Le Paon Royal: Koninklijke brasserie

LET OP: deze brasserie is overgenomen door de gebroeders Beyaz en is dan feestelijk failliet gegaan (met een witwas geurtje) samen met de tien andere horecazaken van de groep!

Foto: Johan Martens

ZONE02/ nr. 203 (woensdag 14/1/2009)

Als er in Brussel een brasserie is die het prefix 'Koninklijke' verdient, dan is het wel Le Paon Royal. Sinds 1974 is deze zaak door Emile en Thérèse Schoolmeesters stukje bij beetje uitgebouwd van een simpele taverne tot wat het nu is: een chique brasserie met een hoogstaande keuken. Dit laatste is zeker het geval sinds zoon Arnaud naast zijn moeder in de keuken staat. Hij heeft na zijn opleiding in Namen zich verder bekwaamd in de sterrenkeukens van Comme Chez Soi en l'Ecailler du Palais Royal. Ik ga er met Junior lunchen nadat hij zijn laatste kerstexamen heeft afgelegd. Er is nog net één tafeltje vrij als we binnenkomen. Naast 'jongere ouderen' met een goed pensioen zijn er evenveel 'oudere jongeren' die verantwoordelijk zijn voor de gentrification in de nabijgelegen Dansaertstraat. In de winter appreciëren deze twee kapitaalkrachtige groepen er de houtkachel met zijn typische warmtegloed. In de zomer zitten ze zij aan zij op het lommerrijke terras onder de platanen van het plein. Bij de bestudering van de bierkaart valt het op dat deze zeer uitgebalanceerd is en unieke, zeldzame Belgische artisanale bieren bevat. Als voorgerecht kunnen we hier niet om de huisgemaakte garnaal- (€14) en kaaskroketten (€9) heen. Ik krijg drie aardappelvormige garnaalkroketten met veel garnalen en een krokant bruin gebakken korst. Zonde dat er geen gefrituurde peterselie bij ligt. Junior krijgt slechts twee platte vierkante kaaskroketten. De garnituur van krulandijvie en tomaat past hier uitstekend bij. Hierna eet hij een rundsteak met drie sauzen (€15,50). Deze steak wordt op een houten plank geserveerd en is ook een klassieker van het huis. Het vlees heeft een lekkere grilsmaak en is perfect à point gebakken. De cocktail-, mosterd- en currysaus zijn vanzelfsprekend vers gemaakt. Ik ben een beetje teleurgesteld in de filet Americain (€14,50) die mij wordt voorgeschoteld. Het komt mij over als een modale Americain van de eerste de beste beenhouwer. Niets speciaal, temeer daar de portie rauwkost en industriële frieten van het merk Farm Frites dubbel zo groot zijn. De gigantische kwak zelfgeklopte mayo is dan weer super. Terwijl we wachten op onze Brusselse wafel met suiker (€5) verbinden we om ter eerst de genummerde punten op onze place mats, die eigenlijk bedoeld zijn voor de klein mannen. Ja, kwaliteit zit hem in de details. Zo moet je ook maar eens kijken naar het opschrift boven de lavabo in de toiletten. Gewoon plezant. Oh ja, de Brusselse wafels. Ik denk niet dat er nog vijf zaken in Brussel zijn waar er nog Brusselse wafels van dagvers deeg worden opgediend. Hier hebben ze vier bij zes gaten, zijn dik, krokant van buiten en zacht van binnen. Topkwaliteit die men moet geproefd hebben. Samen met bitter hoppige Bel pils (€2), frisdrank (€2,20) en espresso (€2.20) eindigen we volgens de rekening die in het sappig Brussels dialect is opgesteld op €75,80. In dit bedrag zijn dincht & takse (mier dan fietig %) ingekloesjt.

Conclusie: Unieke Brusselse wafels die op iedere 'to eat'-lijst moeten staan. Sublieme ambachtelijke bieren.

Eten: 7/10
Bediening: 7/10
Comfort: 7/10

Globale beoordeling: *** (goed)

Type: brasserie
Keuken: Belgisch
Specialiteit: bistrokeuken

Le Paon Royal
Oude Graanmarkt 6
1000 Brussel
 
De zaak werd verkocht aan 'Great Moments in Brussels', een nogal schimmige horecaholding zonder adres, niet te contacteren wegens geen telefoonnummer of e-mail beschikbaar. In totaal hebben ze negen zaken in het Brusselse opgekocht.
Vader Emile en moeder Thérese gingen op pensioen en zoon Arnaud amuseert zich. Op donderdagmiddag 31 oktober 2013 komen Madame en ik met een heerlijke gelato uit de Rinomata gelateria aan de Ripa di Porta Ticinese 3 in Milano

en lopen daar toch niet Arnaud met vrouw en kind al citytrippend tegen het lijf. Het gaat hen duidelijk voor de wind. Het weze hen gegund. By the way uitstekend Italiaans ijs was dat.

Ik ben er na de overname op 10 juni 2011 nog eens iets gaan eten. Het was afschuwelijk. €29 voor wat door moest gaan als zeetong. Nooit meer zet ik er nog een voet binnen. Seeing is believing:

Ik heb het echt niet durven vertellen aan Arnaud toen ik hem twee jaar later in Milaan ontmoette.

Tartufo: Big night the sequel

LET OP: dit restaurant is verhuisd!

Foto: Johan Martens

ZONE02/ nr. 201 (woensdag 3/12/2008)

Junior heeft tijdens het herfstverlof in Toscane de truffel ontdekt. Vandaar dat hij, ondanks nakende examens, toch kandidaat is om op een woensdagmiddag mee te gaan naar Tartufo. ‘Eten moet ik toch en met zo’n naam kan dat bijna niet slecht zijn’ is zijn redenering. Het restaurant is gevestigd in een gerenoveerd huis in Sint-Genesius-Rode, een faciliteitengemeente waar de burgemeester wel al is benoemd. Het interieur is werkelijk prachtig gedesigned en moet stukken van mensen hebben gekost. Wij zijn de enige klanten in de eetzaal als we binnenkomen. Er zullen er na ons ook geen meer binnenkomen. In Rode pendelt iedereen blijkbaar naar Brussel. Dit heeft een bevreemdende atmosfeer zoals in de eetfilm ‘Big Night’ tot gevolg. Sinds vier jaar staat de Algerijnse chef Kayes Ghourabi achter het fornuis en zorgt zijn echtgenote Griet Grassin voor de bediening. De chef is opgeleid in een Franse keuken en heeft jaren in Italië gewoond. Vandaar dat hij Frans Italiaans kookt. Onze voorgerechten zijn spectaculaire presentaties, wat voor die prijs ook wel mag. Ik zie tegenover mij ‘in tempura gefrituurde langoustines met pikant sesamkletskopje en Canteloup meloen’ (€24). Zoete bolletjes meloen houden een eerder zoete dan pikante sesamkletskop in de lucht. Daarop liggen vier, in een lichte en krokante tempura gefrituurde, zoute langoustines en een bittere salade van frisee met een zure dressing. Jawel, de vier basissmaken zijn een beetje getelefoneerd aanwezig. Ik probeer de ‘ravioli van geitenkaas met Caprini truffel uit Nocia en pesto van gegrilde hazelnoten (€22). Dit gerecht bestaat uit zes ravioli geserveerd op een dakgootvormig bord. De ravioli zijn super delicaat waarbij eerst de truffel, die erover is geschaafd, de smaakpapillen kietelt. Daarna neemt de sterke geitenkaas van de vulling het smaakgewijs over. Het halfje nipozzano riserva 2005 (€25 ofwel tweemaal de aankoopprijs), een chianti rufina is zijn geld waard. So far, so good. Maar bij de hoofdgerechten gaat het mis, ze zijn immers waardeloos. De ‘krokant gebakken kalfszwezeriken, wilde paddenstoelen en herfsttruffel’ (€28) zijn niet krokant gebakken en de paddenstoelen, maar ook de truffel, smaken naar niets. Hetzelfde geldt voor de groene asperges die onder het geheel liggen. Er bestaan blijkbaar geen seizoenen meer voor asperges. Dit smaakt mij niet. Junior is ook ontgoocheld door de ‘Sint-Jacobsvruchten mi-cuites, porcini en parmezaan’ (€25) want er wordt exact dezelfde ravioli als van mijn voorgerecht bij geserveerd en de sterke geitenkaas maskeert elke smaak van de Sint-Jacobsnoten. Ik vind de dessertkaart maar niets en laat deze kelk aan mij voorbijgaan. Junior probeert toch nog de ‘sorbet op zijn Italiaans’ (€8). Dit is met prosecco vloeibaar gemaakte sorbet die met een rietje wordt geserveerd. De eindrekening bedraagt €149,50 wat minimaal een derde te veel is. Pfff...

Conclusie: Te duur designrestaurant met gerechten met een vlak smaakpalet. Goed maar niet speciaal.

Eten: 6/10
Bediening: 9/10
Comfort: 8/10

Globale beoordeling: *** (goed)

Type: restaurant
Keuken: Frans-Italiaans
Specialiteit: -

Tartufo
Termeulenstraat 44
1640 Sint-Genesius-Rode
 
Dit restaurant is naar Sint-Pieters-Leeuw verhuisd, naar het pand waar voorheen 'De Groene Jager' zat dat op een degoutante manier door de eigenaressen werd gepest tot het failliet ging. Hopelijk hebben Kayes Ghourabi en Griet Grassin niet te maken met dit soort pesterijen.
De titel verwijst naar de culinaire Hollywoodfilm 'Big Night' waarin een scene zit met een quasi lege eetzaal en een surrealistische sfeer als gevolg. Bangelijk voor de eigenaars.
Nu is het wel genoeg geweest met die knipogen naar 'niet-benoemde burgemeesters'. Straks krijg ik nog een Vlaams-Nationalistisch imago.
In de Editor van De Persgroep bestaat de combinatie Frans-Italiaanse keuken niet. Je moet het apart ingeven en dan is het Franse en Italiaanse keuken, niet Frans-Italiaanse keuken. Hier dus wel.

BELvue! Lunch & Tea: Klein maar fijn

LET OP: dit eethuis bestaat niet meer!

Foto: Johan Martens

ZONE02/ nr. 200 (woensdag 26/11/2008)

Hip Hip Hoera! ZONE02/ is aan zijn 200ste editie toe. Bestaan er 200 jaar oude restaurants in Brussel? Volgens Prof. Scholliers van de VUB niet, maar er zijn twee Brusselse buurten waar 200 jaar geleden in navolging van Parijs de eerste restaurants verschenen. Naast de incontournable Beenhouwersstraat was dat, misschien iets wat onverwacht, ook zo op het Koningsplein. Na een eeuw uitgestorven te zijn is de horeca recent via het museumwezen terug aanwezig op het Koningsplein. Zakenman Fernand David, in een vorig leven manager van Hilton Europa, heeft er naast de museumbrasserie in de Koninklijke Musea voor Schone Kunsten sinds begin dit jaar ook BELvue! Lunch & Tea in het gelijknamige museum geopend. Sommige beklijvende gidsen omschrijven dit museum tijdens hun rondleiding als het contradictorische museum voor dynastie en democratie. Ik ga er op een woensdagmiddag met Junior, in de eetzaal met zicht op het Koningsplein, lunchen. De kaart is beperkt: enkele voorgerechten, salades en pasta’s. Maar alles is fait maison. Junior kiest voor de mozzarella sticks (€8) als voorgerecht. Ik wil de dagsoep (€4), een ‘bisque d’homard’, testen. De mozzarella sticks zijn eigenlijk kaaskroketten, maar dan wel origineel vormgegeven. Er worden twee staafvormige kroketten met een dikke krokante korst geserveerd. Deze korst zorgt voor evenwicht met het elastische karakter van de mozzarella. Hierbij komt een zeer gevarieerde lekker aangemaakte salade. Junior is duidelijk tevreden, alleen maakt hij zijn beklag over het industrieel afbakstokbrood. Mijn kreeftensoep komt in een ovaal, heel diep bord. Het lijkt wel een minibadkuip. De hoeveelheid soep is dan ook gigantisch. Niet dat ik mij daar over beklaag, integendeel. Ze smaak perfect. Een robuuste zilte smaak van kreeftenpantsers is dominant. Als hoofdgerecht verschijnt aan de overzijde van de tafel een pasta ‘3tomatoes’ (€14). Het is een verkeersdrempel van, met een vleesvork, opgerolde tagliatelle. De tomatensaus is à la minute bereid met slechts drie kerstomaten, zo verklaart de ober de wat bizarre naam van dit pastagerecht. Ongelooflijk maar waar, zo’n pure, eerlijke smaak uit drie onnozele kerstomaten halen. Van mijn kant proef ik de Caesar salade (€14). Deze salade werd in 1924 in Noord-Amerika ontwikkeld door ene Cardini met aangemaakte Romeinse sla, croutons, geraspte parmezaan, een eierdooier en Worcestershire saus. Deze versie is een hedendaagse interpretatie ervan met dezelfde salade als bij de mozzarella sticks, maar met blokjes kippenwit, ansjovisfilets, pijnboompitten en croutons. Als dessert proeven we een heerlijk stuk perentaart en een fantastische portie rijstpap (beiden €4,75) van patisserie Gaudron op het Brugmannplein in Elsene. Na slechts €60 voor deze heerlijke lunch te hebben betaald, bezoeken we het museum en valt eindelijk mijn €. In de kelder tussen de toiletten en de trap ontdekken we het ‘knooppunt van de democratie’. Voorwaar contradictorisch…

Conclusie: Perfecte plek om rustig te lunchen. Kleine maar fijne kaart. Heerlijke patisserie van Gaudron.

Eten: 8/10
Bediening: 9/10
Comfort: 9/10

Globale beoordeling: **** (zeer goed)

Type: eethuis
Keuken: Belgisch-Frans
Specialiteit: -

BELvue! Lunch & Tea
Paleizenplein 7
1000 Brussel
 
Geef toe, een perfecte rode draad doorheen het artikel, van inleiding tot besluit. Ik ben er nog steeds tevreden over. The Ladies van de redactie hebben de drie eerste woorden van mijn versie gedeletet. Hier staan ze er opnieuw in.
Fernand David heeft deze zaak gesloten vanwege een lage omzet veroorzaakt door de onbestaande visibiliteit (geen neonlichtreclame op het Paleizenplein toegelaten natuurlijk). Later kwam in deze ruimte van het BELvue museum een filiaal van 'Green Kitchen'. Plots ging de poort op het Koningplein open en was er meer va et vient mogelijk.
Hij liet erna ook zijn 'museumbrasserie' aan de overzijde van het Koningsplein over, daar zijn partnerschap met Peter Goossens op de klippen was gelopen. Sinds 2010 is de uitbating in handen van de federale wetenschappelijke overheidsinstelling KMSK zelf. In 2007 kreeg de 'museumbrasserie' nog de 'Bart Bikt! Resto of the year' award van mij, nu zijn de meerderheid van de beoordelingen op 'tripadvisor' 'Matig' tot 'Vreselijk'. Het is dus armoede troef in de tot 'Museum Arts Brasserie' omgedoopte zaak die nog slechts van 10u tot 17u open is.
Een paar jaar later start hij de keten 'Steak Frit' op. Alweer een knap concept, maar blijkbaar betaalde het management zich te hoge lonen uit en werden leveranciers (zoals 'Gold Meat Belgium n.v.' die het lekkere potjesvlees voor de amuse bouche leverde) veel te laat betaald. Op het laatste zelfs gewoonweg niet meer. Steak Frit ging dan ook failliet.
Vermits ik geen digitale versie van de gepubliceerde foto heb, ben ik andermaal verplicht een wazige foto (vanwege het recyclagepapier waar ZONE02/ op werd gedrukt) te gebruiken. Tot slot dit nog: de beklijvende gids in kwestie is Erik Nobels. 'Bedankt voor de oneliner Erik'.

DE KREBBE: Omelet met frieten

LET OP: deze brasserie is overgenomen!

Foto: Johan Martens

ZONE02/ nr. 198 (woensdag 29/10/2008)

‘Bestaat dat wel in het Brusselse, een restaurant met omelet op de kaart?’ Deze pertinente vraag stelt Junior mij omdat hij doorheen de jaren op reis in Frankrijk altijd dit, op het eerste zicht, simpele gerecht heeft weten te appreciëren. Wie zoekt, die vindt. Zo komt het dat we op een woensdagmiddag binnengaan in DE KREBBE. De naam verwijst naar de boerderij die hier in de 18de eeuw stond. Sinds 1994 heeft Henri Lecroat, in een vorig leven ober in La Taverne du Passage, deze taverne fasegewijs uitgebouwd tot een degelijke brasserie. Het straatterras werd met een veranda overdekt en is nu de eetzaal. De gemiddelde leeftijd van het cliënteel zit, samen met dat van de appartementbewoners in de buurt, duidelijk in stijgende lijn. Om te beginnen neemt mijn erfgenaam scampi (€15), tegenwoordig hét succesnummer in het brasseriewezen. Ik kies daarentegen voor het meest excentrieke en originele voorgerecht van de kaart: lamszwezerik en –tong met rozijnen in een bladerdeegje (€15). Hierbij bestellen we een Coca Cola (€2) voor hem en voor mij een pot Lyonnais met pinoit noir reserve du domaine Gustave Lorentz (€17) erin. Een rosé uit de Alsace die zo donker is dat het bijna rode wijn lijkt. Wijnen uit de Alsace blijken de huisspecialiteit, omdat ‘de patron die zo graag drinkt’ verklaart de ober. Deze rosé heeft een aangename neus en ik smaak vooral rijp rood fruit. De scampi zijn, zoals het hoort, ontdaan van hun darmkanaal en nog iets glazig binnenin. ‘Op de wijze van DE KREBBE’ betekent dat ze met een mosterdsaus en spekjes zijn bereid. Mooie contrasterende smaken. Ik heb nog nooit lamszwezerik en –tong gegeten. Vermits ze op zich wat flauw smaken, wordt hier geopteerd om in de saus rozijnen te verwerken, hetgeen echter een te overheersende zoete smaak geeft. Dit had subtieler mogen zijn. De boerenomelet (€10) met frieten (€3 suppl.) is van het niveau van die in een Frans café des routiers. Ze is gevuld met spek, kaas, tomaat en champignons, maar ook met wortel, courgette en groene bonen. Dat is juist het plezante aan een boerenomelet, de chef kan er naar believen groenten uit de moestuin in verwerken. Ze is echter niet dichtgevouwen of opgerold, maar zodanig gebakken dat ze in het midden nog iets nat is en hartig aan de rand. Er komt een potje met saus, op basis van Aceto Balsamico, bij. Van mijn kant eet ik een perfect saignant gebakken 'onglet à l’echalotte' (€17). De frieten zijn dik en plat, van het huisgemaakte type. Ik vraag mij alleen af vanwaar de manie van chef Michel Rillaert komt om op ieder bord een stuk tropisch fruit te willen leggen. We delen als dessert ‘crêpes comédie Française’ (€11) die door de ober in de zaal met veel spektakel wordt bereid en geflambeerd. Bij de koffie krijg ik een citroenjenever aangeboden. Ik kan werkelijk geen pap meer zeggen. We ronden de rekening van €99,90 vanzelfsprekend af en rijden met nostalgische gedachten aan La douce France terug naar huis.

Conclusie: Traditionele gerechten uit de brasseriekeuken. Zelfs omelet met frieten staat op de kaart, een lekkere overigens.

Eten: 7/10
Bediening: 8/10
Comfort: 7/10

Globale beoordeling: *** (goed)

Type: brasserie
Keuken: Belgisch-Frans
Specialiteit: -

De Krebbe
Brigade Pironlaan 35
1080 Sint-Jans-Molenbeek
02 410 49 40
www.dekrebbe.be
 
Ondekt tijdens mijn 'Woontour 4: van Neerpede tot Midi' die ik gids voor 'Wonen in Brussel'. Werd echter in 2009 overgenomen door dhr. Vandenbranden. De chef was er toen al een tijdje niet meer. Is in 2011 in de Michelingids verschenen. In 2015 is deze vermelding door Michelin echter vervangen door 'La Queue de vache' iets verder op.
Ik ben er nog eens geweest met een aantal mededeelnemers van de door Stefan Moens gegidste Brukselbinnenstebuiten zomerwandeling 'Bellevue artistique in Molenbeek' op zaterdag 4 augustus 2012. Ik heb er toen een tartaar gegeten en die was gewoonweg perfect. Ik heb dat gerecht dan ook opgenomen in mijn lijst 'Favorite dishes' in de rechterkolom van deze blog.

Dit is dus een tartaar by the book. Deze plateau met benodigheden wordt erbij geleverd.

Wat kwam er zoal op tafel bij mijn disgenoten?
Om te beginnen at Madame mosselen. PS: let op het degoutante 'gebakken lucht' stokbrood op de voorgrond.

Daarnaast koos iemand anders voor toast champignon.

En nog iemand anders onglet.

Maar ook tomaat garnaal.

Opmerkelijk is dat het mogelijk is om hierbij een Rodenbach Grand Cru te drinken, hetgeen zeer zeldzaam is in Brussel.

Als dessert had ik een flan caramel in het huis gemaakt. Heel goed, maar die van 'La Laguna' is beter.

New Cap: Parels voor de zwijnen

LET OP: dit restaurant bestaat niet meer!

Foto: Johan Martens

ZONE02/ nr. 195 (woensdag 17/9/2008)

Vanaf dit schooljaar moet in de hotelscholen dringend aandacht worden besteed aan de noodzaak van het ‘up-to-date’ houden van de website van een restaurant. Ik ontdekte immers New Cap dankzij de spectaculaire kaart op hun website. Eindelijk een restaurant gevonden dat ‘tâche noire’ serveert. De zwarte plek van een rund is een biefstuk die tussen de dikke bil en de spinnenkop zit en bijna nergens meer wordt geserveerd. Als ik bij het reserveren naar hun website verwijs, wordt er heel eerlijk gezegd dat die niet meer à jour is. Blijkt dat ik door het vereenvoudigen van de kaart volgend winnend gerechtentrio kan klasseren in mijn map ‘En Pierre, wat heeft hij niet gewonnen?': een ‘soupe de concombre froide à l’aneth et créme épaisse aigrelette’, gevolgd door een ‘pavé de tâche noire grillé’ en een ‘opéra au thé vert maccha’. Vanwege de eerlijkheid over het downscalen van de kaart beslis ik toch een reservatie te nemen. New Cap ligt op een boogscheut van de Brusselse ring aan de steenweg van Waterloo naar Leuven. Het is in een villa uit de jaren ’60 gevestigd. Binnen komt ons een loungeatmosfeer en dito muziek tegemoet. Er is ook een terras en een aangename tuin. Het gemengde publiek blijkt vooral op de driegangenlunch (€20 incl. glas wijn) af te komen. Wij eten ’à la carte’. Omdat Junior geëvolueerd is naar kroket- en rauw vleesspecialist gaat hij de ‘croquettes de truffes noires’ (€17) en de ‘tartare de boeuf à Italienne’ (€18) testen. Ik doe hetzelfde met de ‘assiette de saumon gravlax’ (€13) en de ‘carré de cochon de lait’ (€19). Het is toch zo simpel om een topgerecht te creëren. Maak kleine kaaskroketten en werk de vulling af met truffeljus. Leg er drie op een bedje van sla die besprenkeld is met hazelnootolie. Gravlax betekent ‘begraven zalm’. In Scandinavië werd vroeger licht gezouten zalm bewaard door hem te begraven en zo te laten fermenteren. Vandaag de dag staat gravlax voor het marineren van zalmfilets met zout, suiker en dille. De versie op mijn bord smaakt heel compact. Daarbij komt een torentje van een mengsel van sterke geitenkaas en rivierkreeftjes. De link tussen de gravlax en de geitenkaas is een mierikswortel-honingsaus. Tot nu toe een dikke negen op tien. Dat belooft voor de hoofdgerechten. Maar die zijn iets minder. De tartare blijkt een americain te zijn, want in de keuken geprepareerd. De dikke platte frieten zijn echter homemade en origineel met gedroogde dille en grof zeezout bestrooid. Het ribstuk van speenvarken is niet verfijnd genoeg voor dit restaurant. Het truffelschaafsel in de vleessaus smaakt naar niets en is dus ersatz. Van het hele assortiment beetgare groenten vallen de asperges op door hun bittere smaak. Ze zijn dus niet meer vers. Als dessert kiezen we beiden voor de loempia van banaan met pecannoten in een chocoladecoulis (€7). Dit lijkt ons het meest inventieve dessert maar het is kurkdroog. Inclusief drank betalen we €99 voor deze avontuurlijke lunch met ups en downs.

Conclusie: Zelfs na het vereenvoudigen van de kaart staan er nog enkele pareltjes van gerechten op.

Eten: 7/10
Bediening: 8/10
Comfort: 8/10

Globale beoordeling: **** (zeer goed)

Type: restaurant
Keuken: Belgisch-Frans
Specialiteit: gastronomisch

New Cap
Chaussée de Louvain 414
1380 Lasne
 
Met originele conclusie. Tweede stop van mijn Waals-Brabantse toer van zes. Ik vrees dat het faillissement in de sterren stond geschreven, want in deze residentiële gemeente is het publiek conservatief van smaak en willen ze niet op ontdekkingsreis als ze iets kleins gaan eten.
Momenteel is er in het mooie pand de beleggingsfirma 'Memo Invest' gevestigd.

La Luna di Venezia: Kuifje in l'Îlot Sucré

Foto: Johan Martens

ZONE02/ nr. 194 (woensdag 3/9/2008)

Hoe voelt het aan om in eigen stad ‘a tourist treatment’ te ondergaan? Junior wil samen met mij proefkonijn spelen. Verkleed als toeristen lopen we door l’Ilot Sacré. Hoewel le racolage niet meer zou voorkomen, laten we ons in het verlengde van de Beenhouwersstraat gewillig ronselen door de racoleur van dienst van La Luna di Venezia. Eenmaal binnen nemen we een assertieve houding aan omdat we alle pogingen tot manipulatie willen ontwijken. Het interieur is authentiek toeristisch, inclusief de plastiekbloemen op tafel. Met een pint en een Ice Tea (beiden €2,30) voor onze neus, maken we onze keuze. Als voorgerecht neemt Junior de penne al pesto (€10,50 als hoofdgerecht) en ik de minestrone (€5,50). Daarna gaan we voor een pizza quattro fromaggi (€12) en een steak Venezia (€16). De ober probeert de pizza als voorgerecht te pushen want dan kunnen er twee hoofdgerechten aangerekend worden. We eisen de penne als voorgerecht. Die is al dente gekookt maar met de pesto is nogal zuinig omgesprongen. In de minestrone ontbreekt ieder spoor van pasta of rijst. Het is dus een minestra (een groentesoep), een lekkere overigens. Het halfje Valpolicella (€13) is natuurlijk niet meer voorradig, maar wel een Bordeaux. Daar trap ik niet in. Dan maar een halfje Chianti DOC (€13), maar de ober komt met een Chianti Ruffino DOCG af. Ik vraag tot tweemaal toe of het hier wel degelijk om een wijn van dertien euro gaat. Hij kan niet anders dan dit tegen zijn zin beamen. Gotcha! Naast ons bestellen drie jongedames uit Tilburg ‘spaghetti carbonara zonder ham’. Een ober moet nogal wat tegenkomen in de buurt van de Brusselse Grote Markt. De vier kazen op de pizza zijn gorgonzola, parmesan, taleggio en ten slotte bel paese ipv de traditionele mozzarella. Het is te proeven dat hij in een houtoven achteraan de eetzaal is gebakken. Alleen had hij iets krokanter mogen zijn. Als ik mijn steak doorsnijd zie ik een prototype van een geprikte biefstuk, vandaar zo goedkoop. Het is een wonder dat het vlees überhaupt nog aaneenhangt. Ik raak mijn bord niet meer aan. Bij het afruimen begint de ober plichtsgetrouw een discussie over het feit dat het vlees wel degelijk vers is. Ik antwoord dat dit vanzelfsprekend is en leg met engelengeduld uit waarom deze de moeder aller geprikte biefstukken is. Mijn causerie valt in slechte aarde en er wordt niet gevraagd of we een dessert wensen. Als de Tilburgse meiden één da-me blan-che met drie lepels bestellen, vraag ik of we misschien ook een dessert mogen. Alleen blijkt er geen deeg voor een Brusselse wafel meer voorradig. Of Junior zoals zijn vader ook een duurdere tiramisu wil? No way, dan helemaal geen dessert maar wel de rekening aub. Schaak... Dat dachten we tenminste. Want op de rekening (€62) kosten onze aperitieven €0,20 te veel en de penne wordt wel degelijk als hoofdgerecht aan €10,50 getarifeerd. Ik ben mij al aan het opladen om een scene te maken als Junior merkt dat zijn twee cola's (€4,60) vergeten zijn. Mat!

Conclusie: Plezant om de toeristentrucs te counteren en zijn we eraan bedrogen, we hebben toch voor €62 amusement gehad.

Eten: 6/10
Bediening: 6/10
Comfort: 6/10

Globale beoordeling: *** (goed)

Type: restaurant
Keuken: Italiaans
Specialiteit: -

La Luna di Venezia
Grétrystraat 69
1000 Brussel
02 219 84 08
 
Ja, dat was nog eens plezant zie. Met mijn originele conclusie.
De titel is naar mijn bescheiden mening goed gekozen, want de allereerste Brusselse onderzoeksjournalist uit de geschiedenis heeft in 2005 in de Stoofstraat (de toeristische autostrade tussen de Grote Markt en Manneke Pis) een stripgevel gekregen met een scene uit 'De zaak Zonnebloem'.

Op de ZONE02/ website staat een straf voorbeeld van een 'tourist treatment'. Degoutant! Op 'tripadvisor' staan er zelfs meer dan 20 van deze horrorverhalen in de categorie 'Vreselijk'. De klant moet hier veel assertiever, liefst zelfs agressief zijn.
--------------------------------------------------------------------------------

viks - 4/06/14 19:47 1/5 We went for a late lunch to this place on a Sunday. We gave the order for a pizza and a pasta which were just about okay. Then we ask for normal tap water and the waiter brings in a bottle of some fancy brand. I ask again for plain tap water but he anyways opened the bottle and poured. First bit of arrogant annoying nature of the place. If you don't serve tap water, just refuse pricks. We anyways finished our meal and had to rush to the central station about 10 mins walk away as my friend had to catch a train. I ask for the bill and to my utter disbelief the cheats charged us 30 Euros for a rubbish shrimp pasta. I confront the waiter and he says the size of the shrimps was big. I argue why wasnt I asked if I wanted small or bigger shrimps. But arrogantly just went away and another fellow quickly brought a machine for my card payment. I could not argue much since we had to rush. Not to forget 5 Euros for the water! Most horrible experiences I have had. A total rip off. CHEATS!

In de Patattezak: Bij Pee Klak

Foto: Johan Martens

ZONE02/ nr. 185 (woensdag 9/4/2008)

Wat kunnen we qua quality time zoal doen op een regenachtige woensdagnamiddag? ‘Naar de bioscoop gaan’ oordeelt Junior. Oké, maar we moeten wel eerst eten. Nu weet ik uit ervaring dat ik op zo’n moment moet opletten, want voor hetzelfde geld ben ik binnen het half uur een vette bek aan het scoren in de Quick van Bruparck. Al nadenkend over een gezond alternatief krijg ik een flashback van mijn studententijd in de eerste helft van de jaren ’80. Als we vanuit de VUB-campus Etterbeek naar een TD op de campus Jette gingen, was het een traditie om eerst een spaghetti te gaan eten In de Patattezak beter gekend als 'Bij Pee Klak'. Kwestie van een goede fond te leggen. Kinepolis ligt op vijf minuten rijden daar vandaan. Snel even tickets nemen via de Kinepoliswebsite en we zitten net na de grote rush aan tafel. Reserveren is immers onmogelijk. Vandaar dat er dagelijks rijen mensen op straat staan aan te schuiven ondanks het feit dat er op het eerste verdiep een doorsteek is gemaakt naar het huis ernaast. De muziek staat opmerkelijk luid. Het interieur is al 30 jaar hetzelfde. De muren zijn behangen met jutte patattenzakken en oude filmaffiches. Het is een bruin café avant la lettre. De patron heeft nog altijd een klak op, alleen is hij 25 jaar ouder geworden.
Junior neemt de spaghetti Bolognese (€8), ik de spaghetti met zeevruchten (€14,80). Hierbij drinkt hij een cola (€1,8), ik een halfje cuvee Georges Duboeuf blanc (€7,20). Tot zijn verbijstering blijkt het om Pepsi Cola te gaan, wat echter logisch is want de brouwerij van Haacht levert hier en vermits Haacht de Belgische licentie voor Pepsi heeft… Mijn halfje wit is een pretentieloze doordrinkwijn tegen een heel lage prijs.
De spaghetti Bolognese is een echte Belgische studentenspaghetti. Perfect al dente gekookte capellini pasta met een tomatensaus waarin ook ajuin, wortel, gehakt en laurier zit. Jan Van Rompaey beweert dat het ware geheim van de saus in de suiker zit die de chef eraan zou toevoegen. Zoals het bij een studentenspaghetti hoort, ligt er op de saus een hoopje geraspte Gruyèrekaas te smelten. Op iedere tafel staat een fles olijfolie met gedroogde chilipepers om de pikantheidsgraad te regelen. Extra kaas (€2,80) en saus (€4,60) kunnen worden bijbesteld.
In mijn spaghetti met zeevruchten zitten uitgedroogde calmares, geen scampi maar roze garnalen en venusschelpen. Enkel venusschelpen ware beter geweest. Hierover komt een tomatensaus met ajuin, wortel en gehakte peterselie. Mijn bompa was een schoenmaker, ik had het dus moeten weten van die leest. Volgende keer neem ik zoals vroeger opnieuw een spaghetti Bolognese, misschien wel een maxi (€10,8).
Het is ondertussen al 14u15 en we moeten dringend doorrijden naar Kinepolis. We laten dan ook het ijs à la tartuffo, Milanaise en Napolitaine links liggen. Nog een geluk dat de rekening maar €33,60 bedraagt want er kan alleen contant worden betaald. Ik kom juist toe dankzij Junior zijn zakgeld.
Conclusie: Na dertig jaar nog steeds de beste studentenspaghetti bolognese in het Brusselse.

Eten: 7/10
Bediening: 7/10
Comfort: 5/10

Globale beoordeling: *** (goed)

Type: eethuis
Keuken: Belgisch
Specialiteit: pasta

In de Patattezak
Oude Mechelsestraat 48
1853 Strombeek-Bever
02 267 52 52
www.facebook.com/In-de-Patattezak-Pee-Klak-456677344405577

OMG, heb ik mij hier in de gedrukte tekst een fout gemaakt zeg. Bij de door tijdsgebrek niet geproefde desserts ging ik ervan uit dat ze industrieel waren. Quod non. Ik heb ze erna geproefd en het zijn ingekochte artisanale desserts die echt de moeite zijn. Mijn excuses.
Alle commentaren op de ZONE02/ website zijn positief. 'The waiting is the hardest part' zoals Sarah stelt. Degene met onvoldoende karakter kunnen ernaast in het overloop eetcafé hun frustratie gaan verhappen in erzatz.
--------------------------------------------------------------------------------

Sarah - 17/12/14 14:18 4/5 Spaghetti bolognaise is er heerlijk, niet duur, en je krijgt er royale porties. Mensen die van plan zijn om te gaan, hou wel rekening met de lange wachttijden. Het is er vaak héél lang wachten buiten (in de kou) om binnen te kunnen. Reken op 20 minuten. Eens je een tafel hebt, duurt nog eens 30 minuten of langer tot je je bordje spaghetti kan verorberen.
--------------------------------------------------------------------------------

Pit - 15/01/14 18:19 5/5 So goed ;) Maxi portion :)

--------------------------------------------------------------------------------

Gilles - 15/01/14 18:17 5/5 Best Spaghetti Ever!!!

In het voorjaar 2013 ben ik er ettelijke keren geweest na mijn dagelijks bezoek aan Madame die toen bijna permanent gehospitaliseerd was in het UZ Jette. Ik at er meestal de spaghetti bolognaise.

Natuurlijk op smaak gebracht met de olijfolie met gedroogde chilipepers.

Dan wel de spaghetti veggie.

Of de spaghetti hesp en kaas. (sorry voor de slecht belichte foto, beneden aan de trap is het echt donker).

Hierbij hoort een hoppige pint Adler (ik zou niet weten waar ze dit bier met Duitse perceptie van Brouwerij Haacht nog schenken).

En als dessert at ik regelmatig de wel degelijk artisanale Milanaise.

Of een Napolitaine.

Dan wel een tartuffo (ja, dat was ook die keer aan de trap).

Pasta Bar 1930: Ontploffende smaakpapillen

LET OP: dit restaurant bestaat niet meer!

Foto: Johan Martens

ZONE02/ nr. 179 (woensdag 16/1/2008)

Zaventem: zijn luchthaven, zijn bedrijventerreinen en zijn Italiaanse restaurants. Zaventem heeft iets met Italiaanse restaurants zoals het naburige Vilvoorde iets heeft met Chinese restaurants. Niet zo lang geleden ging aan het station van Zaventem Pasta Bar 1930 open. Gedurende decennia was dit een kleine pizzeria en toen de uitbaters met pensioen gingen, heeft hun zoon eigenhandig het huis verbouwd. Vooraan zat vroeger de pizzeria. Alles wat erachter komt is de recente uitbouw, bestaande uit een smalle langvormige eetzaal die uitkijkt op een nieuwe ruime open keuken. Het interieur is van het modern design type. Samen met junior trek ik er op een woensdagmiddag heen om het uit te testen. Het is fijn om achteraan te zitten want dan kunnen we de werkzaamheden in de keuken, die met het nodige Italiaans flegma gebeuren, volgen. De Nederlandstalige kaart is zo slecht vertaald dat het aandoenlijk is.
Als voorgerecht nemen we uit nieuwsgierigheid de cassoulet van bospaddenstoelen (€13,90). Een cassoulet is toch een vleesragout met witte bonen?!? De vlag dekt zoals verwacht de lading niet want dit is gewoon een toast champignon, waarbij een grote portie met look en peterselie gestoofde boschampignons als een langwerpige hoop van de ene zijde van mijn bord naar de andere loopt. Aan beide kanten ligt een stuk gegrild stokbrood. Maar wat voor een toast champignon! Dankzij het rijkelijk gebruik van truffel ontploffen mijn smaakpapillen bijna.
De pasta’s dan, want daarvoor zijn we tenslotte naar hier gekomen. Ik heb de spighe met zwarte truffel (€17) besteld, junior de spaghetti met verse pesto (€10,90). Opnieuw is de benaming foutief want spighe is eigenlijk een kleine boomvormige pastasoort die ideaal is voor in salades. Wat ik hier voorgeschoteld krijg, is echter tortelli (grote rechthoekige gevulde verse pasta). Ze worden in een botersaus met salie geserveerd en de vulling bestaat uit ricotta met zwarte truffel. Vanaf de eerste hap doet het er niet meer toe hoe het gerecht heet, het is gewoonweg zalig. Ik ben verslaafd aan deze truffelkeuken! Van de overkant hoor ik mompelen dat de pesto is zoals hij hoort te zijn. Meneerke heeft blijkbaar al uitgesproken culinaire opinies. Bij dit alles drink ik een Siciliaanse Nero d’Avolo 2005 (€20). Een smakelijke wijn met een mooie zachte afdronk.
Als dessert blijkt mijn sabayon à la kriek (€8,50) mierzoet en wordt onmiddellijk vervangen door een sabayon à la Duvel. De hoppige smaak van de Duvel bevalt mij veel beter. Een originele Belgische interpretatie van een oertypisch Italiaans dessert. Junior keurt de huisgemaakte chocoladetaart (€8,50) goed, want dat is het en dus geen moelleux au chocolat. Zouden de foute benamingen van de gerechten op de kaart misschien een bewuste gimmick zijn?
Bij de rekening (€95) komt nog een huisgemaakte ijskoude limoncello om de vertering te bevorderen. Wat gaan we namiddag doen? Wel, laten we eens samen naar het Atomium gaan. Als quality time kan dat tellen.

Conclusie: Met stip binnengekomen in de Italiaanse restaurant top 10 van Zaventem.

Eten: 8/10
Bediening: 7/10
Comfort: 7/10

Globale beoordeling: **** (zeer goed)

Type: restaurant
Keuken: Italiaans
Specialiteit: -

Pasta Bar 1930
Heldenplein 16
1830 Zaventem

Met originele titel. Het eerste nummer van ZONE02/ in 2008 (nr. 179) bevatte maar één artikel van mijn hand omdat Smoss in december haar deadline voor ZONE02/ nr. 177 niet had gehaald. Vandaar dat toen reeds mijn artikel over Het Warm Water is verschenen, naast Basíl & co en Vande Sande. Nu dus drie artikels van de hand van Smoss en één van mij. Wat de commentaar op de Franstalige website betreft, blijf ik erbij dat op de kaart een cassoulet stond en dus niet een cassolette. Volgens Le Petit Robert is een cassolette: 'un petit récipient utilisé pour cuire un mets au fue et que l'on presente sur la table.' Probleem is dat het op een bord werd geserveerd.
Pour la petite histoire: ik at daar met Junior op het moment dat BHV zogezegd in 5 minuten in de Kamer zou worden gesplitst. Dat is pas vier en half jaar later, op 13 juli 2012, gebeurd.
Symbolisch was ook het feit dat ik erna voor de eerste maal (met Junior aan mijn zijde) het Atomium moest gidsen.
Dit restaurant was eigenlijk echt een revelatie, maar ondanks mijn positief artikel hebben ze het spijtig genoeg niet gehaald. RIP Pasta Bar 1930!
--------------------------------------------------------------------------------

anne - 27/01/2008 11:27:15 4/5 Je trouve que le chef innove sans arrêt ce qui est plutôt rare, la carte des suggestions change toutes les semaines
Dans votre article vous parlez d'un cassoulet de champignons des bois, alors qu'il est évident qu'il s'agit d'une cassolette de champignons
C'est vraiment un italien original, j'y suis déjà allée à plusieurs reprises depuis l'ouverture et toujours agréablement surprise

Divin°: Is de chef koning?

Foto: Johan Martens

ZONE02/ nr. 173 (woensdag 17/10/2007)

Wat is er beter om de vaderzoonbanden aan te halen dan op woensdagmiddag na het laatste lesuur samen een pizza te gaan eten? 'Let’s go!' Om 13u40 komen we aan in Divin°, paste e pizze. Op dit adres was rond de millenniumwissel het legendarische Italiaanse restaurant 'Marina' van Catherine Matteucci gevestigd. Je moest er soms lang wachten omdat de pasta à la minute werd gerold, maar dat loonde steeds de moeite. Nadat Catherine failliet ging, kwam er in 2002 Divin° voor in de plaats. Het interieur bleef grotendeels hetzelfde, alleen werd het aantal tafels bijna verdubbeld, kwestie van de rentabiliteit op te drijven. Er is loungemuziek voor het trendy volkje.
We krijgen onmiddellijk de kaart, maar de dienster komt pas 25 minuten later onze bestelling opnemen als ze eindelijk gedaan heeft met al de tafels van het leeglopende restaurant af te ruimen en schoon te vegen. We gaan voor de lunchformule (€ 12 voor een pasta of pizza, drank en koffie inbegrepen), een pizza Pugliese (met ui en spekjes) voor zoonlief en een cannelloni con ricotta e spinaci voor mij. We bestellen ook een voorgerecht, respectievelijk een carpaccio (€9,50) en een bresaolo al forno (€8,80), een specialiteit uit Valtellina in Lombardije. Het is donkerrood, licht gezouten en gedroogd rundvlees. Twee minuten later staat de patron aan onze tafel met de mededeling dat het niet meer mogelijk is om én een voorgerecht én een hoofdgerecht te nemen want de chef beëindigt om 14u30 stipt zijn werkzaamheden. Oké, dan enkel de hoofdgerechten. Tien minuten later zijn we reeds bediend. Op mijn bord liggen 2 stronken cannelloni, hiermee ga ik duidelijk niet genoeg hebben. Ik vraag aan de dienster, het immers nog maar 14u20, of het niet mogelijk is dat de chef mij gauw nog een pizza quattro stagioni (€9,70) bakt. Het kan nog net, maar ik heb toch de stelligste indruk dat in de horeca tegenwoordig de rollen omgekeerd zijn. De chef is koning geworden.
De canellonni smaakt gewoonweg goed, maar ook niet meer dan dat. De pizza’s blijken niet meer van dezelfde kwaliteit als bij een eerder bezoek een paar jaar geleden. Toen waren ze flinterdun en super krokant, echt fingerfood zoals je pizza’s enkel in Italië aantreft. Een unicum in Brussel. Nu zijn ze van het Belgische type, weliswaar perfect gebakken maar met een dikke korst en een snel kwak wordende bodem zodat we mes en vork moeten gebruiken.
Ik drink hierbij de huiswijn, een Lavila 2006 (€14 ofwel de aankoopprijs vermenigvuldigd met een factor 3,25) die uit de pays d’Oc in Frankrijk blijkt te komen. Deze wijn heeft een zeer ronde, fruitige smaak.
Als dessert wil de overkant van de tafel een tiramisu (€4,50). Die is zo wonderbaarlijk lekker en licht dat ik van de weeromstuit ook een portie voor mij laat aanrukken.
Hierna betalen we de rekening (€57,50) en ik die dacht dat ik nooit meer om een briefje van de BTW zou moeten vragen, heb het hier toch weer moeten doen. Catherine, kom terug, alles is vergeven en vergeten.

Conclusie: Goedkope pizzeria voor het trendy volkje.

Eten: 6/10
Bediening: 5/10
Comfort: 6/10

Globale beoordeling: ** (matig)

Type: restaurant
Keuken: Italiaans
Specialiteit: pizza

Divin°
Kartuizersstraat 56
1000 Brussel
02 503 39 09
resa.divino@gmail.com
www.divinoresto.be

Tijdens dit etentje liet Junior zien dat hij veel in zijn mars had om mij te helpen bij het bijeenzoeken van info. Alleen was het iets erover.

Le Pré Salé: De nieuwe mosselen zijn gearriveerd

LET OP: dit restaurant is overgenomen!

Foto: Johan Martens

ZONE02/ nr. 170 (woensdag 05/09/2007)

Het mosselseizoen is al twee maanden bezig. Hoog tijd om ze te gaan monsteren met vrouw en zoon. Restaurant Le Pré Salé aan de Vlaamsesteenweg is de ideale plek om dat te doen. Het restaurant dateert uit 1968, maar werd 5 jaar geleden overgenomen door John Lerinckx, een echte Brusseleir. Chef Arthur Martin bleef op post in de open keuken. Het interieur werd behouden omdat contractueel niet aan de betegeling van de eetzaal, die dateert van toen hier nog een frituur was gevestigd, mag worden geraakt. Er zit een gemengd publiek van oudere koppels, gezinnen, ja zelfs Amerikaanse toeristen.

Als voorgerecht opteren we voor paling in ’t groen (€ 13). Zoonlief gaat de kaaskroketten (€ 9) testen. Daarna mosselen natuur (€ 21), geen camouflage met witte wijn, room of look voor ons. Het nageslacht opteert voor ballekes in tomatensaus (€ 12,50).
We drinken hierbij een Sancerre Joseph Mellot La Chantellenie 2005 (€ 34,5). Het is een correcte wijn, echter wel iets te duur geprijsd. Opvallend is dat de producent de durf heeft om op zijn etiket toe te geven dat er sulfiet aan is toegevoegd. Nu ja, sulfiet in wijn is en blijft spijtig genoeg een noodzakelijk kwaad.
Het brood dat op tafel wordt gezet is bruin boerenbrood met een dikke geurige korst. De notensmaak duidt aan dat de bakker zijn stiel kent.

Plots hoor ik 'PING!'. Oh neen, een microgolfoven. Tot mijn verbijstering zie ik onze porties paling in ’t groen uit de microgolfoven gehaald worden en in een pan op het vuur gekwakt om te worden afgewerkt. Diepvries dus! Het blijkt er dan ook naar te smaken. Papperige paling in een smaakloze groene saus.
De vierkante kaaskroketten daarentegen zijn súúúper laat de overkant weten. Top 3 in Brussel en hij kan het weten. Bruin krokant gebakken met een dikke korst en smeuïge kaas die tenminste naar kaas smaakt.

De mosselen natuur maken alles echter dubbel en dik goed. Dat is het dus. Eten en drinken tegelijkertijd. Een bomvolle dampende mosselkasserol met enkel mosselen, selder en ajuin plus laurier en peterselie en goed peperen natuurlijk. De ietwat oranje gele mosselen van het type ‘super’ zijn juist groot genoeg en perfect gekookt. De smaak is vol en sappig. De frieten die erbij komen zijn duidelijk zelf gesneden en ter plaatse tweemaal gebakken. Ja, hier is inderdaad ooit een frituur geweest. De ‘roots’ worden in ere gehouden.
De ballekes in tomatensaus blijken 4 grote bouletten van eerste kwaliteit gehakt te zijn in verse tomatensaus met een tikje ajuin in. Een aanrader. Hoe dikwijls kan er immers niet worden getwijfeld of er wel vlees zit in bouletten die men krijgt voorgeschoteld?

Na de kasserol helemaal leeggelepeld te hebben zweet ik als een paard. Een dessert kan er dan ook niet meer bij. Te zien aan de kaart moet je daarvoor trouwens niet naar hier komen.

De conclusie is eenvoudig. In de Pré Salé moet je gewoonweg mosselen natuur bestellen samen met een pint of twee. De rekening bedraagt dan net geen € 25 per persoon. Lekker en goedkoop.

Conclusie: Beste prijs-kwaliteitverhouding voor mosselen in Brussel.

Eten: 7/10
Bediening: 8/10
Comfort: 6/10

Globale beoordeling: *** (goed)

Type: restaurant
Keuken: Belgisch
Specialiteit: mosselen

Le Pré Salé
Vlaamsesteenweg 20
1000 Brussel
02 513 65 45

Dit is de recensie waarmee ik gesolliciteerd heb bij Nancy Van Houte op 16 juli 2007. De rest is geschiedenis. In een herwerkte versie werd het mijn eerste gepubliceerde artikel in ZONE02/ nr. 170 van woensdag 5 september 2007.
Eerste artikel en al prijs: de eigenaar belt furieus naar de redactie om te melden dat ik lieg. Dat van die microgolfoven is natuurlijk niet waar. Dat ze met facturen kunnen bewijzen dat er 50 kg paling per week wordt ingekocht. Kan wel zijn, maar daarmee bewijzen ze niet dat de paling in 't groen niet is ingevroren geweest.
Trouwens dit restaurant won de Bronzen Vork in 2009. De drie laureaten van de eerste Gouden Vork-award 2009 zijn restaurants die ik in 2008 (Hof ten Eenhoorn -1ste laureaat- en Den Antrekoot -2de laureaat-) en zelfs in 2007 (Le Pré Salé -3de laureaat-) heb besproken. Geen goed idee van de redactie om op de 'the long list' van de Gouden Vork 2009 ook restaurants besproken in 2008 en 2007 te zetten.
Op de ZONE02/FR website staan vijf commentaren die het nogmaals mooi samenvatten. Op de ZONE02/NL website staat zelfs elf commentaren, waarvan de laatste uiterst negatief is. Is er iets aan het veranderen?
--------------------------------------------------------------------------------

Fernand Sonck - 19/10/2009 09:22:53 5/5 Les meilleures moules de Bruxelles ! Accueil chaleureux et service impeccable. A recommander.

--------------------------------------------------------------------------------

Waegeman Magda - 18/10/2009 21:53:40 5/5 Très bon restaurant de la bonne cuisine Bruxelloise les moules les ballekes sauce tomattes et frites le stoemp etc.......mmm

--------------------------------------------------------------------------------

Yvo - 30/09/2009 16:45:37 5/5 Très bon restaurant plein de charme bruxellois avec une cuisine simple mais de qualité et tjs avec le sourire de toute l'équipe.

--------------------------------------------------------------------------------

asvestaris - 29/09/2009 19:25:13 5/5 Cuisine impeccable. Bon restaurant.

--------------------------------------------------------------------------------

dewael - 30/01/2009 18:06:40 4/5 cuisine simple mais bonne, on goute la qualité des produits . acceuil sympa, cadre original.

--------------------------------------------------------------------------------

xaviier - 17/09/10 11:41 3/5 De bediening is heeeel onvriendelijk, mosselen waren matig en zeker niet in overvloed, er zijn betere mosselrestaurants in Brussel.

--------------------------------------------------------------------------------

Peter - 26/11/09 22:33 3/5 Vanavond in Le Pré Salé gaan eten aan een tafeltje van twee, op 10 cm van het buurtafeltje. De sfeer vond ik maar zo-zo, kort op elkaar gepakt, veel te fel verlicht. Ik heb de choucroute besteld, die lekker was, maar ook stevig geprijsd (21 euro). Uiteindelijk is choucroute met varkensvlees alles behalve een culinair hoogstandje. Enfin, mijn fout, had het niet mogen bestellen, maar de goesting nam de overhand :-). Witte huiswijn was ok. Mijn vriend had de paardensteak. Was perfect gebakken, zeer lekker, net als de frieten. Peperroomsaus was ok. Groenten hoorden er blijkbaar niet bij (suppl. van vier euro), wat ik eigenlijk altijd jammer vind.De bediening was vriendelijk en snel, zeker gezien de drukte.Al bij al vind ik Le Pré Salé niet slecht, maar toch wat overschat.

--------------------------------------------------------------------------------

Marian - 5/11/09 19:49 4/5 Met man en 3 vrienden hier heerlijk gegeten. Eerlijke gerechten met zuivere smaak; Helemaal in overeenstemming met de uitstraling van het interieur en de bediening.

--------------------------------------------------------------------------------

Hanssen Claudine - 30/10/09 9:54 4/5 Buitengewoon lekker!

--------------------------------------------------------------------------------

Lanckmans Michel - 29/10/09 15:07 5/5 Ik kan hier heel wat kwijt, maar ik raad je aan het zelf te gaan proeven. Mmm ...

--------------------------------------------------------------------------------

Frederic Wiels - 29/10/09 14:02 5/5 Als je hier van de zuurkool hebt geproefd, dan pas weet je wat echte zuurkool is. Keep on doing the good work

--------------------------------------------------------------------------------

De Graeve Adeline - 29/10/09 13:37 4/5 resto ziet er tof uit - voorzeker een aanrader om er mosselen of choucroute te smullen

--------------------------------------------------------------------------------

Nathalie Michiels - 29/10/09 13:13 4/5 Op en top brusselse ambiance en bovendien heerlijke Choucroute !

--------------------------------------------------------------------------------

jeal cox - 29/10/09 13:04 5/5 prijs /kwaliteit is zeer goed !

--------------------------------------------------------------------------------

Bénédicte Schietse - 29/10/09 12:39 5/5 De beste zuurkool ooit.Lekker en gezond.

--------------------------------------------------------------------------------

Waegeman Magda - 18/10/2009 21:42:24 5/5 Altijd lekker gegeten. Aantrekkelijke kaart met als specialiteit mosselen,vriendelijke bediening... een echte aanrader. Kort omschreven zeer lekkere keuken en vriendelijke bediening.