Bleu de toi: Helaas pindakaas!

LET OP: dit restaurant bestaat niet meer!

Foto: Johan Martens

ZONE02/ nr. 203 (woensdag 14/1/2009)

De feesten zijn achter de rug en we snakken naar eenvoud. Vandaar dat we naar Bleu de toi, met gevulde aardappel als specialiteit, gaan. Ultramarijnblauw is de kleur die als een blauwe draad doorheen het interieur loopt, maar deze look is helemaal out. Geforceerde jaren negentig bric-à-brac zoals in de Marollen, dat een mooi alibi vormt om van alles dooreen te clashen. De tafel wiebelt, de stoelen zitten ongemakkelijk en er is bijna geen zitruimte. Achter mij staat op de grond een elektrisch verwarmingstoestel waarvan ik onmiddellijk het snoer uit het stopcontact trek, wil ik niet instant geroosterd worden. Ik heb al spijt dat ik Madame en Junior overtuigd heb om mee te komen. Dit gevoel wordt er niet beter op als we de kaart krijgen overhandigd door de gastvrouw, die een bijna misselijkmakend kokosparfum op heeft. De kaart is op zijn minst bizar te noemen. Naast de gevulde aardappelen is er ook een reeks kreeftbereidingen en salades. Allemaal zowel als voor- of hoofdgerecht te verkrijgen. Dan zijn er nog de vaste warme en koude voorgerechten, maar ook de voor- en hoofdgerechten suggesties. We bestellen een Oostends bintje (€25), een Brussels bintje (€15,50) en een zoete aardappel 'Iles Grenadines' (€18). Hierbij deel ik met Madame een pretentieloos halfje Petit Chablis 2006 (€17) van GAEC de Oliveira Lecestre uit Fontenay-près-Chablis. We vinden de prijs-kwaliteitverhouding zodanig aberrant dat ik 's anderendaags naar de producent bel om te weten te komen wat zo'n flesje wijn nu eigenlijk kost. Het is nog erger dan we gedacht hadden: €3,25. Er wordt hier dus 423% winst gemaakt op de wijn! Junior bestelt een halfje Bru (€4,30), ook niet slecht qua prijssetting. Daar zijn onze gevulde aardappelen al. Dit zijn echter geen gedurende 60 tot 75 minuten in een 200°C oven traag aangekorste aardappelen, maar wel tot een pusachtige brij kapot gekookte aardappelen waarvan de smaak in het beste geval als waterig is te omschrijven. Om dit te compenseren zit in alle drie de vullingen een roomsaus. Zoals mijn grootmoeder altijd zei: 'Met room kan je zelfs een kassei doen smaken'. Volgens de kaart zou er enkel in het Brussels bintje naast spekjes ook room mogen voorkomen. In het Oostends bintje zou je naast grijze garnalen ook een beurre blanc en bieslook moeten aantreffen. In de zoete aardappel ten slotte, zou naast krabvlees, banaan en vanille, ook een mango coulis moeten zitten. Helaas pindakaas! Na de ontgoocheling stijgt opnieuw onze verontwaardiging over de hoge prijzen. Je moet het maar durven, tussen €15 en €25 vragen voor een smakeloze patat. Nog een geluk dat we niet voor het bintje kaviaar (€75) hebben gekozen. Omdat we het hebben aangedurfd geen voorgerecht te nemen wordt ons zonder iets te vragen de dessertkaart onder de neus geduwd. Van de weeromstuit beslissen we geen nagerecht te nemen maar enkel een koffie (€3,50). Dit brengt de rekening op een schandalige €89,80. Dat is zeker de helft te veel.

Conclusie: Gevulde aardappel zou de specialiteit moeten zijn. Zeker de helft te duur. Neigt naar afzetterij.

Eten: 4/10
Bediening: 5/10
Comfort: 4/10

Globale beoordeling: * (Slecht)

Type: restaurant
Keuken: Belgisch-Frans
Specialiteit: -

Bleu de toi
Cellebroersstraat 73
1000 Brussel
02 502 43 71
bleudetoi@icloud.com
www.bleudetoi.be
 
Dit was een kick ass artikel. Ik betwijfel of dat zes jaar later nog zou worden gepubliceerd wegens angst voor... Ja, voor wat eigenlijk? Reactie van de uitbater die wild om zich heen schopt waarschijnlijk? Dat hij dan de argeloze consument niet afzet. Daar moet hij dan maar tegen kunnen denk ik dan.
Als ik dat nu teruglees: 'een bijna misselijkmakend kokosparfum' en 'tot een pusachtige brij kapotgekookte aardappelen' zijn oneliners die ze mij niet meer afpakken. Alleen de titel werd veranderd in het brave "Inhoudloze bintjes" en de laatste zin van de conclusie werd niet gepubliceerd.
Wat ben ik blij dat er geen plaats meer was de vrijdag dat de kerstvakantie begon in 2007 en dat ik dan maar met Madame en Junior naar het schitterende 'Samouraï' ging, met een **** artikel in ZONE02/ nr. 180 als gevolg. Iets meer dan een jaar later zijn we er dus alsnog naartoe gegaan. Zonde van het geld.

La Quincallerie: Take the money and run

Foto: Johan Martens

ZONE02/ nr. 197 (woensdag 15/10/2008)

La Quincallerie viert zijn twintigste verjaardag. Eindelijk een alibi gevonden om er nog eens de benen onder tafel te steken. Begin jaren ’90 was dit restaurant ‘the place to be’. Zelfs Mick Jagger heeft ooit onder het horloge gedineerd. Als we er om acht uur aankomen is er zo’n toeloop dat het aanschuiven is in de lange doorgang tussen de toog en de zeevruchtenbar. Tijdens het wachten kunnen we de zeevruchten bestuderen. We hebben op slag al geen zin meer in een plateau fruit de mer, de specialiteit van het huis, omdat sommige weekdieren onappetijtelijk in plastieken dozen worden tentoongesteld. Als koppel krijgen we een plaats in de konijnenpijp op het eerste verdiep. We hebben een prachtig uitzicht op de zaal beneden. Caroline, onze dienster, is kort van stof. Het moet blijkbaar vooruitgaan. Bon, kikkerbillen zoals in de Dombes (€14) en jonge eend uit Challans (€18,50) voor mij en tempura van gamba’s (€16) en filet van Mechelse koekoek (€21) voor Madame. Mag ik nu op mijn gemak de wijnkaart uitpluizen? Die is trouwens pedagogisch verantwoord. De wijnen worden op drie verschillende manieren geclassificeerd: naar regio, prijs én cépage. Omdat de gekozen gerechten zo uiteenlopend zijn, kiezen we een Oostenrijkse bio-riesling van Weingut Schnabl 2006 (€30 of 6,7 maal de inkoopprijs) en een Côtes du Roussillon Villages van Domaine des Schistes, les Terrasses 1999 (€26 of 1,5 maal de inkoopprijs). Het zijn twee schitterende wijnen met een sterk uiteenlopende prijs-kwaliteitverhouding. Daar zijn de voorgerechten al. Ik vraag onmiddellijk wat brood bij. Er liggen slechts drie gamba’s op een langwerpig bord. Ze zijn groot, sappig en mals. De tempura is krokant. De kikkerbillen zijn wel afdoende in aantal. Het brood zal arriveren als onze borden worden afgeruimd. Nog geen vijf minuten later staan onze hoofdgerechten voor ons, maar die zijn gewoonweg niet te eten. De Mechelse koekoek is uitgedroogde bucht met een kleffe bruine saus en de worteltjes zijn zo platgekookt dat ze ongetwijfeld een hit zouden zijn in rusthuis rochelvreugde. De jonge eend is te lang gegaard. Ze is taai en heeft een onaangename nasmaak. De wafelaardappelen lijken wel chips van Lays. We laten onze borden onaangeroerd. Caroline heeft het gezien en stuurt haar collega van de overkant om de borden te recupereren. Deze zegt ‘bon soir’ en niet ’ça vous a plu?’. Goede tactiek, blijkbaar komt dit wel meer voor. Ondertussen vragen wij ons af of we nog wel een dessert gaan nemen vanwege het lawaai. Continu worden lege flessen keihard in de glasbak gegooid en dat geeft een hels lawaai. Omdat ik nog honger heb, bestel ik het dessert getiteld ‘the best: sorbet chocolat, macaron choclat-pistache, crème brulée chocolat’ (€8) en de erbij gesuggereerde single malt Lagavulin (€4). Het is inderdaad het beste wat ik die avond zal eten. Met een dubbele ristretto en een espresso staat de teller op €146,20. Toch veel geld om in een mooi decor te mogen zitten.

Conclusie: Het vlaggenschip van de Edenknaapstraat, die hoe langer hoe meer de Beenhouwersstraat van Elsene is.

Eten: 4/10
Bediening: 7/10
Comfort: 7/10

Globale beoordeling: * (slecht)

Type: brasserie
Keuken: Frans
Specialiteit: zeevruchten

La Quincallerie
Edelknaapstraat 45
1050 Elsene
02 533 98 33
info@quincaillerie.be
www.quincaillerie.be
 
Dit is een legendarisch artikel vanwege het gebruik van de term 'rochelvreugde'. Als je deze term op Google ingeeft krijg je enkel verwijzingen naar dit artikel.
De titel is een verwijzing naar de jaren '70 hit 'Take the Money and Run' van The Steve Miller Band.
Met originele conclusie.

Thelice & Passion: Martino-ontwijding

Foto: Johan Martens

ZONE02/ nr. 185 (woensdag 9/4/2008)

De solden zijn al een tijd achter de rug. De kledingswinkels worden niet meer tsumanigewijs overspoeld met koopjesjagers. Het moment is gekomen om een zaterdagnamiddag op te offeren en een zak vol kleren te gaan kopen. Ik doe dat al een paar jaar in het Westland Shopping Center in Anderlecht, dat dateert uit de jaren zeventig. Dit balkvormige shopping center bestaat uit een beneden- en bovenverdieping die elk een overdekte winkelstraat bevat. Sinds dit shopping center een paar jaar geleden hoognodig werd gerenoveerd, is het zonder twijfel het gezelligste van Brussel. Ik rijd om te parkeren het dak op, daar is altijd plaats. Alvorens aan de slag te gaan, wil ik eerst nog een snelle hap eten. Ik kies voor het terras van Thelice & Passion op de benedenverdieping aan de volière. Na tien minuten wachten vraag ik mij af of het misschien een selfservice betreft. Ik ga naar binnen en zie een paar obers in de L-vormige zaal rondlopen. De keuken bevindt zich achteraan en aan de ingang is er een toog waar je brood en patisserie kunt kopen. In de hoop hier wel te worden bediend, zoek ik opnieuw een tafel uit in de bijna volle zaal.
Aan de tweetalige ober bestel ik een grote Martino (€3,10). Hierbij wil ik een Jupiler (€1,80), kwestie van wat alcohol in het bloed te hebben en zo de pijn van het shoppen straks iets af te toppen. De pint blijkt op zijn Engels getapt, volledig vol en met een vliesje schuim erop. De gulden regel bij het tappen van bier in België is toch dat er een schuimkraag van twee vingers dik op het bier staat?
Direct erna arriveert mijn Martino. Dit blijkt een absolute ramp te zijn. Op een langwerpig bord ligt een afbakpiccolo van zo’n 25 cm. De onderkant is bezaaid met kleine topjes, hét kenmerk van industrieel brood. Het is in een te hete oven afgebakken want de korst is te krokant, je kunt er je gehemelte aan snijden. De kruim is nog papperig, ideaal om je maag instant te laten zwellen en je even een voldaan gevoel te geven. De piccolo is niet besmeerd maar eerder geverfd met een likje oranje americain. Iets zo dun uitsmeren kan alleen met een pannenlikker. Hoe minder americain er wordt gebruikt, hoe meer winst er wordt gemaakt. Dit is op zich nog niet het ergste, want ik schraap de americain bijeen op de helft van mijn afbakpiccolo en proef zo toch iets vlees. Het probleem zit hem in de interpretatie van het concept Martino. Dat is een door Raymon Noë, van de gelijknamige Gentse snackbar, gecreëerd broodje americain met tabasco, mosterd, tomaat, uitjes, augurken en ansjovis.
Hier is er gewoonweg blasfemisch een streep ketchup op de americain gespoten en klaar is Kees. Per geluk kan ik nog tomaat, uitjes en augurken uit de rauwkost van mijn bord recupereren. Als de ober mijn bord wil wegnemen, ziet hij aan mijn body language dat hij absoluut niet mag vragen of het heeft gesmaakt. Misschien moet in Gent dringend 'de orde van de Martino' worden opgericht met als doel de verdere degeneratie ervan te stoppen.

Conclusie: Per geluk niet de enige snackbar in het Westland Shopping Center.

Eten: 3/10
Bediening: 6/10
Comfort: 6/10

Globale beoordeling: * (slecht)

Type: snackbar
Keuken: Belgisch
Specialiteit: -

Thelice & Passion
Sylvain Dupuislaan 397
1070 Anderlecht
02 522 00 41
www.westlandshopping.be/nl/thelice-passion

'Martinoblasfemie' is de titel die de redactie boven dit artikel zette. Ze hadden gelijk. Dat ik daar niet ben opgekomen. Bedankt Dames!

La Vierge Noire: Tourist trap

LET OP: dit restaurant bestaat niet meer!

Foto: Johan Martens

ZONE02/ nr. 183 (woensdag 12/3/2008)

Eten in een authentiek art deco interieur in Brussel, dan moet je in La Vierge Noire zijn. Tijdens het interbellum kwam er in het neoclassicistisch gebouw een restaurant met art deco interieur en dat is sindsdien zo gebleven. Alleen is de Zwarte Lievevrouwstraat ondertussen een sluipweg voor doorgaand verkeer geworden. Vandaar dat de afgelopen decennia het restaurant verschillende keren is failliet gegaan. Zo was er tussen 2000 en 2002 een trendy lounge restaurant ‘Grand Central’ gevestigd. Het huidige restaurant bestaat sinds 2003. Als ik met Madame bij het restaurant aankom, blijken er rode lampen in de stijlvolle art deco buitenverlichting te zijn gestoken. Kwestie van aandacht te trekken, maar je kunt er wel verkeerde ideeën bij krijgen. Als art deco liefhebbers blijkt tot onze verbijstering het interieur ook grondig verminkt te zijn door een binnenhuisarchitect zonder diploma. Die heeft er niets beters op gevonden om het balkon van de verdieping vol te hangen met art nouveau tekeningen. Per geluk zijn de wandspiegels en -armaturen alsook het parket en de prachtige rechthoekige luchters nog intact. De eetzaal is, op een Amerikaanse groep toeristen en een tafel met Noorse zakenmensen na, leeg.
Op de kaart blijkt er slechts een keuze te zijn tussen vier koude en warme voorgerechten, vier hoofdgerechten en vier nagerechten. We worden dus niet al te subtiel in de richting van één van de twee menu’s geduwd. Het marktnenu (€50, wijnen inbegrepen) is een viergangen menu met telkens VIER keuzemogelijkheden. We zitten al 50 minuten aan tafel als we ons koud voorgerecht krijgen. Op mijn carpaccio van ossenhaas liggen truffel- en ganzenleverschilfers. Ik smaak niets van het papperige vlees door de allesoverheersende truffelsmaak. Aan de overzijde wordt de reuzengarnaal op een tartaar van mango als oneetbare caoutchouc geclassificeerd. De warme voorgerechten brengen geen beterschap, integendeel. Het bord van mijn torentje met wijngaardslakken is gloeiend heet, de wijngaardslakken nauwelijks lauw. Ik vind het zelfs niet erg want ze smaken naar zoute dropbolletjes en laat mijn bord verder onaangeroerd. De kabeljauw van mijn eega is eerder ongeweekte bacalhau, veel te zout. We vrezen voor wat nog gaat komen en ons voorgevoel blijkt terecht. Mijn schelvisfilet is door en door uitgedroogd. Het toppunt is dat de aangekondigde ‘geparfumeerde jus met kurkuma’ een currysaus uit een pakje en het ‘Provençaals groenteboeket’ erwten en bonen met pesto erop blijken te zijn. Madame krijgt een flashback naar haar internaatsperiode met de ‘plakjes gegrild rundvlees’. Dit is een perfecte evocatie van het legendarische schoenlappenvlees dat ze daar te eten kreeg. Ik begrijp waarom er op de kaart niet de geijkte term ‘aangepaste wijnen’ wordt gebruikt, want dat zijn ze inderdaad niet. Bij de voorgerechten wordt er per definitie witte wijn en bij het hoofdgerecht rode wijn geschonken. Nu is het welletjes geweest. We weigeren het nagerecht en vragen de rekening.

Conclusie: Eclectische pseudogastronomie voor toeristen in een gemutileerd art-deco interieur.

Eten: 3/10
Bediening: 6/10
Comfort: 7/10

Globale beoordeling: * (slecht)

Type: restaurant
Keuken: Frans
Specialiteit: -

La Vierge Noire
Zwarte Lievevrouwstraat 12
1000 Brussel

Wat een ramp was me dat zeg. Hemeltergend. Als een tijdje later de chef wordt vervangen wordt er direct contact opgenomen met de redactie om dat te melden en om te eisen dat het artikel van de ZONE02/ websites (NL en Fr) zou worden verwijderd. Hetgeen ook direct is gebeurd. Hierdoor is ook de originele foto verdwenen. Vandaar dat ik een foto van de foto op papier heb moeten maken. Het gevolg zijn doffe kleuren. 'Sorry Johan'.
Ondertussen is dit restaurant voor de zoveelste maal failliet.

Heraklès: Zero points with the joker

Foto: Johan Martens

ZONE02/ nr. 182 (woensdag 27/2/2008)

Mijn zeer wijze vriend José vraagt mij na een vergadering of ik nog meega naar de Griek op het Simonisplein? Naaa, ik pas. Het is al kwart voor tien. Een pint later bedenk ik mij echter en ga alsnog naar het restaurant, dat potdicht blijkt te zijn. Ik bel José. Hij zit ondertussen met Eric en Philip in Heraklès aan de Ancienne Barrière van Jette. ‘Ik kom af, bestel mij maar een meze’ zeg ik. Een kwartier later stap ik het restaurant binnen, dat wonder boven wonder zijn blauwe fluoverlichting heeft vervangen door een neutrale witte. Het heeft ook een atypisch design interieur gekregen. Maak dat mee, een stijlvol Grieks restaurant.
José en Philip hebben hun ‘Brochette Heraklès’ (€15,60) al bijna op. Eric is halverwege zijn ‘Lamsbrochette’ (€13,90). Ik zit nog geen 30 seconden en mijn ‘Traditionele meze’ (€9,30) arriveert al. Op een bord liggen een paar gefrituurde calmares, één grote gegrilde gamba, een stuk feta, een hoopje tzatziki (yoghurt met komkommer) en taramasalade (viskuitsalade), één dolmadakia (wijnbladeren gevuld met gehakt en rijst) en een horiatiki salade (Griekse salade bestaande uit tomaten, sla, feta kaas en olijven). Ik vind het lekker. Ik houd mijn horiatiki salade tot op het einde omdat het altijd aangenaam is om met een frisse salade te eindigen.
Dan gebeurt het. Ik smaak iets dat ik nog nooit heb gesmaakt. Het doet mij denken aan de lucht die in een café hangt, alleen duizendmaal versterkt. Ik weet niet wat ik smaak en bijt nog eens. Dan spuw ik het, tot verbijstering van mijn tafelgenoten, uit op mijn bord. Er ligt iets raars op mijn bord. Ik kan het niet identificeren, maar als ik eraan ruik, weet ik het zeker. Het is een sigarettenfilter. Het papier is er echter afgeweekt. Ik ben quasi in shock. Ik maak hier de aflevering met de blauwe pleister in het eten van de serie ‘Chef’ met de Engelse komiek Lenny Henry in levenden lijve mee. Neen, het is nog erger. Het is een sigarettenfilter en ik heb erop gekauwd. Niemand gelooft mij tot ze er zelf aan geroken hebben. De ober wordt erbij geroepen. Ondertussen begin ik te kokhalzen. Er wordt mij een glas water gebracht waarmee ik mijn mond spoel. Mijn smaakpapillen zijn helemaal om zeep. Ik heb nooit gerookt, maar nu kan ik mij pas echt voorstellen hoe walgelijk dat moet zijn. Ik krijg die smaak maar niet weg. Ik begin mijn tong af te vegen met mijn servet. Al de hypothesen hoe dit is kunnen gebeuren en de excuses die erop volgen, doen er niet toe. Dit is onvergeeflijk. Laat wat mij betreft het Federaal Voedselagentschap maar komen om de boel te verzegelen. Het is niet meer dan de logica zelf dat ik niet moet betalen en dat wij ook de wijn en de koffie krijgen aangeboden.
Onderweg naar huis eet ik een volledig doosje Frisk muntjes op, maar toch zit die rooksmaak nog steeds op mijn tong, in mijn mond, keel en slokdarm. Ik ben net thuis als ik moet overgeven. Dat doet deugd, maar die vreselijke asbaksmaak zal nog 3 dagen in mijn slokdarm blijven hangen. Baaaah!

Conclusie: Het is een restaurant onwaardig dat er een sigarettenfilter in de salade zit.

Eten: 2/10
Bediening: 6/10
Comfort: 8/10

Globale beoordeling: * (slecht)

Type: restaurant
Keuken: Grieks
Specialiteit: -

Heraklès
Dieleghemsesteenweg 145
1090 Jette
02 478 25 92
sites.resto.com/herakles

Dit was toch wel ongelooflijk wat ik daar heb meegemaakt. Het verhaal krijgt echter nog een serieuze staart als mijn hoofdredactrice mij verwittigt dat ik moet opletten want vanwege de eigenaar van het restaurant waren er telefonische bedreigingen binnengekomen op de redactie. "Ze zouden mij wel vinden en mij ineenslaan!" Dat kan tellen, maar mijn credo blijft natuurlijk "Concedo Nulli".
Op de Franstalige website zijn er twee tegenstrijdige commentaren binnengekomen. De eerste schrijver is terecht gechoqueerd. De tweede commentaar is werkelijk onbegrijpelijk. Een sigarettenfilter in de salade moet kunnen?!? Het eten van sigarettenpeuken is echt niet gezond hoor.
--------------------------------------------------------------------------------

Tillen Raymond - 10/03/2008 15:33:53 4/5 Votre critique concernant le restaurant Heraklès m'attriste énormément car c'est un restaurant Grec; d'une décoration sobre mais très agréable et surtout propre et d'une belle terasse par beau temps; d'un service de salle très professionel avec la grande complicité du jeune couple de patron; la properté irréprochable (toilette 10/10 et chacun a droit à son petit essui); la cuisine jamais déçu, d'une grande finesse et surtout d'une très bonne qualitée; pour le vin un très bon choix à tout prix et le prix des plats sont vraiment très très raisonnable.
En conclusion votre critiqueur gastronome (???) qui après une réunion bien arrosée certainement (21h45) se décide à rejoindredes copains dans un endroit qu'il n's pas envie de rentré et critique direct la décoration. Il mange un mezzé à €9,30 bien servi pour ce prix là et le critique encore. Puis le drame arrive, le grand gastronome trouve (VICTOIRE).

--------------------------------------------------------------------------------

Laurent Jadot - 06/03/2008 17:25:12 1/5 Un filtre de cigarette? Quel cauchemar! Je n'irai plus jamais dans ce restaurant. Je ne comprends pas comment l'hygiène n'est pas l'ultime priorité. Et comment en arrive-t-on à tolérer un fumeur dans la cuisine?

Le Variétés: Spijtig maar helaas

Foto: Johan Martens

ZONE02/ nr. 174 (woensdag 31/10/2007)

‘Men kan kok worden, maar als rotisseur wordt men geboren’ schreef ooit Brillat-Savarin. Vandaar dat er waarschijnlijk zo weinig rotisserieën zijn. Le Variétés in de Flageybuurt in Elsene vormt de uitzondering op deze regel. Het is een L-vormige rotisserie op de hoek van het Flageygebouw tegenover de kerk. Het Zebranohouten interieur is volledig uitgewerkt conform het concept van architect Diongre uit 1930. Het is een elegante rustgevende plek geworden.
Het is een woensdagavond en de zaak zit halfvol. Als voorgerecht bestellen we van het suggestiebord de artisjok uit Bretagne met vinaigrette (€11,50), het artisjokseizoen is immers volop bezig en de specialiteit van het huis: kaaskroketten met oude Cantal (€10,50). Daarna willen we de rundsrib op Beierse wijze (€48,60 voor 2 personen) eten. Na tweemaal aangedrongen te hebben bij de ober om welk ras het gaat, komt uiteindelijk het antwoord van chef Georges Masson uit de open keuken dat het om vlees van een Simmenthalrund gaat. Niet veel later wordt het gigantische stuk vlees aan een verticaal spit gehangen en kan het rustig roosteren in afwachting van het opdienen van onze voorgerechten. Op de kaart staat immers dat de bereiding van de rundsrib dertig minuten zal vergen. Het serveren ervan zal dus mooi aansluiten op de voorgerechten. Dat is echter buiten onze Guust Flater van een ober gerekend, want na inderdaad iets meer dan een half uur zie ik dat het vlees van het spit wordt gehaald. De ober ziet mij kijken en komt ons meedelen dat het vlees er direct aankomt. Als ik zeg dat wij onze voorgerechten nog niet hebben gekregen, duurt het nog een tijdje voor zijn € valt. Hij heeft blijkbaar enkel de bestelling van het hoofdgerecht aan de keuken doorgegeven. Bon, annuleren die voorgerechten. Wij hadden ons vlees saignant gevraagd maar dit is overduidelijk bleu. Mijn maître d’hôtelboter smelt niet eens op het vlees, het is nog koud vanbinnen. Daarenboven moeten we het kwaliteitsvlees kapotscheuren met botte, gekartelde keuken-, huis- en tuinsteakmessen. Hier horen Laguiole messen te liggen.
De bearnaisesaus die aan de andere kant op tafel komt is vers geklopt. De frieten zijn van het niveau van Maison Antoine op het Jourdanplein. Als het goed is zeggen we het ook!
De wijn die we hierbij drinken is een teleurstellende Clos des Galevesses uit 1999 (aoc Lalande de Pomerol, €28,85). Het is een wijn die klinisch dood is en na een half glas verveelt, ongetwijfeld nog goed om konijn in te marineren.
Allez, allerlaatste kans: de desserts. Een ‘moelleux au chocolat praliné’ (€7,15) voor mij en een café Liégeois (€7,15) voor madame. In een crème brûléepotje onder een chocoladekorst zit een Nutella-achtige pasta. Ik had echter een gebak verwacht. De café Liégeois is waterachtig.
Als wiedergutmachung voor zijn blunder van daarstraks krijgen we van Guust een Illy café (€2,50) aangeboden maar die is lauw. Oké, game over, no new balls!
Voor deze culinaire ontgoocheling betalen we €91,75.

Conclusie: Een in Brussel zeldzame rotisserie, een prachtiginterieur, maar met een keuken die ontgoocht.

Eten: 4/10
Bediening: 5/10
Comfort: 6/10

Globale beoordeling: * (slecht)

Type: restaurant
Keuken: Belgisch-Frans
Specialiteit: vleesgerechten

Le Variétés
Heilig-Kruisplein 4
1050 Esene
02 647 04 36
info@levarietes.be
www.levarietes.be

Mijn eerste restaurant met slechts één ster. Wat was me dat voor een klote-avond zeg! Maar het schrijft wel als een trein zo'n * resto, de first draft was ook de final version.