Le Mangeoire: We'll always have Paris in Brussels

Foto: Bart Billen

GOESTING nr. 7 (woensdag 7/10/2015)

Hoewel dit het zoveelste eethuis annex wijnbar annex épicerie in Brussel is (van een trend gesproken), verdient Le Mangeoire de titel van dé Brusselse aanwinst van het jaar in het algemeen en van de Vrijheidswijk in het bijzonder.
Een jonge Parisien die zijn brasserie 'Café Leonard' in het derde arrondissement laat voor wat ze is, met zijn partner (die ook haar Parijse job opgeeft) naar Brussel verhuist om een minder hectisch leven te leiden en tot hun eigen verbazing in geen tijd een constant bomvolle bistro uit de grond stampen. De joviale Jeremy en de schattige Camille doen dit met een dagelijks veranderend suggestiebord, enkel op basis van kwaliteitsproducten waar ze de oorsprong van kennen. Ze praten geïnteresseerd met hun gasten en creëren hierdoor een authentieke sfeer. Madame gaf me de tip en zo komt het dat ik er met haar ga lunchen op een zonnige woensdagmiddag. We krijgen direct een bord schitterende rauwe salami uit Piëmont geserveerd. Hierbij laten we als aperitief een glas Tète au Bois Dormant (€ 10) uit Touraine uitschenken. Het is een mooie crémant de Loire met twee derde chenin en een derde chardonnay druiven. Als voorgerecht laat mijn levensgezellin drie grote, mooi afgekruide, fantastische tranches foie gras mi cuit (€ 12) aanrukken, die ter plaatse op lage temperatuur zijn bereid. Laat het Europees Parlement in zijn restaurant het serveren van foie gras maar verbieden. Wij weten waarheen. Hierbij wordt zeer origineel een pruimenconfituur en wat rauwe jonge spinazie geserveerd. Ik van mijn kant, lepel een grote soepkom met een wat flauwe en wollige velouté (soep afgewerkt met room en eigeel) van broccoli en courgettes (€ 7) leeg. Twee voorgerechten voor € 19 is een zeldzaam iets in Brussel.
Als hoofdgerecht kiest de overzijde van het kleine tafeltje voor een half en half salade: gegrilde groenten (aubergine, courgette en paprika) met quinoa en daarnaast macedoine maison (met erwten en in brunoise gesneden aardappelen en wortelen) met kruidenmayonaise (€ 9,50). Er zijn namelijk nog twee van de drie salades op het suggestiebord beschikbaar en het is mogelijk om van ieder een halve portie te krijgen. Vooral de macedoine is echt goed, beste ooit dixit Madame. De pesto op de quinoa was niet nodig, de gegrilde groenten hebben smaak genoeg. Less is more. Ik heb de lamsnavarin (lamsragout) met tomaten en rigatoni (€ 14,50) besteld. De zelfbereide fond van lamsbeenderen is een formidabele basis voor dit gerecht, dat door het gebruik van look en een bouquet garni van rozemarijn een complexe smaak heeft. De rigatoni is beetgaar en met grof gemalen zwarte peper afgewerkt. Twee hoofdgerechten voor € 24 is zo mogelijk nog zeldzamer in Brussel. Hierbij drinken we een glas degelijke Chinon (€ 10). De porties zijn echt groot, niet op te krijgen. Een doggy bag zou hiervoor een goede oplossing zijn. We kunnen niet kiezen tussen de verschillende desserts (€ 5), ze zien er allemaal zo goed uit. Daarom bestellen we ze alle vier. Allemaal 100 % homemade: panna cotta met vanille en aardbeiencoulis, 'pot tout chocolate' (lichte room met chocolade met 70 % cacao), cheesecake en rabarbercake met zijn coulis. Ze smaken heerlijk. Bij een koffie (€ 2) kunnen we alleen maar concluderen dat met een dergelijke prijskwaliteitverhouding (de rekening komt uit op een schappelijke € 87), er gerust nog meer Franse chefs naar Brussel mogen migreren.

Conclusie: Het ultieme Brusselse eethuis annex wijnbar annex épicerie. Dagelijks veranderend suggestiebord met enkel 'homemade' gerechten. Niet te missen!
De titelinspiratie komt natuurlijk uit de film 'Casablanca' waar Humphrey Bogart de beroemde citaat "We'll always have Paris" uitspreekt tegen Ingrid Bergman.

Eten: 9/10
Bediening: 10/10
Comfort: 7/10

Globale beoordeling: ***** (uitstekend)

Type: eethuis
Keuken: Frans
Specialiteit: bistrokeuken
BTW-bon: nope
Wi-Fi: tjek

Le Mangeoire
Congresstraat 34
1000 Brussel
02 223 00 02
lemangeoire@gmail.com
www.facebook.com/Le-Mangeoire-Maison-Gourmande-428746503954296/
 
Man, man, man. Ik zou alleen in zulke zaken willen gaan eten en nooit meer in van die toestanden die tot op het bot aangetast zijn door de Belgische ziekte, nl.: alle truken van de foor toepassen om zo min mogelijk geld te moeten uit te geven, maar wel tegelijkertijd zoveel mogelijk geld uit uw zakken trachten te kloppen.
Ontdekking door Madame, waarvoor mijn dank en respect!

Seeing is believing

Lichte, aanlokkelijke gevel, heerlijke charcuterietoog en dagelijks verandert suggestiebord

Piëmontese salami, fantastische foie gras en wollige velouté (met echte baguette)

half en half salade (macedoine/gegrilde groenten) en lamsnavarin met rigatoni

Crémant de Loire en Chinon

De hele dessertkaart op één bord en degelijke koffie

Kamo: Alle eendjes zwemmen in het water

Foto: Bart Billen

GOESTING nr. 4 (woensdag 3/6/2015)

Kamo is het enige Japans restaurant in ons land met een Michelinster. Omdat het afgelopen najaar van het kerkhof van Elsene naar de Waterloosesteenweg in de Ma Campagnebuurt verhuisde, hebben we een legitiem argument om er de benen onder tafel te steken. Onze vriendin Saskia is forty and fabulous geworden, dus nodigen we haar samen met haar hubby David uit. Reserveren doe je best de eerste maandagvoormiddag van de maand vermits dan in no time alle beschikbare plaatsen de deur uitgaan. De met bruine tegels bezette gevel heeft een lorelei-effect door de discrete indirecte verlichting. Het interieur is volledig in blank hout en geeft van bij het binnenkomen een zen gevoel. Het feit dat er uit de volle eetzaal een rustgevend geroezemoes opstijgt en geen muziek helpt natuurlijk ook. Achter de toog van de open keuken werkt Tomayasu Kamo met zijn souschef in alle rust terwijl hij de gasten observeert. Trouwens, kamo betekent in het Japans eend. Vandaar dat het logo een badeend is. We klinken op Saskia haar verjaardag met umé syu (€ 6), pruimenlikeur met ijsstukjes in de vorm van ruwe diamantjes. Hierbij krijgen Madame, Junior en ik een kalfstataki (bijna rauw, licht geroosterd) met courgette in een vinaigrette van yuzu. Saskia en David zijn lacto-ovo vegetariërs (ze eten geen vlees en vis, maar wel melkproducten en eieren) en krijgen daarom tataki van groene asperges. We kiezen voor het vijf gangen menu (€ 85) en het is geen enkel probleem om daar een vegetarische variant van te krijgen. Als voorgerecht wordt er een assortiment van vijf fijne, delicate gerechtjes in kommetjes geserveerd: witte asperges in een Japanse bouillon, gefrituurde aubergines met rode miso (pasta van gefermenteerde, gestoomde sojabonen), gefrituurde roodbaars in zoetzure saus, Sint-Jakobsnoten met wakame (zeewier) in rabarbervinaigrette en langwerpige stukjes eendenborst met sesam. De gefrituurde aubergines met rode miso springen eruit omdat de rode miso een echte smaakbom is. De vegetariërs krijgen een kom met Japanse bouillon met daarin gefrituurde aubergines geserveerd. De wijn komt uit de uitgebreide natuurlijke wijnen afdeling van de wijnkaart. Het is een indrukwekkende chablis premier cru Butteaux 2012 van Thomas Pico (Domaine Pattes Loup: €60 of een fantastische 2,1 maal de inkoopprijs). Hierna volgt als tweede voorgerecht sashimi van dorade met een saus van zure soja met ponzu dan wel vegetarische uramaki (Californian rolls waarbij de rijst aan de buitenkant van de nori zit). De dorade is kraakvers maar de uramaki stelen de show, ze zijn spectaculair. Het eerste hoofdgerecht is een mooi stuk gegrilde omble chevalier (beekridder, een zalmachtige riviervis) op een kroket van taro (oudste gecultiveerde knolgewas). De spotlight staat ook hier op het vegetarisch gerecht gericht: een balkvormige, gebakken, licht gekarameliseerde tofu op een bedje van gerst. Dit is visueel en smaakgewijs een topgerecht. Alleen al de baktechniek om ervoor te zorgen dat de tofu niet uiteenvalt. Ik heb ooit in een documentaire gezien hoe Pascal Barbot van het Parijse driesterrenrestaurant l'Astrance zichzelf dit aanleert: aartsmoeilijk. Hierbij is de naam gevallen, want ook bij de aanschouwen van de compositie van een perfect op lage temperatuur gegaard duifje welt bij mij de associatie met de Parijse chef op. Het duifje wordt versneden op een vierkante plaat geserveerd met als extraatje het hart en de maag. Hierbij komt een bordje met drie interessante smaakmakers die naar believen kunnen worden toegevoegd: gepigmenteerde yuzupasta, zout met cacao en zout met sansho peper. Simpelweg mindblowing. Blijkt dat er voor de vegetariërs geen tegenhanger is voorzien en na aandringen komt er alsnog een kunstige compositie met koude noedels op tafel. De Bourgogne pinot noir 2012 van Philippe Pacalet (€55 of 2,3 maal de inkoopprijs en dus andermaal een koopje) is een wijn die opnieuw aantoont dat de wijntoekomst bij natuurlijke wijnen ligt. Desserts zijn atypisch in de Aziatische keuken, vandaar dat hier een verdienstelijke poging wordt gedaan om een Europees dessert te brengen. Afsluiten doen we met groene thee voor fundi's. Heavy stuff die eruitziet als spinaziesoep en smaakt naar, ik veronderstel, authentieke groene thee. De rekening van € 657 (€131,40 pp) is niet mis, maar het was er de gelegenheid voor. Happy birthday Saskia!

Eten: 9/10
Bediening: 9/10
Comfort: 9/10

Globale beoordeling: ***** (uitstekend)

Type: restaurant
Keuken: Japans
Specialiteit: gastronomisch
BTW-bon: tjek
Wi-Fi: tjek

Kamo
Waterloosesteenweg 550 A
1050 Elsene
02 648 78 48
 
De inspiratie voor de titel komt natuurlijk van het gelijknamige kinderliedje 'Alle eendjes zwemmen in het water', hetgeen gewoonweg voor de hand lag met de betekenis van Kamo en het bijhorende badeendlogo. Chef Tomayasu Kamo begint echt wel een internationaal bekende chef te worden. Zo staat hij in de tweede editie van 'Where Chefs Eat' van de gerenommeerde Londonse uitgeverij Phaidon.


Seeing is believing

Badeendlogo

Tataki van kalf en asperges

Ruwe diamant ijsstukjes

Eerste voorgerecht: gefrituurde aubergines met rode miso (derde van links) en Japanse bouillon met dezelfde aubergines

Tweede voorgerecht: fantastische Californian rolls en sashimi van dorade

Eerste hoofdgerecht: fenomenale gebakken tofu en gegrilde omble chevalier

Chablis premier cru Butteaux 2012 van Thomas Pico (Domaine Pattes Loup)

Tweede hoofdgerecht: duifje (met linksonder hart en maag) en koude noedels

Pinot Noir 2012 van Philippe Pacalet

Verdienstelijke Europese desserts en groene thee voor fundi's

Wat een gastronomische trip was me dat: hallucineer ik? Per geluk niet!


Samen met mijn neef Marc dineerde ik er opnieuw op vrijdag 3 juli 2015

Het concept was hetzelfde maar alles was anders ingevuld. Klasse!

Van onder naar boven: taro, in soja gemarineerde makreel, shabu shabu van Iberisch varken en tempura van courgette gevuld met gemalen garnalen
(noedels van aubergines staat niet op de foto)

Hier zijn ze dan: noedels van aubergines

Sashimi van de dag: v.l.n.r. garnaal, zeebaars, zalm en tonijn.
Maar vooral de echte wasabi was een eyeopener!

Tarbot rôti, sauce vierge aux légume d'été. Het gepaneerde en gefrituurde tarbotwangetje dat tussen twee helften van een kikkererwtenkroket wordt geserveerd. Dat wangetje is zo lekker. Niet te geloven!

Chablis 'l'humeur du temps' 2013 is geen typische chablis, maar eerder een traditionele chardonnay

Gebakken lamskoteletten met sesamsaus. On the side wordt een misosoep, rijst met algen (hijiki) en zalmeieren geserveerd.

Hierbij drinken we een fenomenaal glas 'Dithy Rambus' van Sébastien David,
een Saint-Nicolas-de-Bourgueil met een zware puttekesneus (hetgeen positief is)

Andermaal een verdienstelijke poging tot een Europees dessert

COLONEL: Gold Meat

Foto: Bart Billen

GOESTING nr. 3 (woensdag 6/5/2015)

Na de burgerjoints zijn nu de Amerikaanse steakhouses trending in Brussel. Op een steenworp van de Louisalaan, waar vroeger de Ierse pub Mc Sweeney's was gevestigd, is sinds half december na negen maanden verbouwen COLONEL opengegaan. Het resultaat mag er zijn. Het hoekpand heeft dankzij indirecte gevelverlichting de aanzuigkracht van een lichtbaken. De parking Louise Village geeft rechtstreeks toegang tot het restaurant, dus geen half uur radeloos rondrijden en dan uitgeregend binnenkomen. Ook het reservatiesysteem is anders. Doe geen moeite om te bellen, er wordt toch niet opgenomen. Reservaties dienen via www.tablebooker.be te gebeuren. Je krijgt onmiddellijk via sms en e-mail een bevestiging. De inrichting is 100 % Midtown Manhattan. Een grote eetzaal met hoog plafond waartegen speciale geluidsabsorberende panelen voor een goede akoestiek zorgen. De verlichting is complex: grote ramen voor een maximale lichtinval, algemene basisverlichting, onrechtstreekse verlichting tegen de muren en rechtstreekse verlichting boven iedere tafel aan kabels vanaf de zoldering. De open keuken neemt met zijn Josper houtskooloven de helft van de lengte van de zaak in, de andere helft is voorbehouden voor de bar. Ik bedoel dan geen bar waar wijnflessen worden gereed gezet, maar één waar een echte barman originele cocktails bereidt. Kortom, hier is over ieder detail fundamenteel nagedacht. Madame is in de wolken dat ze als aperitief geen obligate coupe de champagne moet nemen maar aan een succulente dark & stormy cocktail (€ 11: Ron Zucapa, Fever-Tree ginger beer, limoensap en suikerrietsiroop) kan slurpen. Ik bestel een bulleit ginger (€ 11: Bulleit Frontier Whiskey, Fever-Tree ginger ale en afgewerkt met een limoenpartje) die mij de stress van de dag doet vergeten. Dan gaan we naar de vleestoog om onze côte à l'os te kiezen uit het dagaanbod. Er zijn acht verschillende rassen beschikbaar (tussen € 8 en € 16 per 100g). Wij kiezen voor een rubia galega (Gallisch roodbont rund) rib van 1,194 kg (€ 10 per 100 g voor 2 pers. incl. frieten, groenten en vleessaus). Als voorgerecht laat Madame een velouté van Victoria-aardappelen met Isigny room en zwarte truffels (€ 18) aanrukken. Ik van mijn kant opteer voor oeufs en cocotte, paddenstoelen en crumble van Noir de Bigorre ham (€ 14). Beide zijn in de Brusselse horeca quasi onvindbaar. De velouté (soep afgewerkt met een mengsel van room en eigeel) is royaal voorzien van schijfjes echte truffel. Een Koninklijke soep. Ook de cocotte is zeer goed, het eigeel loopt. Enkel het eiwit had een tikje meer mogen hebben. De crumble van Bigorre ham is een schitterende vonst. 'Maintenant passons aux choses sérieuses' zegt de ober terecht als hij onze côte à l'os serveert. Het vlees is niet super mals, maar dat is normaal want het is geen filet pur. De smaak is echter uniek en daar draait het om. Daarbovenop komt nog eens het effect van de Josper die het vlees een subtiele rooksmaak geeft. Mooi detail: het geleverde mes is een authentiek Laguiole en Aubrac exemplaar en glijdt door het vlees zoals door warme boter. De homemade frieten die in rundvet zijn gebakken evenaren die van Maison Antoine op het Jourdanplein en dat zijn sowieso de beste van Brussel. De gestoomde groenten (raap, wortel, courgette, broccoli, keizersmuts, champignon, aardpeer, bosui en groene asperge) zijn allemaal beetgaar. Heerlijk, eens geen salade bij een biefstuk. Hierbij drinken we een zeer degelijke pessac-leognan voor geen geld, namelijk een halfje Château de Quantin 2012 (€ 20 of 2,1 maal de inkoopprijs). Er wordt voorgesteld om de rest in te pakken, incl. het been. 'Om morgen een bouillon van te trekken' dixit de eigenares. We laten ons met plezier overtuigen om een Colonel et son armée (€ 14) als dessert te delen. Dat is een origineel dessert bestaande uit perensorbet en poire Williams, een appelsorbet en calvados en tenslotte een citroensorbet en wodka. De naam Colonel is trouwens een verwijzing naar de legergraad van de pas vorige maand overleden grootvader van de eigenaar. Een eerbetoon maar ook een naam vol testosteron. Het feest blijft maar duren want ook de koffie is perfect (€ 3,50). Het zal geen wekelijks ritueel worden want de rekening blijkt € 214,40 te bedragen, maar er is geen twijfel mogelijk: de maximale score van vijf sterren is verdiend!

Conclusie: Dit steakhouse wordt een mijlpaal in de Brusselse horeca. Tot in de puntjes geperfectioneerd Amerikaans concept.

Eten: 9/10
Bediening: 10/10
Comfort: 8/10

Globale beoordeling: ***** (uitstekend)

Type: restaurant
Keuken: Amerikaans
Specialiteit: steakhouse
BTW-bon: tjek
Wi-Fi: tjek

COLONEL
Jean Stasstraat 24
1060 Sint-Gillis
02 538 57 36
info@colonelbrussels.com
www.colonelbrussels.com
 
Gewoonweg een droom van een restaurant. Eindelijk ondernemers die geen shortcuts maken. Ze geven je waar voor je geld en dat mag dan ook iets kosten. Met zulke concepten en een dergelijke ondernemingsattitude heeft de Brusselse restaurantwereld, witte of zwarte kassa, wél nog een toekomst. De zeer elegante gastvrouw vertelde ons dat zij en haar echtgenoot het idee opdeden in Florida. Hij heeft een koksopleiding genoten in het CERIA, maar staat hier niet in de keuken. De chef is oude bekende Benjamin Laborie. Deze Franse huurling had in 2012 & 2013 op 30-jarige leeftijd, na tien jaar vertoefd te hebben in de keukens van de twee met drie Michelinsterren getooide Michelen, Bras en Guérard, de leiding over de keuken in Bowery. In 2013 werd hij echter geheadhunt door Gaétan Collin van Jaloa om hem daar bij te staan want zijn, in mijn ogen onverdiende, Michelinster was quasi onverdedigbaar. Dat bleek ook want Jaloa verloor effectief zijn ster begin 2014 na twee jaar. Tien maanden later was het, naar mijn bescheiden mening zeer terecht, over & out want op 1 oktober 2014 sloot Jaloa en het is dan ook eigenlijk bijna logisch dat dhr. Laborie op 16 december 2014 bij de opening van COLONEL de leiding van de brigade aldaar in handen nam. Dat was echt een kwestie van vraag en aanbod.
Vanaf het derde nummer van Goesting zijn de gedrukte artikels 1.900 tekens lang ivp 1.700 tekens in de eerste twee nummers. De versie hier is 4.314 tekens lang. ENJOY!! !


Seeing is believing

Van de elf potentiële rassen waren de zes Franse rassen, het Spaanse, het Japanse
en het Amerikaanse ras voorradig (om te lezen: klik op de foto's voor uitvergroting)

Vleestoog en de door ons gekozen homp vlees

Dark & stromy cocktail en Château de Quantin 2012

Boven: velouté van Victoria-aardappelen met Isignyroom zwarte truffels
Onder: oeufs en cocotte, paddenstoelen en crumble van Bigorre ham

Hemelse côte à l'os, beetgare groenten en fantastische frieten

Perfecte cuisson

Originele colonel et son armée en perfecte Richard koffie

Tot slot nog dit: op de toog staat een mooie verzameling authentieke kookboeken,
alsook zeldzame boeken over runderen


Samen met Sam en Peggy dineerden Madame en ik er opnieuw op vrijdag 9 oktober 2015
en weeral was het perfect

De rechtstreekse toegang tot het restaurant via parking Louise Village

De cocktails zijn steeds een ontdekking. De trilogie van Noir de Bigorre is ongezien in Brussel. Ook kraken we twee flessen Zédé de Labégorce 2012 (AOC Margaux).

€ 110 per persoon is echt wel schappelijk wetende dat we een côte à l'os rubia gallega en een côte à l'os Aubrac (telkens voor twee pers.) hebben gedeeld. De eerste was het lekkerste.