 
Dit is een restaurant dat het volgens mij niet zal halen wegens geen éénduidig concept. Het is belangrijk om bepaalde opties gewoon te schrappen. Dit betekent dat je niet én wijnbar én tapasbar én restaurant tegelijkertijd kan zijn. Waarom doen ze dat? Omdat alles wordt opgehangen aan het economatic systeem. Gevolg: alles is leeg. Zielig en triest want ik ben een absolute fan van het economatic systeem. Eindelijk tientallen wijnen per glas verkrijgbaar.

Wat is er nu eigenlijk van die straatnaam aan? Ik kreeg namelijk reacties van Leuvenaars dat ik fout was omdat de straatnaam wel degelijk naar de kool zou verwijzen! Bon, ik ben te raden geweest bij dé specialist ter zake, nl. Paul Kempeneers (Polle Kemp voor de vrienden).
Ik kreeg volgend antwoord op mijn vraag naar de herkomst van de Savoyestraat: 'Om landgenoten uit Savooien aan de universiteit in Leuven te laten studeren, stichtte Eustachius Chapuys een college. In het Latijn heette de instelling Collegium Sabaudiae, in het Nederlands Collegie van Savoijen. Om zich van de nodige inkomsten te voorzien, kocht Chapuys verscheidene pachthoven, onder andere in Vissenaken en Attenrode-Wever bij Tienen.'
Het gaat dus wel degelijk over de historische regio Savoye (niet het huidige Franse departement Savoie) en dus heeft het niets met kool te maken! Inderdaad in het Oud-Nederlands is het Savoijen (in het Frans Savoye). Dit heeft niets met kool te maken want Savoye/Savoijen is afgeleid van het Latijnse woord Sapaudia of Sabaudia, wat staat voor "land bedekt met berken". De uitspraak van de straatnaam door de Leuvenaars is de Nederlandse naam van de historische regio en laat die nu hetzelfde zijn als de kool. De schrijfwijze van de straatnaam is de Franse schrijfwijze van de historische regio. Vandaar de verwarring, maar ik had het bij het juiste eind.


Seeing is believing


Terras, gevel en vitrine zijn NIET wervend


Lege wijnbar


'Trop is teveel'-concept


Waarom kan je met een iPad de bestelling niet plaatsen?


Taverne wachthapjes


Waarom geen taks op afbakbrood heffen?


Asperges met vettige pap en correcte kwartel


Gemalen ipv handgesneden steak tartaar en varkensribroast met oneetbaar pastakrokantje


Celofaanincident


Heerlijk oreo-ijs en super Jamaicaanse bleu mountain espresso