Bleu de toi: Helaas pindakaas!

LET OP: dit restaurant bestaat niet meer!

Foto: Johan Martens

ZONE02/ nr. 203 (woensdag 14/1/2009)

De feesten zijn achter de rug en we snakken naar eenvoud. Vandaar dat we naar Bleu de toi, met gevulde aardappel als specialiteit, gaan. Ultramarijnblauw is de kleur die als een blauwe draad doorheen het interieur loopt, maar deze look is helemaal out. Geforceerde jaren negentig bric-à-brac zoals in de Marollen, dat een mooi alibi vormt om van alles dooreen te clashen. De tafel wiebelt, de stoelen zitten ongemakkelijk en er is bijna geen zitruimte. Achter mij staat op de grond een elektrisch verwarmingstoestel waarvan ik onmiddellijk het snoer uit het stopcontact trek, wil ik niet instant geroosterd worden. Ik heb al spijt dat ik Madame en Junior overtuigd heb om mee te komen. Dit gevoel wordt er niet beter op als we de kaart krijgen overhandigd door de gastvrouw, die een bijna misselijkmakend kokosparfum op heeft. De kaart is op zijn minst bizar te noemen. Naast de gevulde aardappelen is er ook een reeks kreeftbereidingen en salades. Allemaal zowel als voor- of hoofdgerecht te verkrijgen. Dan zijn er nog de vaste warme en koude voorgerechten, maar ook de voor- en hoofdgerechten suggesties. We bestellen een Oostends bintje (€25), een Brussels bintje (€15,50) en een zoete aardappel 'Iles Grenadines' (€18). Hierbij deel ik met Madame een pretentieloos halfje Petit Chablis 2006 (€17) van GAEC de Oliveira Lecestre uit Fontenay-près-Chablis. We vinden de prijs-kwaliteitverhouding zodanig aberrant dat ik 's anderendaags naar de producent bel om te weten te komen wat zo'n flesje wijn nu eigenlijk kost. Het is nog erger dan we gedacht hadden: €3,25. Er wordt hier dus 423% winst gemaakt op de wijn! Junior bestelt een halfje Bru (€4,30), ook niet slecht qua prijssetting. Daar zijn onze gevulde aardappelen al. Dit zijn echter geen gedurende 60 tot 75 minuten in een 200°C oven traag aangekorste aardappelen, maar wel tot een pusachtige brij kapot gekookte aardappelen waarvan de smaak in het beste geval als waterig is te omschrijven. Om dit te compenseren zit in alle drie de vullingen een roomsaus. Zoals mijn grootmoeder altijd zei: 'Met room kan je zelfs een kassei doen smaken'. Volgens de kaart zou er enkel in het Brussels bintje naast spekjes ook room mogen voorkomen. In het Oostends bintje zou je naast grijze garnalen ook een beurre blanc en bieslook moeten aantreffen. In de zoete aardappel ten slotte, zou naast krabvlees, banaan en vanille, ook een mango coulis moeten zitten. Helaas pindakaas! Na de ontgoocheling stijgt opnieuw onze verontwaardiging over de hoge prijzen. Je moet het maar durven, tussen €15 en €25 vragen voor een smakeloze patat. Nog een geluk dat we niet voor het bintje kaviaar (€75) hebben gekozen. Omdat we het hebben aangedurfd geen voorgerecht te nemen wordt ons zonder iets te vragen de dessertkaart onder de neus geduwd. Van de weeromstuit beslissen we geen nagerecht te nemen maar enkel een koffie (€3,50). Dit brengt de rekening op een schandalige €89,80. Dat is zeker de helft te veel.

Conclusie: Gevulde aardappel zou de specialiteit moeten zijn. Zeker de helft te duur. Neigt naar afzetterij.

Eten: 4/10
Bediening: 5/10
Comfort: 4/10

Globale beoordeling: * (Slecht)

Type: restaurant
Keuken: Belgisch-Frans
Specialiteit: -

Bleu de toi
Cellebroersstraat 73
1000 Brussel
02 502 43 71
bleudetoi@icloud.com
www.bleudetoi.be
 
Dit was een kick ass artikel. Ik betwijfel of dat zes jaar later nog zou worden gepubliceerd wegens angst voor... Ja, voor wat eigenlijk? Reactie van de uitbater die wild om zich heen schopt waarschijnlijk? Dat hij dan de argeloze consument niet afzet. Daar moet hij dan maar tegen kunnen denk ik dan.
Als ik dat nu teruglees: 'een bijna misselijkmakend kokosparfum' en 'tot een pusachtige brij kapotgekookte aardappelen' zijn oneliners die ze mij niet meer afpakken. Alleen de titel werd veranderd in het brave "Inhoudloze bintjes" en de laatste zin van de conclusie werd niet gepubliceerd.
Wat ben ik blij dat er geen plaats meer was de vrijdag dat de kerstvakantie begon in 2007 en dat ik dan maar met Madame en Junior naar het schitterende 'Samouraï' ging, met een **** artikel in ZONE02/ nr. 180 als gevolg. Iets meer dan een jaar later zijn we er dus alsnog naartoe gegaan. Zonde van het geld.

BELvue! Lunch & Tea: Klein maar fijn

LET OP: dit eethuis bestaat niet meer!

Foto: Johan Martens

ZONE02/ nr. 200 (woensdag 26/11/2008)

Hip Hip Hoera! ZONE02/ is aan zijn 200ste editie toe. Bestaan er 200 jaar oude restaurants in Brussel? Volgens Prof. Scholliers van de VUB niet, maar er zijn twee Brusselse buurten waar 200 jaar geleden in navolging van Parijs de eerste restaurants verschenen. Naast de incontournable Beenhouwersstraat was dat, misschien iets wat onverwacht, ook zo op het Koningsplein. Na een eeuw uitgestorven te zijn is de horeca recent via het museumwezen terug aanwezig op het Koningsplein. Zakenman Fernand David, in een vorig leven manager van Hilton Europa, heeft er naast de museumbrasserie in de Koninklijke Musea voor Schone Kunsten sinds begin dit jaar ook BELvue! Lunch & Tea in het gelijknamige museum geopend. Sommige beklijvende gidsen omschrijven dit museum tijdens hun rondleiding als het contradictorische museum voor dynastie en democratie. Ik ga er op een woensdagmiddag met Junior, in de eetzaal met zicht op het Koningsplein, lunchen. De kaart is beperkt: enkele voorgerechten, salades en pasta’s. Maar alles is fait maison. Junior kiest voor de mozzarella sticks (€8) als voorgerecht. Ik wil de dagsoep (€4), een ‘bisque d’homard’, testen. De mozzarella sticks zijn eigenlijk kaaskroketten, maar dan wel origineel vormgegeven. Er worden twee staafvormige kroketten met een dikke krokante korst geserveerd. Deze korst zorgt voor evenwicht met het elastische karakter van de mozzarella. Hierbij komt een zeer gevarieerde lekker aangemaakte salade. Junior is duidelijk tevreden, alleen maakt hij zijn beklag over het industrieel afbakstokbrood. Mijn kreeftensoep komt in een ovaal, heel diep bord. Het lijkt wel een minibadkuip. De hoeveelheid soep is dan ook gigantisch. Niet dat ik mij daar over beklaag, integendeel. Ze smaak perfect. Een robuuste zilte smaak van kreeftenpantsers is dominant. Als hoofdgerecht verschijnt aan de overzijde van de tafel een pasta ‘3tomatoes’ (€14). Het is een verkeersdrempel van, met een vleesvork, opgerolde tagliatelle. De tomatensaus is à la minute bereid met slechts drie kerstomaten, zo verklaart de ober de wat bizarre naam van dit pastagerecht. Ongelooflijk maar waar, zo’n pure, eerlijke smaak uit drie onnozele kerstomaten halen. Van mijn kant proef ik de Caesar salade (€14). Deze salade werd in 1924 in Noord-Amerika ontwikkeld door ene Cardini met aangemaakte Romeinse sla, croutons, geraspte parmezaan, een eierdooier en Worcestershire saus. Deze versie is een hedendaagse interpretatie ervan met dezelfde salade als bij de mozzarella sticks, maar met blokjes kippenwit, ansjovisfilets, pijnboompitten en croutons. Als dessert proeven we een heerlijk stuk perentaart en een fantastische portie rijstpap (beiden €4,75) van patisserie Gaudron op het Brugmannplein in Elsene. Na slechts €60 voor deze heerlijke lunch te hebben betaald, bezoeken we het museum en valt eindelijk mijn €. In de kelder tussen de toiletten en de trap ontdekken we het ‘knooppunt van de democratie’. Voorwaar contradictorisch…

Conclusie: Perfecte plek om rustig te lunchen. Kleine maar fijne kaart. Heerlijke patisserie van Gaudron.

Eten: 8/10
Bediening: 9/10
Comfort: 9/10

Globale beoordeling: **** (zeer goed)

Type: eethuis
Keuken: Belgisch-Frans
Specialiteit: -

BELvue! Lunch & Tea
Paleizenplein 7
1000 Brussel
 
Geef toe, een perfecte rode draad doorheen het artikel, van inleiding tot besluit. Ik ben er nog steeds tevreden over. The Ladies van de redactie hebben de drie eerste woorden van mijn versie gedeletet. Hier staan ze er opnieuw in.
Fernand David heeft deze zaak gesloten vanwege een lage omzet veroorzaakt door de onbestaande visibiliteit (geen neonlichtreclame op het Paleizenplein toegelaten natuurlijk). Later kwam in deze ruimte van het BELvue museum een filiaal van 'Green Kitchen'. Plots ging de poort op het Koningplein open en was er meer va et vient mogelijk.
Hij liet erna ook zijn 'museumbrasserie' aan de overzijde van het Koningsplein over, daar zijn partnerschap met Peter Goossens op de klippen was gelopen. Sinds 2010 is de uitbating in handen van de federale wetenschappelijke overheidsinstelling KMSK zelf. In 2007 kreeg de 'museumbrasserie' nog de 'Bart Bikt! Resto of the year' award van mij, nu zijn de meerderheid van de beoordelingen op 'tripadvisor' 'Matig' tot 'Vreselijk'. Het is dus armoede troef in de tot 'Museum Arts Brasserie' omgedoopte zaak die nog slechts van 10u tot 17u open is.
Een paar jaar later start hij de keten 'Steak Frit' op. Alweer een knap concept, maar blijkbaar betaalde het management zich te hoge lonen uit en werden leveranciers (zoals 'Gold Meat Belgium n.v.' die het lekkere potjesvlees voor de amuse bouche leverde) veel te laat betaald. Op het laatste zelfs gewoonweg niet meer. Steak Frit ging dan ook failliet.
Vermits ik geen digitale versie van de gepubliceerde foto heb, ben ik andermaal verplicht een wazige foto (vanwege het recyclagepapier waar ZONE02/ op werd gedrukt) te gebruiken. Tot slot dit nog: de beklijvende gids in kwestie is Erik Nobels. 'Bedankt voor de oneliner Erik'.

La Clef des Champs: Als de kat van huis is

LET OP: dit restaurant bestaat niet meer!

Foto: Johan Martens

ZONE02/ nr. 193 (woensdag 20/8/2008)

‘Laten we met ons tweetjes nog eens naar La Clef des Champs gaan’ zegt Madame. Sinds 1984 baten Fransman Bernard Bouillot en tandarts van opleiding Anne Verhamme dit restaurant met een regionale Franse keuken uit. Ze zijn blijkbaar met vakantie, maar hun drietalig personeel ontvangt ons zeer gastvrij. Twee dingen vallen ons bij het binnenkomen op. Er is bijna geen bewegingsruimte in de kleine Provençaals ingerichte eetzaal. De Deltagids vermeldt een capaciteit van 25 couverts. Ik tel er 32. Daarnaast is de voertaal aan de meeste tafels het Engels. De kaart bestaat uit twee menumogelijkheden. We verkiezen het veldmenu (€33,50) boven het stadsmenu (€44). Hierbij hebben we de keuze uit niet minder dan zeven voorgerechten, tien hoofdgerechten en elf desserts. Madame bestelt de ‘Pieds de porc en farci à la mode de Vouvray’ (Loire) en de ‘Confit de canard’ (Périgord). Ik ga de ‘Oeufs en meurette’ en de ‘Cocotte de coq au vin’ (€4 suppl.), twee Bourgondische gerechten, uittesten. We overgieten dit alles met een Chateau du Courlat 2004 (€35 of 3,4 maal de inkoopprijs), een zachte, ronde Lussac Saint-Emilion. Varkenspoten op Vouray-wijze zijn stukjes gekookt en ontbeend vlees in kroketvorm in wat broodkruim gerold en krokant opgebakken. Het is wat flauw van smaak en de pot mosterd komt goed van pas. Meurette-eieren zijn in rode wijnsaus gepocheerde eieren. Ze worden in die saus opgediend en zijn gegarneerd met gehakte peterselie, maar de traditionele spekreepjes en broodkorstjes ontbreken. Ook moet het peper- en zoutvat flink gehanteerd worden om het gerecht op smaak te brengen. Wachtend op de hoofdgerechten valt mij plots een label aan de vensterbank op: ‘Toptable.co.uk 2007 gold’. Dat verklaart dus de grote toestroom Engelse toeristen en het maximaliseren van het aantal couverts. Dit restaurant is volgens de prominente Engelse website immers het beste restaurant van Brussel. Les rosbifs lusten blijkbaar wel pap van de regionale specialiteiten van The frogs. Alleen moet er na de wat flauw smakende voorgerechten wel gescoord worden met de hoofdgerechten. Wat ook het geval is, want de eendenconfit is fantastisch en wordt vergezeld van een hemelse gratin dauphinois. De coq au vin is eveneens een echte voltreffer, zeker omdat een lekkere salade ‘on the side’ iedere eentonigheid resoluut doorbreekt. Het is ondertussen laat geworden en het personeel wil duidelijk naar huis. Even nadat een tafel met een jarige nog verrast werd met een glas champagne van het huis bij het dessert, begint het zaalpersoneel de lege tafels opnieuw te dekken. Dat is zoals in een café de stoelen op de tafels zetten om duidelijk te maken dat het sluitingstijd is. Bevestiging hiervan krijgen we als onze dessertbestelling in de keuken wordt afgeroepen:‘derniers desserts, deux feuilletés de Camembert’. Ze blijken vanbinnen niet warm te zijn. De uitbaters moeten duidelijk iedere service aanwezig zijn, want als de kat van huis is, dansen de muizen op tafel…

Conclusie: Gelauwerde Frans regionale keuken, maar het personeel laat steken vallen als de 'patron' er niet is.

Eten: 8/10
Bediening: 6/10
Comfort: 7/10

Globale beoordeling: *** (goed)

Type: restaurant
Keuken: Frans
Specialiteit: streekgerechten

La Clef des Champs
Rollebeekstraat 23
1000 Brussel
 
Mijn originele titel 'Toptable.co.uk 2007 gold' heeft het terecht niet gehaald.
Weeral mijn excuses voor de door mij genomen foto van de papieren versie.
Niet veel later gingen Bernard en Anne met pensioen. Het weze hun gegund. Momenteel is in het pand alweer een Frans restaurant 'Le Rabassier' gevestigd.

La Canne à Sucre: Een culinaire ontdekkingstocht

LET OP: dit restaurant bestaat niet meer!

Foto: Johan Martens

ZONE02/ nr. 189 (woensdag 4/6/2008)

Goed om weten dat er in Brussel een echt Caraïbisch, meer bepaald een Martinikaans restaurant, annex rhumeriebestaat. In een steeg tussen de Zavel en de Marollen ligt dit goed bewaarde geheim: La Canne à Sucre. Ti-punch, dé rumdrank bij uitstek van de Caraïben heeft hier een ereplaats op de kaart. Een groot houten bord aan de bar, omspannen met een koord met knopen dient om de persoonlijke rumbekers te bewaren van de vrienden van het huis die in de Academie du rhum zijn gecoöpteerd. Jean-Claude Waver staat in de keuken en na de coup de feu speelt hij Caraïbische muziek met de huiscombo. Zijn echtgenote Christiane doet de zaal. Ze zijn er wonderwel in geslaagd om de zaak een exotische, zelfs tropische sfeer mee te geven. Als aperitief kiest Madame voor een ‘requin bleu’ (€7,5), één van de 250 cocktails, op basis van drie jaar oude Havana Club rum, curaçao bleu, crème de coco en ananassap. Junior neemt een passievruchtensap (€5) en ik op goed geraak, want er zijn 400 soorten rum in voorraad, een ti-punch met JM Crassous de medeuil grappe blanche uit Martinique (€6,5). Ti-punch is de nationale drank van Martinique: witte rum, vers limoensap, suikerrietsiroop en wat water. Oudere, donkere rum wordt eerder als digestief gedronken. We bestellen drie verschillende voorgerechten om te delen. ‘Z’habitants flambés au rhum à la vanille’ (€12) zijn rivierkreeftjes in een verrassende vanillesaus met korianderzaad. De ‘piments farcis’ (€10) zijn spijtig genoeg niet meer in voorraad. We nemen dan maar de ‘assiette des îles’ (€13). Het is samengesteld uit samoussa, scampibeignets en kleine gevulde beursjes en scampi. Omdat het allemaal gefrituurd is, stelt het teleur. Ook zit het darmkanaal nog in de scampi. De ‘assiette créole’ (€13) echter is een topper. Het bestaat uit acras de morue (gefrituurde kabeljauwstukjes), cyriques (gevulde landkrabjes) en boudin créole (creoolse bloedworstjes). Vooral de cyriques zijn zeer origineel en een echte aanrader. Ze zijn ook apart als voorgerecht te krijgen en dat is hier volgens mij hét voorgerecht. Als hoofdgerecht eet Junior ‘poulet coco’ (€20), kippenvlees geweekt in Caraïbische kruiden met kokosmelk, bereid en geserveerd in een kokosnoot. Het vlees heeft een zeer specifieke gerookte smaak. Ik eet de ‘poisson créole’ (€18). Dit is papegaaivis gemarineerd in groene citroen. Hierbij komt een met kokosmelk geparfumeerde groentesaus. Opnieuw vallen de ongewone smaakpaletten op: friszuur versus aangenaam zoet. Madame blijkt de signature dish gekozen te hebben: ‘matoutou de crabes’ (€26). Dit is een landkrab gevuld met een overheerlijke krabfricassee met andermaal een onverwachte smaak. Hierbij drinken we een dure witte wijn van Robert Skalli Chardonnay 2006 uit de Pays d’Oc (€27 ofwel 3,5 maal de aankoopprijs). De dessertkaart is geen vetpot. We vragen dan ook de rekening en betalen €156, wat niet van de poes is door de dure aperitieven, maar die waren voor de verandering wel super.

Conclusie: De unieke caraïbische keuken is ook in Brussel verkrijgbaar. Om nog maar te zwijgen van de ti-punch.

Eten: 7/10
Bediening: 6/10
Comfort: 6/10

Globale beoordeling: *** (goed)

Type: restaurant
Keuken: Creools
Specialiteit: exotisch

La Canne à Sucre
Duivenstraat 12
1000 Brussel
0475 47 20 23
www.lacanneasucre.be
 
Over dit artikel valt er geen enkele anekdote te vertellen. Dat op zich al is een anekdote vrees ik.