Posts tonen met het label RIP. Alle posts tonen
Posts tonen met het label RIP. Alle posts tonen

zaterdag 26 december 2015

Le Grand Café de la Gare: Guilty pleasures

LET OP: deze brasserie bestaat niet meer!

Foto: Bart Billen


GOESTING nr. 6 (woensdag 2/9/2015)

De brasserie Le Grand Café de la Gare aan het station van Linkebeek heeft het interieur van een klassieke bistro. In de achterbouw is de inrichting wel degelijk dat van een moderne brasserie en aan de zijkant van het gebouw is er een groot terras. Ik ben er beland met Madame op een middag omdat er sinds maart een nieuwe chef actief is, waarvan we de maat willen nemen.
Het is prachtig weer en alle klanten zitten op het terras met comfortabel meubilair. Aangrenzend is er een mooie speeltuin voor de klein mannen. Hier heb je geen tablet nodig om het nageslacht bezig te houden. We hebben dorst en starten met een halve liter Italiaans Galvanina spuitwater (€ 4) uit de buurt van Rimini. Bij het bestuderen van de kaart zijn we op onze hoede want in Belgenland wil ik de uitbaters van brasserieën niet te eten geven die als de facto baseline alles is in huis ontdooid en geassembleerd hebben. Het afbakbrood en de industrieel ontpitte groene olijven die op tafel komen doen ons voor het ergste vrezen. Ook de Braziliaanse stranddiscomuziek werkt zwaar op ons systeem. We merken echter op dat er om de vijf voet iemand aan de zijdeur belt met een pakje. Het is een onafgebroken stroom van leveranciers, die hun verse producten komen leveren. Dit kan niet anders dan goed worden, alles begint immers bij verse basisproducten.
Ons aanvoelen wordt direct met de voorgerechten bevestigd. Madame stelt vast dat de zalmterrine met (zoals het hoort) vincentsaus (€ 13,50) overduidelijk huisbereid is. De terrine (korstloze pastei) is zalig zacht en de vincentsaus (mayonaise met puree van geblancheerde groene kruiden, eiwit en fijngehakte hardgekookte eierdooier) smaakt goed af. Met de mandoline geslicete en erna licht geblancheerde gele en groene courgettes geven de nodige beet aan het gerecht. De ietwat onhandig overlangs doorgezaagde mergpijp (€ 12) op mijn bord is perfect in de oven gegrild. Beenmerg met wat grof zout op een geroosterde toast doet mij steeds wegzinken van gelukzaligheid, goed wetende dat dit natuurlijk een cardiovasculaire tijdbom is. Guilty pleasure… laten we dit onder ons houden. We zijn ondertussen aan een fles Emilìen d'Albret 2013 (€ 25), een goede biologische chardonnay uit de Pays d'Oc die vlot binnenloopt, begonnen.
Als hoofdgerecht bestellen we twee brasserie klassiekers: koninginnenhapje (€ 17) en gehaktballen (€14,50). Beide gerechten zijn vol van smaak. Ze worden in een diep bord geserveerd omdat de sauzen vloeibaar en dus licht zijn. Er zit geen plofkip in de kippenragout, integendeel. De champignons zijn klein maar sappig. Misschien alleen wat balletjes van kalfsgehakt toevoegen en afwerken met een lepel hollandaisesaus? De gehaktballen blijken frikadellen (want afgeplat), gemaakt met het beste kalfgehakt, te zijn. Zowel de veloutésaus (blanke saus) als de tomatensaus zijn perfect afgekruid. Op het eerste zicht denken we dat de platte frieten niet home made zijn, maar de pure aardappelsmaak bewijzen ons ongelijk.
Van guilty pleasures gesproken: ook de dame Chokotoff (€ 7) en crème brûlée op z'n Catalaans(€ 7) zijn zeer lekker. Het vanille-ijs is tot onze verwondering à la minute gedraaid. De Chokotoffsaus mag dan wel een goed idee zijn, maar de smaak valt tegen wegens veel te bitter. Crème brûlée op z'n Catalaans is een contradictio in terminis: een crema crémada is de Catalaanse variant op een Franse créme brûlée met gebruik van melk, bloem, maïzena, kaneel en citroenzeste terwijl een Franse créme brûlée met room en vanille wordt bereid. Deze is met room en vanille bereid, dus het is een gewone créme brûlée maar wel een lekkere.
Ik bestel als ik naar het toilet ga nog een koffie (€ 2,90) en bewonder binnen de mooie verzameling authentieke Expo 58-foto's. Ook blijkt er op de eerste verdieping een speelkamer of eerder een speelpaleis voor kinderen te zijn, waarmee ze en passant de titel 'meest kindvriendelijke horecazaak in het Brusselse' in de wacht slepen. We betalen de rekening van € 106,30 en maken ons op om opnieuw op de Brusselse ring in de file te gaan staan. Volgende keer komen we vast en zeker met de trein.

Conclusie: Alles is hier van super kwaliteit, op het brood, de olijven en de muziek na. Dit is tevens de meest kindvriendelijke horecazaak in het Brusselse.

Eten: 8/10
Bediening: 8/10
Comfort: 8/10

Globale beoordeling: **** (zeer goed)

Type: brasserie
Keuken: Belgisch-Frans
Specialiteit: -
BTW-bon: tjek
Wi-Fi: nope

Le Grand Café de la Gare
Stationstraat 90
1630 Linkebeek
02 360 03 00
www.facebook.com/grandcafedelagare
 
Ik moet dringend nagaan of alles ok is met deze zaak, want hun website functioneert niet meer en dat is nooit een goed teken. Het is tevens al twee maanden geleden dat er een teken van leven is geweest op hun Facebookpagina. Ik vrees het ergste, alhoewel ze resorteren onder de onderneming die ook de 'Brasserie de l'Orangerie' uitbaat van het kasteel van Seneffe.


Seeing is believing


Moeilijk te lezen omgeving



Privé parking en terras, geen tuin



Comfortabele tuinstoelen en verfrissend Galvanina spuitwater



Afbakbucht en olijven uit conserven



Voorgerechten



Hoofdgerechten



Frieten en wijn



Nagerechten



Mooie details



Italiaanse koffie en Belgisch koekje



Bistro- en brasseriegedeelte



Speeltuin en -kamer



Historische Expo 58-foto's

zondag 20 december 2015

HOPLA GEISS: Flàmmeküche

LET OP: dit eethuis bestaat niet meer!

Foto: Bart Billen


GOESTING nr. 6 (woensdag 2/9/2015)

In oktober vorig jaar opende de uit de Elzas afkomstige Nicolas Scheidt, na La Buvette en Café des Spores, een derde zaak aan de Alsembergsesteenweg in Sint-Gillis: HOPLA GEISS. Dat is Elzassisch voor 'vooruit met de geit'. Inderdaad, het moet vooruitgaan met de uitbouw van dit klein horeca-imperium.
Het concept draait rond dé culinaire specialiteit van de Elzas: flàmmeküeche (tarte flambée). Als de houtoven nog te warm was, werd vroeger alvorens het brood te bakken, het overschot van het deeg uitgespreid, bedekt met platte kaas, ajuinringen & spekteerlingen en twee à drie minuten naast de vlammen gebakken. Een tarte flambée was het resultaat. De tarte flambée werd pas in Elzassische restaurants geserveerd nadat in de jaren 1960 de pizza Europa had veroverd. Ik neem met Madame plaats aan een terrastafel in de met opzet wat verwilderde tuin, waar ongelooflijk mooie graffiti masterpieces uit het verleden zijn bewaard gebleven.
Als aperitief genieten we van een schitterende Kumpf et Meyer brut  (€ 7), een crémant d'Alsace die een te weinig gewaardeerd schuimwijnalternatief is voor champagne. Madame begint met een gevarieerde, originele, mooi aangemaakte salade (€ 12) met roquette, eikenbladsla, zuur gemarineerde rode ajuin, zoute kappertjes, krokant gebakken hazelnoten en gegrilde gele courgettes. Zo moet een salade zijn, op geen enkel moment vervelend. Ik verorber een half dozijn grote, malse biologische escargots (€ 6) die bereid zijn met een persillade van platte peterselie, kervel, koriander, dragon, gebraden zachte look en chardonnay wijnazijn. Het heerlijke in huis gebakken zuurdesembrood (eigenlijk is dit de bakkerij voor de twee andere restaurants van Nicolas Scheidt, een bakkerij die zichzelf terugverdient dankzij de tarte flambée spin off) is ideaal om de boter en de persillade op te soppen. Hierbij drink ik een nogal waterig Elzassisch Perle blonde van het vat (€ 4) van brouwerij Artzner.
Les tartes flambées dan. Voor mij de traditionele (€ 9) en voor Madame die met gerookte tofu en kruiden (€ 10). Ze worden, zoals het hoort, geserveerd op een houten schietplank (om brood in de oven te schuiven). Ze zijn alle twee van onberispelijke kwaliteit. De versie met gerookte tofu en kruiden moet het echter wel afleggen tegen de traditionele. Deze laatste moet iedere rechtgeaarde Brusselse gourmand geproefd hebben. Vermits dit een restaurant met Elzassische specialiteiten is, ben ik het de Goestinglezers verplicht om nog een bord zuurkool met artisanale worst (€ 14) te laten aanrukken. Het is opmerkelijk hoe aangenaam lichtzuur deze zuurkool is, helemaal niet 'in your face' zuur. Dit is een kruidenzuurkool van heel hoge kwaliteit door het gebruik van riesling. De boerenworst is mooi bruin gebraden en er worden, zoals het hoort, gekookte aardappelen bij geserveerd ipv puree.
Als dessert delen we tarte flambée met appel (€ 11), maar van bij de eerste beet weten we dat er hier iets heel fout is. Het is het kaneelpoeder dat chemisch ruikt én smaakt. Dit nagerecht wordt terecht van de rekening geschrapt. Het saldo is nu € 79. Toch keren we verrukt terug naar huis omdat er eindelijk vlammentaart in Brussel verkrijgbaar is.

Conclusie: Eindelijk ook in Brussel verkrijgbaar: artisanaal bereide tarte flambée van schitterende kwaliteit.

Eten: 9/10
Bediening: 10/10
Comfort: 5/10

Globale beoordeling: **** (zeer goed)

Type: eethuis
Keuken: Frans
Specialiteit: streekgerechten
BTW-bon: tjek
Wi-Fi: nope

HOPLA GEISS 
Alsembergsesteenweg 105
1060 Sint-Gillis
02 544 14 22
hoplageiss.be
 
Na deze fantastische ontdekking, gingen Madame en ik iets verder op de hoek van de Alsembergsesteenweg en de Albertlaan, de avond afsluiten door in het trendy BAR DU MATIN een koffie te drinken. Het werd een totale anticlimax doordat de dienster echt een trut is, die de klanten gewoon wegjaagt. Niet te geloven. Nooit van mijn leven ga ik terug naar dit café van Frederic Nicolay.
Over de twee andere restaurants van Nicolas Scheidt, CAFE DES SPORES en LA BUVETTE schreef ik in het verleden al resencies.

Seeing is believing


Zeer modeste look, meer moet dat niet zijn




Masterpieces het bewaren waard


Eenvoudig, maar eigen porcelein en het in huis gebakken zuurdesembrood



Fantastische crémant d'Alsace



Schitterende salade en escargots als voorgerecht



Uniek in Brussel: Flàmmeküche



Zuurkool met artisanale worst en waterige Perle blonde



Door de slechte kaneel oneetbare vlammentaart met appel

zondag 27 september 2015

de Smidse: Een ambacht is zo goed als eigen land

LET OP: dit restaurant bestaat niet meer!

Foto: Bart Billen


GOESTING nr. 5 (woensdag 1/7/2015)

Ik heb in de Smidse gereserveerd omdat er een mooi terras op de binnenkoer is. Laat het nu toch niet geregend hebben waardoor het kwik een flink stuk onder de voor mij vereiste minimum terrastemperatuur van 20°C is gezakt. Ik neem dan ook plaats in de nogal chaotisch ingerichte eetzaal in fermettestijl. Mijn jas wordt op een hoop andere jassen op een stoel gelegd. De eetzaal staat bomvol flessen. Chef Herwig Kiebooms is duidelijk gepassioneerd door alle soorten drank. Zo heeft hij een aanbod van 22 verschillende soorten pastis. Alleen wordt dat niet gezegd en ben ik al ingegaan op het voorstel om het huisaperitief te drinken. Het is een schuimwijn met gemberlikeur en zeste van sinaasappel (€ 8). Een maagsluiter ipv een maagopener. Dan pas ontdek ik de ongetwijfeld meest uitgebreide pastislijst in Vlaanderen en vermits de chef al de hele tijd persoonlijk instaat voor de ontvangst van een groep die hij blijkbaar kent, laat ik hem er de beste uitkiezen. Het wordt Emeraude pastis van Jean Boyer (€ 7). Werkelijk een schitterend product, met een volle anijssmaak die extreem lang blijft hangen. Geen plakkerige of zoete bijsmaak. Hierbij wordt toast met geitenkaas en een crumble van pancetta geserveerd. Past perfect bij de pastis. Dat is minder het geval met de blini met avocadocrème en grijze garnalen die rechtstreeks uit de koeling komt en een totaal overbodig tomatensoepje. De smout met kaantjes naast gewone boter is zeer authentiek. Op de kaart slechts vier voor- en vier hoofdgerechten. Dat is altijd een indicatie dat er verse producten worden gebruikt. Ik begin met de loempia van kalfszwezerik en tagliatelle van asperges (€ 20). Wat een verassend origineel gerecht is dit! Het wachten, een uur doordat de chef die groep persoonlijk wou ontvangen, waard. Krokant gebakken loempiavel met vanbinnen zeer mooie stukjes bruin gebakken kalfszwezerik. Het erwtencrèmebedje met munt is flauw, Olvarit voor zuigelingen. Dit had gerust een spicy chutney mogen zijn. De ober blijft mij het antwoord schuldig op de vraag hoe de tagliatelle van asperges wordt bereid. Uiteindelijk blijken de lange stukken asperges, die met de mandoline zijn gesliced, in olijfolie en twee soorten azijn te zijn gemarineerd. Goed gevonden. Een glas Capitoul Les Terasses 2013(€ 5), een chardonnay uit de Languedoc is hierbij een prima begeleider. Voor het hoofdgerecht wordt een halfje gewürztraminer Jean-Louis Schoepfer 2008 (€ 21) opengetrokken. Deze wijn gaat perfect accorderen met de traag gegaarde eendenborst met Javaanse cacao, honing en gekonfijte look (€27) als hoofdgerecht. Hierop moet ik slechts 20 minuten wachten. Het is een grote, perfect rosé gegaarde en gekruide eendenborst die ik normaal gezien niet zou opkrijgen, maar ze is zo lekker dat ik beslis om mijn BMI niet te sparen. De wortelen, zandwortelen, peultjes en heerlijke erwten zijn beetgaar. Opnieuw ligt er Olvarit op mijn bord, ditmaal is het zalf met pompoensmaak. Meer erwtjes ware beter geweest. Het nagerecht is tot mijn grote verassing een totale ontgoocheling. De artisanale lauwe Tiense suikertaart (€ 9) is geen Tiense specialiteit zo laat José, eminente gids in Tienen, mij per sms weten. De suiker zal dan wel van Tienen afkomstig zijn. Om tot de essentie te komen: door de suikertaart op te warmen, is ze kwak en mierzoet. Niet lekker. Nog een dure koffie (€ 5) en ik top af op € 102. Volgende keer neem ik direct een pastis, geen dessert en dan komt de rekening op € 85 uit. Ik ga al bij al voldaan naar huis waar Madame op mij wacht.

Conclusie: Hier wordt met schitterende producten gewerkt. Komt daarbij dat de chef zijn vak kent en het resultaat is ernaar. Mega pastiskaart.

Eten: 8/10
Bediening: 7/10
Comfort: 6/10

Globale beoordeling: *** (goed)

Type: restaurant
Keuken: Frans
Specialiteit: -
BTW-bon: tjek
Wi-Fi: tjek

de Smidse
Oudesmidsestraat 39
1700 Dilbeek
02 307.06 81
info@de-smidse.be
www.de-smidse.be
 
Over dit restaurant wou ik al jaren een artikel schrijven, het is er dus eindelijk van gekomen. Zit altijd vol omdat het in suburbia ligt. Er kan gedronken worden want op de binnenwegen op weg naar huis zijn er geen controles.
De titel is een oud gezegde dat ik niet kende. Ik vond het al surfend en het past hier perfect bij.
Bij het herbekijken van de foto's maak ik mij de bedenking hoe fout het dessertbord is gedresseerd. Het fruit en de poedersuiker zijn totaal overbodig.

Seeing is believing



Misschien eens een vestiaire inrichten en geen tijd verliezen?



Heerlijk brood en smout met kaantjes naast kwaliteitsboter



Fenomenale pastis en perfect erbijpassende toast
met geitenkaas en een crumble van pancetta



Te koude garnalen en overbodig soepje


Loempia van kalfszwezerik en tagliatelle van asperges


Krokante loempia met zeer mooie stukjes bruin gebakken kalfszwezerik
en bijpassende chardonnay


Perfecte traag gegaarde eendenborst met Javaanse cacao, honing en gekonfijte look


Ontgoochelende lauwe Tiense suikertaart