Domaine de Lintillac: Mis en bouteille au restaurant

LET OP: dit restaurant bestaat niet meer!

Foto: Johan Martens

ZONE02/ nr. 204 (woensdag 28/1/2009)

Er zijn zo van die restaurants waar ik van oudsher een boontje voor heb. Ik hoop bij het binnengaan steeds dat ze op het einde van de rit op vier, wie weet zelfs vijf sterren uitkomen. Het is voor mij dan ook een pijnlijk ontwaken als blijkt dat de restaurateur met de voeten van de klanten speelt. Dan wordt de Anton Ego in mij wakker. Je weet wel, de morbide restaurantcriticus uit de Disney film ‘Ratatouille’. Neem nu Domaine de Lintillac. Een restaurant dat sinds 1992 de onvolprezen keuken van de Périgord, waar eenden de plak zwaaien, in de schijnwerpers zet. Was het niet Curnonsky, prins der gastronomen, die ooit schreef: ‘La cuisine du Périgord est sans beurre et sans reproche’? Ja, alles wordt er in eendenvet gebakken en het blijkt nog gezond te zijn ook. Als ik er met mijn gezin op een koude zaterdagavond binnenkom zit de zaak afgeladen vol. Toch meestal een goed teken. Op iedere tafel staat een broodrooster om je toast bij de foie gras à la minute te roosteren. Een gimmick die nog steeds werkt. Het interieur zou in 2005 gerenoveerd zijn. Laten we het erop houden dat het interieur als rustiek kan omschreven worden. Op de kaart een hele reeks gerechten die je quasi nergens in het Brusselse vindt en de prijzen zijn zeer schappelijk. Als voorgerecht kiest Junior voor de rillettes van eend (€4,80). Rillettes is in bouillon gekookt, fijngewreven en daarna ingemaakt vlees. Het is uitgedroogd en wordt geserveerd op industrieel stokbrood. Madame neemt de in Sauterne gemarineerde foie gras van eend met gelei (€11,80). Hierbij drinkt ze een glas Sauterne (€4,80). Het is een grote schijf foie gras van topkwaliteit. De stukjes gelei die erbij komen zijn knotshard. Ik eet een salade met lauwe gekonfijte eendenspiermaagjes (gésiers - €5,75). Lekker, maar de salade is duidelijk prefab. Hierbij bestel ik een fles chateau La Caminade (€14,30), een Cahors die zowat de huiswijn is. Het valt mij op dat de fles al open is als ze op tafel komt. Als ik naar het toilet ga zie ik achter de toog een tiental volle, al geopende flessen staan. Aha, de wijn is dus mis en bouteille au restaurant. Mijn stoofpotje van eendennek, -borst en -worst met groene linzen uit Puy (€ 8,90) is zijn geld waard. De eendenconfit (€10,20) van Madame is lekker doch misschien wat droog, maar de sarladaise aardappelen zijn die naam niet waardig. Dit heeft niets te maken met het heerlijke aardappelgerecht uit Sarlat-la-Canéda, waarbij aardappelschijfjes in eendenvet worden gebakken en op smaak gebracht met fijngehakte look, peterselie en eekhoorntjesbrood. Het toppunt moet nog komen. Ik proef nog even van de eendenparmentier (€11,30) van Junior. Het gerecht deugt niet meer, het is regelrecht zuur. We hebben geen zin meer in dessert en stappen op. De rekening bedraagt €77,20 als ik het mij goed herinner, want na cash betaald te hebben krijg ik ze niet terug. Ook BTW-briefjes worden hier niet uitgedeeld. Gefrustreerd verdwijnen we in de koude nacht.

Conclusie: Enkel foie gras met zelf aan tafel te roosteren toast is aan te raden. Nieuwe wijn in oude flessen.

Eten: 4/10
Bediening: 7/10
Comfort: 6/10

Globale beoordeling: ** (matig)

Type: restaurant
Keuken: Frans
Specialiteit: streekgerechten

Domaine de Lintillac
Vlaamsesteenweg 25
1000 Brussel
02 511 51 23
www.restaurant-domaine-de-lintillac.be
 
Wat een teleurstelling was mij dat, terwijl ik zulke goede herinneringen aan dit restaurant had. Enkel omdat de foie gras zo goed was eindigde dit resto met ** want voor de rest was dit echt maar * waard.
Anderhalf jaar later opent zoon Dylan iets verder aan de andere kant van de straat het beloftevolle 'La Provence', maar lang houdt hij het spijtig genoeg niet vol. Sinds 2014 zit er 'GRAMM', dat in hetzelfde jaar reeds zeer terecht de 'Bart Bikt! Resto of the Year' award kreeg.
De inspiratie voor de titel haalde ik uit het boek 'Adventures on the wine route' van Kermit Lynch die het erin had over het fenomeen: 'mis en bouteille au camion'. Vrachtwagens rijden van wijndomein tot wijndomein om er de wijn te bottelen bij gebrek aan bottelingsinstallatie. Hierdoor wordt de wijn van tientallen wijndomeinen door dezelfde kartonnen filters geperst alvorens te worden gebotteld. Al deze wijn smaakt dan ook uniform. Vandaar de scheldtitel 'mis en bouteille au camion' die ik aanpaste tot 'mis en bouteille au restaurant'. Ook duidelijk bedoeld als scheldtitel.
Ik hoop echt dat ze een BTW-controle hebben gehad naar aanleiding van dit artikel. Ik krijg het ervan als er niet automatisch een BTW-briefje wordt afgeleverd. Iedereen dient zijn belastingen te betalen. Lang leve de witte kassa!

Bleu de toi: Helaas pindakaas!

LET OP: dit restaurant bestaat niet meer!

Foto: Johan Martens

ZONE02/ nr. 203 (woensdag 14/1/2009)

De feesten zijn achter de rug en we snakken naar eenvoud. Vandaar dat we naar Bleu de toi, met gevulde aardappel als specialiteit, gaan. Ultramarijnblauw is de kleur die als een blauwe draad doorheen het interieur loopt, maar deze look is helemaal out. Geforceerde jaren negentig bric-à-brac zoals in de Marollen, dat een mooi alibi vormt om van alles dooreen te clashen. De tafel wiebelt, de stoelen zitten ongemakkelijk en er is bijna geen zitruimte. Achter mij staat op de grond een elektrisch verwarmingstoestel waarvan ik onmiddellijk het snoer uit het stopcontact trek, wil ik niet instant geroosterd worden. Ik heb al spijt dat ik Madame en Junior overtuigd heb om mee te komen. Dit gevoel wordt er niet beter op als we de kaart krijgen overhandigd door de gastvrouw, die een bijna misselijkmakend kokosparfum op heeft. De kaart is op zijn minst bizar te noemen. Naast de gevulde aardappelen is er ook een reeks kreeftbereidingen en salades. Allemaal zowel als voor- of hoofdgerecht te verkrijgen. Dan zijn er nog de vaste warme en koude voorgerechten, maar ook de voor- en hoofdgerechten suggesties. We bestellen een Oostends bintje (€25), een Brussels bintje (€15,50) en een zoete aardappel 'Iles Grenadines' (€18). Hierbij deel ik met Madame een pretentieloos halfje Petit Chablis 2006 (€17) van GAEC de Oliveira Lecestre uit Fontenay-près-Chablis. We vinden de prijs-kwaliteitverhouding zodanig aberrant dat ik 's anderendaags naar de producent bel om te weten te komen wat zo'n flesje wijn nu eigenlijk kost. Het is nog erger dan we gedacht hadden: €3,25. Er wordt hier dus 423% winst gemaakt op de wijn! Junior bestelt een halfje Bru (€4,30), ook niet slecht qua prijssetting. Daar zijn onze gevulde aardappelen al. Dit zijn echter geen gedurende 60 tot 75 minuten in een 200°C oven traag aangekorste aardappelen, maar wel tot een pusachtige brij kapot gekookte aardappelen waarvan de smaak in het beste geval als waterig is te omschrijven. Om dit te compenseren zit in alle drie de vullingen een roomsaus. Zoals mijn grootmoeder altijd zei: 'Met room kan je zelfs een kassei doen smaken'. Volgens de kaart zou er enkel in het Brussels bintje naast spekjes ook room mogen voorkomen. In het Oostends bintje zou je naast grijze garnalen ook een beurre blanc en bieslook moeten aantreffen. In de zoete aardappel ten slotte, zou naast krabvlees, banaan en vanille, ook een mango coulis moeten zitten. Helaas pindakaas! Na de ontgoocheling stijgt opnieuw onze verontwaardiging over de hoge prijzen. Je moet het maar durven, tussen €15 en €25 vragen voor een smakeloze patat. Nog een geluk dat we niet voor het bintje kaviaar (€75) hebben gekozen. Omdat we het hebben aangedurfd geen voorgerecht te nemen wordt ons zonder iets te vragen de dessertkaart onder de neus geduwd. Van de weeromstuit beslissen we geen nagerecht te nemen maar enkel een koffie (€3,50). Dit brengt de rekening op een schandalige €89,80. Dat is zeker de helft te veel.

Conclusie: Gevulde aardappel zou de specialiteit moeten zijn. Zeker de helft te duur. Neigt naar afzetterij.

Eten: 4/10
Bediening: 5/10
Comfort: 4/10

Globale beoordeling: * (Slecht)

Type: restaurant
Keuken: Belgisch-Frans
Specialiteit: -

Bleu de toi
Cellebroersstraat 73
1000 Brussel
02 502 43 71
bleudetoi@icloud.com
www.bleudetoi.be
 
Dit was een kick ass artikel. Ik betwijfel of dat zes jaar later nog zou worden gepubliceerd wegens angst voor... Ja, voor wat eigenlijk? Reactie van de uitbater die wild om zich heen schopt waarschijnlijk? Dat hij dan de argeloze consument niet afzet. Daar moet hij dan maar tegen kunnen denk ik dan.
Als ik dat nu teruglees: 'een bijna misselijkmakend kokosparfum' en 'tot een pusachtige brij kapotgekookte aardappelen' zijn oneliners die ze mij niet meer afpakken. Alleen de titel werd veranderd in het brave "Inhoudloze bintjes" en de laatste zin van de conclusie werd niet gepubliceerd.
Wat ben ik blij dat er geen plaats meer was de vrijdag dat de kerstvakantie begon in 2007 en dat ik dan maar met Madame en Junior naar het schitterende 'Samouraï' ging, met een **** artikel in ZONE02/ nr. 180 als gevolg. Iets meer dan een jaar later zijn we er dus alsnog naartoe gegaan. Zonde van het geld.

Le Paon Royal: Koninklijke brasserie

LET OP: deze brasserie is overgenomen door de gebroeders Beyaz en is dan feestelijk failliet gegaan (met een witwas geurtje) samen met de tien andere horecazaken van de groep!

Foto: Johan Martens

ZONE02/ nr. 203 (woensdag 14/1/2009)

Als er in Brussel een brasserie is die het prefix 'Koninklijke' verdient, dan is het wel Le Paon Royal. Sinds 1974 is deze zaak door Emile en Thérèse Schoolmeesters stukje bij beetje uitgebouwd van een simpele taverne tot wat het nu is: een chique brasserie met een hoogstaande keuken. Dit laatste is zeker het geval sinds zoon Arnaud naast zijn moeder in de keuken staat. Hij heeft na zijn opleiding in Namen zich verder bekwaamd in de sterrenkeukens van Comme Chez Soi en l'Ecailler du Palais Royal. Ik ga er met Junior lunchen nadat hij zijn laatste kerstexamen heeft afgelegd. Er is nog net één tafeltje vrij als we binnenkomen. Naast 'jongere ouderen' met een goed pensioen zijn er evenveel 'oudere jongeren' die verantwoordelijk zijn voor de gentrification in de nabijgelegen Dansaertstraat. In de winter appreciëren deze twee kapitaalkrachtige groepen er de houtkachel met zijn typische warmtegloed. In de zomer zitten ze zij aan zij op het lommerrijke terras onder de platanen van het plein. Bij de bestudering van de bierkaart valt het op dat deze zeer uitgebalanceerd is en unieke, zeldzame Belgische artisanale bieren bevat. Als voorgerecht kunnen we hier niet om de huisgemaakte garnaal- (€14) en kaaskroketten (€9) heen. Ik krijg drie aardappelvormige garnaalkroketten met veel garnalen en een krokant bruin gebakken korst. Zonde dat er geen gefrituurde peterselie bij ligt. Junior krijgt slechts twee platte vierkante kaaskroketten. De garnituur van krulandijvie en tomaat past hier uitstekend bij. Hierna eet hij een rundsteak met drie sauzen (€15,50). Deze steak wordt op een houten plank geserveerd en is ook een klassieker van het huis. Het vlees heeft een lekkere grilsmaak en is perfect à point gebakken. De cocktail-, mosterd- en currysaus zijn vanzelfsprekend vers gemaakt. Ik ben een beetje teleurgesteld in de filet Americain (€14,50) die mij wordt voorgeschoteld. Het komt mij over als een modale Americain van de eerste de beste beenhouwer. Niets speciaal, temeer daar de portie rauwkost en industriële frieten van het merk Farm Frites dubbel zo groot zijn. De gigantische kwak zelfgeklopte mayo is dan weer super. Terwijl we wachten op onze Brusselse wafel met suiker (€5) verbinden we om ter eerst de genummerde punten op onze place mats, die eigenlijk bedoeld zijn voor de klein mannen. Ja, kwaliteit zit hem in de details. Zo moet je ook maar eens kijken naar het opschrift boven de lavabo in de toiletten. Gewoon plezant. Oh ja, de Brusselse wafels. Ik denk niet dat er nog vijf zaken in Brussel zijn waar er nog Brusselse wafels van dagvers deeg worden opgediend. Hier hebben ze vier bij zes gaten, zijn dik, krokant van buiten en zacht van binnen. Topkwaliteit die men moet geproefd hebben. Samen met bitter hoppige Bel pils (€2), frisdrank (€2,20) en espresso (€2.20) eindigen we volgens de rekening die in het sappig Brussels dialect is opgesteld op €75,80. In dit bedrag zijn dincht & takse (mier dan fietig %) ingekloesjt.

Conclusie: Unieke Brusselse wafels die op iedere 'to eat'-lijst moeten staan. Sublieme ambachtelijke bieren.

Eten: 7/10
Bediening: 7/10
Comfort: 7/10

Globale beoordeling: *** (goed)

Type: brasserie
Keuken: Belgisch
Specialiteit: bistrokeuken

Le Paon Royal
Oude Graanmarkt 6
1000 Brussel
 
De zaak werd verkocht aan 'Great Moments in Brussels', een nogal schimmige horecaholding zonder adres, niet te contacteren wegens geen telefoonnummer of e-mail beschikbaar. In totaal hebben ze negen zaken in het Brusselse opgekocht.
Vader Emile en moeder Thérese gingen op pensioen en zoon Arnaud amuseert zich. Op donderdagmiddag 31 oktober 2013 komen Madame en ik met een heerlijke gelato uit de Rinomata gelateria aan de Ripa di Porta Ticinese 3 in Milano

en lopen daar toch niet Arnaud met vrouw en kind al citytrippend tegen het lijf. Het gaat hen duidelijk voor de wind. Het weze hen gegund. By the way uitstekend Italiaans ijs was dat.

Ik ben er na de overname op 10 juni 2011 nog eens iets gaan eten. Het was afschuwelijk. €29 voor wat door moest gaan als zeetong. Nooit meer zet ik er nog een voet binnen. Seeing is believing:

Ik heb het echt niet durven vertellen aan Arnaud toen ik hem twee jaar later in Milaan ontmoette.

Eindejaarsvraagjes: Hemel & Hel in 2008 & 2009

ZONE02/ nr. 202 (woensdag 17/12/2008)

*Mijn hemel in 2008 was: de perfecte maaltijd, zowel qua keuken als bediening, bij Philippe Meyers in Braine-l’Alleud.

*Mijn hel in 2008 was: het eten van een sigarettenfilter in het zogenaamde restaurant Herakles in Jette en de fysieke bedreigingen van de eigenaar na de publicatie van het artikel.

*Mijn hemel in 2009 wordt: het samen met Madame, Junior en mijn schoonouders eten van 'Bretoense kreeft en kalfszwezerik, met asperges en morieljes' in de Sea Grill van Yves Mattagne.

*Mijn hel in 2009 wordt: het betalen van de rekening in diezelfde Sea Grill.

Met deze eindejaarsvraagjes werd 2008 culinair afgesloten. Ik kwam nog steeds tot de conclusie dat ik toch wel met mijn gat in de boter was gevallen. Dit was trouwens de tweede en laatste keer dat er mij werd gevraagd eindejaarsvragjes te beantwoorden.

Aloyse Kloos: A blast from the past

Foto: Johan Martens

ZONE02/ nr. 202 (woensdag 17/12/2008)

Mocht je tussen Kerstmis en Nieuwjaar nog honger hebben, dan kan ik je Aloyse Kloos vanwege de extreme prijs-kwaliteitverhouding ten zeerste aanbevelen. Dit restaurant heeft het imago om in de jaren ’70 te zijn blijven steken en dat schrikt mensen duidelijk af om er met mij de benen onder tafel te steken. Mijn zeer eminente vriend José is echter ‘a man for all seasons’ en gaat direct akkoord om dit voormalige sterrenetablissement, gespecialiseerd in wilde paddenstoelen, truffels en huisgerookte ham tegen het licht te houden. Het is gevestigd in een villa aan een steenweg in het Zoniënwoud. Het interieur is inderdaad vreselijk. We besluiten echter onze vooroordelen opzij te schuiven. Er is een drie- (€35) of vier gangenmenu (€44). We opteren voor het drie gangenmenu en hebben hierbij de keuze uit maar liefst acht voor-, zeven hoofd- en zeven nagerechten. De wijnkaart is de max. De solden zijn blijkbaar al begonnen. Wijnen uit de jaren zeventig, tachtig en negentig worden hier ontkurkt tegen belachelijk lage prijzen tussen de €40 en de €60. We kiezen voor een Chateau La Couspaude 1993 (€56), een Saint-Emilion grand cru classé alstublieft. Deze wijn heeft de tand des tijds zeer goed doorstaan. Als voorgerecht neemt José hure van konijn. Twee dikke stukken terrine, geen hure want dat is kopvlees, van zeker twee cm met grote brokken mals vlees, worteltjes en verse kruiden liggen op zijn bord. De gelatine geeft een complementaire smaaktoets. Op mijn bord liggen een tiental plakken huisgerookte ham die zacht, smeuïg in de mond smelten. Daarna komt de rooksmaak naar voor en die blijft eindeloos nawerken. Als hoofdgerecht doen we ons te goed aan hazenfilet. Als ik haas op de kaart zie staan, dan bestel ik dat sowieso. Haas kan immers niet worden gekweekt. Het is gegarandeerd wild wild. We krijgen ieder twee perfect rosé gebakken filets geserveerd. Hierbij komt grondwitloof, rode kool en een gesauteerde rechtopstaande aardappel. Vooral de rode kool als alternatief voor de obligate veenbessen valt op. Zou dit hoog niveau ook worden doorgetrokken in de desserts? Wat José betreft wel, want de superlichte flensjes met vanille-ijs ertussen en karamelsaus erover is volledig homemade. Mijn crème brûlée met een aroma van tonkabonen zal ik ook niet licht vergeten. Nu weet ik het zeker: 99,9% van de in restaurants geserveerde crème brûlée is prefab uit horecagroothandels als ISPC en Metro die overal en altijd hetzelfde smaakt. Hier geen homogene pap met een korstje erop, maar een crème die echt naar ei smaakt en daarin het subtiel tonkabonenaroma met vanille en amandel toetsen. Bij een sterke, lekkere kop koffie met kraakverse mignardises (€3,50) betalen we met plezier €136 voor een perfect klassiek eetfestijn. Epiloog: de week na ons bezoek verliest Aloyse Kloos zijn Bib Gourmand in de nieuwe editie van de Michelingids. Hoezo, een Bib Gourmand staat toch symbool voor een goede prijs-kwaliteitverhouding en niet voor een designinterieur?

Conclusie: Klassieke keuken die nog altijd op een hoog niveau presteert. De wijnkelder wordt gesoldeerd.

Eten: 10/10
Bediening: 9/10
Comfort: 6/10

Globale beoordeling: ***** (Uitstekend)

Type: restaurant
Keuken: Frans
Specialiteit: gastronomisch

Aloyse Kloos
Terhulpsesteenweg 2
1560 Hoeilaart
02 657 37 37
erest.aloysekloos@hotmail.fr
www.aloysekloos.be
 
Dit voormalig sterrenrestaurant (een in mijn termen zogenaamd 'historisch restaurant') is echt nog steeds zeer de moeite.
De titel is hier veel passender dan de vertaalde, gepubliceerde versie: 'Als in goede oude tijden'. Horreur! Idem met de conclusie: 'solderen' is niet hetzelfde als 'uitverkopen'.
Dus tweemaal ***** (uitstekend) voor de 'feestelijke restaurants' van het kerstnummer 2008, vermits ook 'senzanome' de maximale score kreeg. Way to go. Ik sluit 2008 af met in totaal vier ***** restaurants (ook nog voor 'Barbizon' en 'Philippe Meyers'). Niet slecht.

senzanome: New York state of mind

LET OP: dit restaurant is verhuisd!

Foto: Johan Martens

ZONE02/ nr. 202 (woensdag 17/12/2008)

Stap senzanome binnen en je waant je in een place to be in het trendy ‘Meatpacking District’ in New York. Alweer €700 aan vliegtickets uitgespaard, want je bent nog steeds in Schaarbeek of all places. Hier kan zo een scene van ‘Sex and the City’ worden opgenomen. Op het einde van 2004, het jaar dat broer en zus Giovanni en Nadia Bruno, zeer onverwacht een Michelinster verdienden, hebben ze hun toenmalige wat oubollige eetzaal prachtig laten herinrichten met gevernist breed parket en rode kuipstoelen, met in het midden een gigantische geacclimatiseerde wijnkamer en achteraan een prachtig verlicht glasraam. Het resultaat is super. Zonder twijfel het mooiste Italiaanse restaurant van de Europese hoofdstad. Van op straat kan je door de grote vitrine de hele eetzaal bewonderen. Je moet wel aanbellen om binnen te geraken. Dat is een ingebouwde drempel om toevallige passanten duidelijk te maken dat het hier niet om een pizzeria gaat. Bij het aanscherpen van de honger met een zeer droge prosecco (€8) komt de chef himself goedendag zeggen en de suggesties toelichten. We passen voor de fettuccina all tartufo bianco (€65) om begrijpelijke redenen. Madame kiest voor de spaghetti alla bottarga (€20). Bottarga is een Sardijnse delicatesse. Het is samengeperste gepekelde kuit van karper of tonijn. Het resultaat is een barnsteenkleurige balkvormige massa die wordt verkruimeld en samen met olijfolie onder versgemaakte spaghetti wordt vermengd. De al dente pasta krijgt er een speciaal zeearoma door. Ik bestel de sardines beccafico (€18), gevulde sardines. Een Siciliaanse specialiteit waarvan de bereiding hier de perfectie heeft bereikt. Dat mag ook wel want Graziella Anzalone, de mama van Giovanni en Nadia is van Sicilië afkomstig. Bij deze voorgerechten drinken we een halfje Gavi di Gavi Villa Sparina 2007 (€22 ofwel driemaal de aankoopprijs) uit Piemonte. Een fruitige wijn met een aangename en zuivere afdronk. Als secundo nemen we beiden een stuk vlees. Voor mij de tagliata di manzo (€28), een gegrilde runderbiefstuk die in plakjes is gesneden. Simpel afgewerkt met wat olijfolie. On the side ligt nog een zware saus op basis van Parmezaanse kaas. Voor de moeder van mijn zoon komen scaloppina de vitello (€26) op tafel, drie kalfslapjes met een plakje ham en gesmolten kaas on top. De verse salie verheft dit gerecht tot een hemels niveau. Alleen zonde dat we beiden dezelfde gratin en groenten erbij krijgen opgediend. Als begeleidende wijn kiezen we hierbij een Chianti classico, een Fonterutoli 2006 (€26 of 2,7 maal de aankoopprijs) met een soepele structuur en een elegante afdronk. Als dessert voeren we de lakmoesproef voor Italiaanse restaurants uit: ‘Hoe is de tiramisu (€8)?’ Tot ons groot jolijt smaakt de tiramisu exact hetzelfde als de tiramisu van Madame, dus geslaagd met felicitaties van de jury! Na de rekening van €184 te hebben vereffend, belanden we bij het buitengaan terug in de Brusselse realiteit.

Conclusie: Zonder twijfel het mooiste Italiaanse restaurant van Brussel met een authentieke hedendaagse keuken.

Eten: 9/10
Bediening: 9/10
Comfort: 9/10

Globale beoordeling: ***** (Uitstekend)

Type: restaurant
Keuken: Italiaans
Specialiteit: gastronomisch

sensanome
Koninklijke Sinte-Mariastraat 22
1030 Schaarbeek
02 223 16 17
www.senzanome.be
 
Vanaf 2008 heb ik de verplichte 'feestelijke restaurants' voor het kerstnummer in de mate van het mogelijke geïnterpreteerd als '(voormalige) sterrenrestaurants'. Dat was in 2007 nog niet het geval met 'Le Vismet' en 'Sir Kwinten'. Niet dat ik er in de toekomst altijd zal in slagen om twee sterrenrestaurants te recenseren voor het Kerstnummer, ik zal steeds mijn best doen. Hier slaag ik er dus wel in want het andere artikel in het kerstnummer 2008 is dat over 'Aloyse Kloos'
De titel haalde ik van die New Yorkse hymne van Billy Joel: 'New York state of mind'. Met mijn originele conclusie.

Tartufo: Big night the sequel

LET OP: dit restaurant is verhuisd!

Foto: Johan Martens

ZONE02/ nr. 201 (woensdag 3/12/2008)

Junior heeft tijdens het herfstverlof in Toscane de truffel ontdekt. Vandaar dat hij, ondanks nakende examens, toch kandidaat is om op een woensdagmiddag mee te gaan naar Tartufo. ‘Eten moet ik toch en met zo’n naam kan dat bijna niet slecht zijn’ is zijn redenering. Het restaurant is gevestigd in een gerenoveerd huis in Sint-Genesius-Rode, een faciliteitengemeente waar de burgemeester wel al is benoemd. Het interieur is werkelijk prachtig gedesigned en moet stukken van mensen hebben gekost. Wij zijn de enige klanten in de eetzaal als we binnenkomen. Er zullen er na ons ook geen meer binnenkomen. In Rode pendelt iedereen blijkbaar naar Brussel. Dit heeft een bevreemdende atmosfeer zoals in de eetfilm ‘Big Night’ tot gevolg. Sinds vier jaar staat de Algerijnse chef Kayes Ghourabi achter het fornuis en zorgt zijn echtgenote Griet Grassin voor de bediening. De chef is opgeleid in een Franse keuken en heeft jaren in Italië gewoond. Vandaar dat hij Frans Italiaans kookt. Onze voorgerechten zijn spectaculaire presentaties, wat voor die prijs ook wel mag. Ik zie tegenover mij ‘in tempura gefrituurde langoustines met pikant sesamkletskopje en Canteloup meloen’ (€24). Zoete bolletjes meloen houden een eerder zoete dan pikante sesamkletskop in de lucht. Daarop liggen vier, in een lichte en krokante tempura gefrituurde, zoute langoustines en een bittere salade van frisee met een zure dressing. Jawel, de vier basissmaken zijn een beetje getelefoneerd aanwezig. Ik probeer de ‘ravioli van geitenkaas met Caprini truffel uit Nocia en pesto van gegrilde hazelnoten (€22). Dit gerecht bestaat uit zes ravioli geserveerd op een dakgootvormig bord. De ravioli zijn super delicaat waarbij eerst de truffel, die erover is geschaafd, de smaakpapillen kietelt. Daarna neemt de sterke geitenkaas van de vulling het smaakgewijs over. Het halfje nipozzano riserva 2005 (€25 ofwel tweemaal de aankoopprijs), een chianti rufina is zijn geld waard. So far, so good. Maar bij de hoofdgerechten gaat het mis, ze zijn immers waardeloos. De ‘krokant gebakken kalfszwezeriken, wilde paddenstoelen en herfsttruffel’ (€28) zijn niet krokant gebakken en de paddenstoelen, maar ook de truffel, smaken naar niets. Hetzelfde geldt voor de groene asperges die onder het geheel liggen. Er bestaan blijkbaar geen seizoenen meer voor asperges. Dit smaakt mij niet. Junior is ook ontgoocheld door de ‘Sint-Jacobsvruchten mi-cuites, porcini en parmezaan’ (€25) want er wordt exact dezelfde ravioli als van mijn voorgerecht bij geserveerd en de sterke geitenkaas maskeert elke smaak van de Sint-Jacobsnoten. Ik vind de dessertkaart maar niets en laat deze kelk aan mij voorbijgaan. Junior probeert toch nog de ‘sorbet op zijn Italiaans’ (€8). Dit is met prosecco vloeibaar gemaakte sorbet die met een rietje wordt geserveerd. De eindrekening bedraagt €149,50 wat minimaal een derde te veel is. Pfff...

Conclusie: Te duur designrestaurant met gerechten met een vlak smaakpalet. Goed maar niet speciaal.

Eten: 6/10
Bediening: 9/10
Comfort: 8/10

Globale beoordeling: *** (goed)

Type: restaurant
Keuken: Frans-Italiaans
Specialiteit: -

Tartufo
Termeulenstraat 44
1640 Sint-Genesius-Rode
 
Dit restaurant is naar Sint-Pieters-Leeuw verhuisd, naar het pand waar voorheen 'De Groene Jager' zat dat op een degoutante manier door de eigenaressen werd gepest tot het failliet ging. Hopelijk hebben Kayes Ghourabi en Griet Grassin niet te maken met dit soort pesterijen.
De titel verwijst naar de culinaire Hollywoodfilm 'Big Night' waarin een scene zit met een quasi lege eetzaal en een surrealistische sfeer als gevolg. Bangelijk voor de eigenaars.
Nu is het wel genoeg geweest met die knipogen naar 'niet-benoemde burgemeesters'. Straks krijg ik nog een Vlaams-Nationalistisch imago.
In de Editor van De Persgroep bestaat de combinatie Frans-Italiaanse keuken niet. Je moet het apart ingeven en dan is het Franse en Italiaanse keuken, niet Frans-Italiaanse keuken. Hier dus wel.

VINI DIVINI: Wijnfestijn

LET OP: deze wijnbar bestaat niet meer!

Foto: Johan Martens

ZONE02/ nr. 201 (woensdag 3/12/2008)

In een zijstraat van de Elsense Steenweg, op een steenworp van de Naamsepoort, bevindt zich VINI DIVINI, ongetwijfeld de smalste wijnbar annex restaurant in het Brusselse. Het is nauwelijks drie meter breed. Je loopt er zo voorbij. Het is een publiek geheim dat dit buiten Toscane de favoriete pleisterplek van Guy Verhofstadt is. Markus en Paul zijn met hun echtgenotes, de twee Petra’s, uit het verre Lippstadt naar Brussel afgezakt voor een city trip. Wij zijn met zes om hen te vergezellen waardoor de enoteca van Vincenzo Marino al voor de helft is gevuld. Bij het binnenkomen, moeten we voorbij de toog waarachter Enzo op twee kookplaten zijn kunsten vertoont. Alles is er zo smal dat het de hele avond buiken intrekken wordt. In een enoteca staat natuurlijk Italiaanse wijn centraal. Er zijn hier 1.500 referenties. Alle wanden zijn tot tegen de zoldering volgestouwd met flessen. De menukaart is gegeven de beperkte infrastructuur minimalistisch. Ze wordt wekelijks aangepast. Er is steeds de keuze tussen een antipasto misto, twee warme voorgerechten, een pastagerecht, een hoofdgerecht en drie desserts. Het is hier dus mogelijk om op zijn Italiaans te dineren: antipasto, primo piatto, secundo piatto en dolce. Wij doen het op zijn Belgisch: voorgerecht, hoofdgerecht en dessert. Bij een bolletje buffelmozzarella met een blaadje basilicum en een schijfje kerstomaat als hapje proeven we om te beginnen een Toscaanse Antillo Bolgheri 2006 (€ 35 of 2,5 maal de inkoopprijs), een degelijke wijn. Als voorgerechten komen zeer gevarieerde antipasti misto met gestoomde verse groenten en heerlijke charcuterie (€15), glazig gebakken scampi (€15) en sudderende pannetjes met gesmolten scarmoza (gerookte mozzarella) met tomaat (€10) op tafel. Vooral dit laatste gerecht is een voltreffer. Hierbij drinken we een Lombardijse Aldo Rainoldi Valtellina superiore inferno riserva 2003 (€35 ofwel tweemaal de aankoopprijs). Deze wijn valt na de aanzet echter spectaculair stil in de mond. Bij de hoofdgerechten komt er een superwijn in het glas: een Ronchedone Ca dei Frati 2006, ook uit Lombradije (€35 ofwel 2,3 maal de aankoopprijs). Naast malse, puur smakende scaloppine (€20) – varkenslapjes – is er een al dente penne al ragù (€15) – dé Italiaanse vleessaus die buiten Italië Bolognese wordt genoemd - die dienst doet als alternatief hoofdgerecht. Onze Duitse vrienden hebben, terecht, bedenkingen bij de studentikoze foto's op het toilet. Als dessert (€7,30) onthoud ik vooral de café glacé, gewoon een grote tas espresso met een bol vanille-ijs in. Het ware dessert is echter een Barolo Pio Cesare 1996 uit Piedmont (€50). Een wijn om op te kauwen. Een waardige afsluiter voor een avond die vooral in het teken stond van het degusteren van wijn en daarbij werd een degelijke hap verorberd om de alcohol beter te kunnen verwerken. De rekening, €60 per persoon, is zeer correct maar om aan deze prijs-kwaliteitverhouding te raken moet je al met een grote groep zijn.

Conclusie: Het degusteren van Italiaanse wijn staat centraal. Daarbij eet je eenvoudige, correcte gerechten.

Eten: 7/10
Bediening: 8/10
Comfort: 5/10

Globale beoordeling: *** (goed)

Type: wijnbar
Keuken: Italiaans
Specialiteit: -

VINI DIVINI
Herdersstraat 28
1050 Elsene
0477 26 14 87
 
De titel is een idee van The Ladies van de redactie en is stukken beter dan mijn klunzige titel: 'It's the wine, stupid!' Het 'wijnbar'-type heb ik hier gecreëerd omdat het dat eerder is dan een restaurant, maar in de Editor van De Persgroep bestaat deze categorie niet. Vandaar.
Ik weet niet meer wie de zesde Belg aan tafel was naast mezelf en Madame, René en Jo en Patrick die uit Tunis terugvloog. Eddy misschien? Zou kunnen.
Wat de link VINI DIVINI en Guy Verhofstadt betreft staat er op de blog 'Saint-Etienne's world' een zeer mooie, maar ontluisterende open brief aan Guy Verhofstadt i.v.m. een interview dat hij er gaf aan Alain Coninx voor TV-Brussel.

Philippe Meyers: And we have a winner...

Foto: Johan Martens

ZONE02/ nr. 200 (woensdag 26/11/2008)

‘I saw rock and roll's future and its name is Bruce Springsteen’ schreef Jon Landau in 1974 in Rolling Stone nadat hij een concert had bijgewoond van The Boss. Ik ben geneigd om in dezelfde, maar dan culinaire, termen te schrijven over de maaltijd die ik met mijn gezin heb mogen degusteren bij Philippe Meyers. Het restaurant ligt in een klein straatje tegenover de ingang van de St Etiennekerk. Het kader is echt waar het enige minpunt dat ik met de beste wil van de wereld kan bedenken. Hoewel de inrichting nog geen vijf jaar oud is komt ze oubollig over. Provençaalse stijl uit de jaren negentig. Als geograaf bekoort enkel de verzameling rode Michelingidsen mij. Vijf van de acht tafels zijn bezet en we worden op een zeer gastvrije, spontane manier verwelkomd door Valérie, de perfect tweetalige echtgenote van de chef. Hij heeft het vak geleerd in gerenommeerde keukens als die van D’Hoogh, Claude Dupont, Barbizon en Eddie Van Maele. Zij heeft drie jaar de dienst uitgemaakt in de eetzaal van Romeyer, het meest tot de verbeelding sprekende Belgische restaurant van de twintigste eeuw. Er is keuze tussen een maandelijks veranderend drie- (€34) of viergangen menu (€49). Wij opteren voor het driegangen menu en hebben hierbij de keuze uit vijf voor-, vijf hoofd- en zeven nagerechten. Als aperitief geniet ik samen met Madame van een Albet i Noya (€7), een heerlijke biologische cava rosé. Junior wordt op slag fan van de niet-alcoholische Pisang Ambon met vers geperst appelsiensap (€5,5). Als voorgerecht kiezen we voor de ‘poêlée de noix de St Jacques sur mousseline de choux fleur, beurre tartufata’ die perfect gebakken zijn, de ‘composition croustillante et moelleuse de crevettes grises et tomates, basilic’ dat een deconstructie van tomaat met garnalen is en de ‘escalope de foie d’oie poêlée, l’ananas sous toutes ses formes’ (suppl. €7) waarbij de ananasvariaties het resultaat van uren werk zijn. De hoofdgerechten zijn van hetzelfde kaliber. De ‘poitrine de poule faisane de chicon pleine terre, cuisson lente, sauce brune au poivre de Sichuan’ is verrassend door de krokante peperkorrels in de saus, de ‘dos de sandre cuit à la vapeur sur lit de lentilles vertes du Puy, ventrèche, vinaigrette tiède à l’estragon’ is een gedurfde, ongewone combinatie en de ‘noisettes de filet de biche, garnitures de saison, deux sauces, l’une moutarde et l’autre vin rouge' (suppl. €7) is dé plat de résistance. Als dessert eten we de beste dame blanche ooit. Het vanille-ijs is à la minute gedraaid en zo romig dat het bijna niet te onderscheiden is van de slagroom. Inclusief het halfje Domaine du val des roches 2001, een Pouilly-Fuissé (€23) en het halfje La Bastide Dauzac 2001, een Margaux (€24) komt de rekening uit op €199,5. Als de gastvrouw ons bij het buitengaan, vertelt dat in april volgend jaar er een complete interieur make over zal plaatsvinden, weten we het zeker: in 2009 zal voor Philippe Meyers the sky the limit zijn.

Conclusie: Geen enkel foutje te bespeuren qua keuken of bediening. In april 2009 wordt het interieur aangepakt.

Eten: 10/10
Bediening: 10/10
Comfort: 6/10

Globale beoordeling: ***** (uitstekend)

Type: restaurant
Keuken: Frans
Specialiteit: gastronomisch

Philippe Meyers
Rue Doyen Van Belle 6
1420 Braine l'Alleud
02 384 83 18
philippe.meyers@gmail.com
www.philippe-meyers.be
 
Met dit zesde en laatste artikel sluit ik mijn toer van drie maanden door Waals-Brabant af. Het vet is van de soep. Achteraf zal blijken dat het mijn allerlaatste recensie in Waals-Brabant zal zijn (zeven in totaal: zes van mijn toer in de herfst van 2008 en Les Six Colonnes in februari 2008), vermits bij de tweede sanering van de ZONE02/, in mei 2013, het een Nederlandstalig tijdschrift wordt (eentalig dus) en ik m.a.w. niets meer te zoeken heb in Waals-Brabant. (Pro memorie: de eerste sanering van ZONE02/ gebeurde in mei 2009 als de Nederlandstalige versie met de Franstalige versie wordt gefusioneerd tot een tweetalige versie die in twee stappen maandelijks wordt i.p.v. tweewekelijks.)
Plezant om de ‘I saw rock and roll's future and its name is Bruce Springsteen’ quote te kunnen gebruiken. Ik meende ieder woord van de inleiding van dit artikel. Ik ben wat blij dat ik uiteindelijk gelijk heb gekregen (ik heb inderdaad altijd gelijk gehad in deze), want Philippe Meyers heeft tot 2015 moeten wachten tot hij een ster in de Michelin kreeg toebedeeld. Dit had gerust vijf jaar eerder kunnen zijn daar in 2010 het interieur ook op niveau was gebracht. Vandaar dat er werd gevraagd om de foto op de website van ZONE02/ (zie hoger en let vooral op de lelijke kast, de vreselijke linoneumvloer en dan die gecoiffeerde poedel onder de tafel. Voorwaar de lelijkste foto ooit.) te vervangen (vandaar ook weer de wazigheid van de eerste foto) door onderstaande door het restaurant geleverde foto van het nieuwe interieur. Het verschil is fenomenaal.

Foto: Philippe Meyers  
De titel en de conclusie zijn de originele. De gepubliceerde titel was 'And the winner is'. Een keuze van The Ladies van de redactie.
Dit was het tweede restaurant, na 'Barbizon', dat van mij ***** kreeg toebedeeld (op 57 recensies). Het was trouwens een perfecte lunch met het gezin, kortom een perfecte zondagmiddag. Beter zal het niet worden.

BELvue! Lunch & Tea: Klein maar fijn

LET OP: dit eethuis bestaat niet meer!

Foto: Johan Martens

ZONE02/ nr. 200 (woensdag 26/11/2008)

Hip Hip Hoera! ZONE02/ is aan zijn 200ste editie toe. Bestaan er 200 jaar oude restaurants in Brussel? Volgens Prof. Scholliers van de VUB niet, maar er zijn twee Brusselse buurten waar 200 jaar geleden in navolging van Parijs de eerste restaurants verschenen. Naast de incontournable Beenhouwersstraat was dat, misschien iets wat onverwacht, ook zo op het Koningsplein. Na een eeuw uitgestorven te zijn is de horeca recent via het museumwezen terug aanwezig op het Koningsplein. Zakenman Fernand David, in een vorig leven manager van Hilton Europa, heeft er naast de museumbrasserie in de Koninklijke Musea voor Schone Kunsten sinds begin dit jaar ook BELvue! Lunch & Tea in het gelijknamige museum geopend. Sommige beklijvende gidsen omschrijven dit museum tijdens hun rondleiding als het contradictorische museum voor dynastie en democratie. Ik ga er op een woensdagmiddag met Junior, in de eetzaal met zicht op het Koningsplein, lunchen. De kaart is beperkt: enkele voorgerechten, salades en pasta’s. Maar alles is fait maison. Junior kiest voor de mozzarella sticks (€8) als voorgerecht. Ik wil de dagsoep (€4), een ‘bisque d’homard’, testen. De mozzarella sticks zijn eigenlijk kaaskroketten, maar dan wel origineel vormgegeven. Er worden twee staafvormige kroketten met een dikke krokante korst geserveerd. Deze korst zorgt voor evenwicht met het elastische karakter van de mozzarella. Hierbij komt een zeer gevarieerde lekker aangemaakte salade. Junior is duidelijk tevreden, alleen maakt hij zijn beklag over het industrieel afbakstokbrood. Mijn kreeftensoep komt in een ovaal, heel diep bord. Het lijkt wel een minibadkuip. De hoeveelheid soep is dan ook gigantisch. Niet dat ik mij daar over beklaag, integendeel. Ze smaak perfect. Een robuuste zilte smaak van kreeftenpantsers is dominant. Als hoofdgerecht verschijnt aan de overzijde van de tafel een pasta ‘3tomatoes’ (€14). Het is een verkeersdrempel van, met een vleesvork, opgerolde tagliatelle. De tomatensaus is à la minute bereid met slechts drie kerstomaten, zo verklaart de ober de wat bizarre naam van dit pastagerecht. Ongelooflijk maar waar, zo’n pure, eerlijke smaak uit drie onnozele kerstomaten halen. Van mijn kant proef ik de Caesar salade (€14). Deze salade werd in 1924 in Noord-Amerika ontwikkeld door ene Cardini met aangemaakte Romeinse sla, croutons, geraspte parmezaan, een eierdooier en Worcestershire saus. Deze versie is een hedendaagse interpretatie ervan met dezelfde salade als bij de mozzarella sticks, maar met blokjes kippenwit, ansjovisfilets, pijnboompitten en croutons. Als dessert proeven we een heerlijk stuk perentaart en een fantastische portie rijstpap (beiden €4,75) van patisserie Gaudron op het Brugmannplein in Elsene. Na slechts €60 voor deze heerlijke lunch te hebben betaald, bezoeken we het museum en valt eindelijk mijn €. In de kelder tussen de toiletten en de trap ontdekken we het ‘knooppunt van de democratie’. Voorwaar contradictorisch…

Conclusie: Perfecte plek om rustig te lunchen. Kleine maar fijne kaart. Heerlijke patisserie van Gaudron.

Eten: 8/10
Bediening: 9/10
Comfort: 9/10

Globale beoordeling: **** (zeer goed)

Type: eethuis
Keuken: Belgisch-Frans
Specialiteit: -

BELvue! Lunch & Tea
Paleizenplein 7
1000 Brussel
 
Geef toe, een perfecte rode draad doorheen het artikel, van inleiding tot besluit. Ik ben er nog steeds tevreden over. The Ladies van de redactie hebben de drie eerste woorden van mijn versie gedeletet. Hier staan ze er opnieuw in.
Fernand David heeft deze zaak gesloten vanwege een lage omzet veroorzaakt door de onbestaande visibiliteit (geen neonlichtreclame op het Paleizenplein toegelaten natuurlijk). Later kwam in deze ruimte van het BELvue museum een filiaal van 'Green Kitchen'. Plots ging de poort op het Koningplein open en was er meer va et vient mogelijk.
Hij liet erna ook zijn 'museumbrasserie' aan de overzijde van het Koningsplein over, daar zijn partnerschap met Peter Goossens op de klippen was gelopen. Sinds 2010 is de uitbating in handen van de federale wetenschappelijke overheidsinstelling KMSK zelf. In 2007 kreeg de 'museumbrasserie' nog de 'Bart Bikt! Resto of the year' award van mij, nu zijn de meerderheid van de beoordelingen op 'tripadvisor' 'Matig' tot 'Vreselijk'. Het is dus armoede troef in de tot 'Museum Arts Brasserie' omgedoopte zaak die nog slechts van 10u tot 17u open is.
Een paar jaar later start hij de keten 'Steak Frit' op. Alweer een knap concept, maar blijkbaar betaalde het management zich te hoge lonen uit en werden leveranciers (zoals 'Gold Meat Belgium n.v.' die het lekkere potjesvlees voor de amuse bouche leverde) veel te laat betaald. Op het laatste zelfs gewoonweg niet meer. Steak Frit ging dan ook failliet.
Vermits ik geen digitale versie van de gepubliceerde foto heb, ben ik andermaal verplicht een wazige foto (vanwege het recyclagepapier waar ZONE02/ op werd gedrukt) te gebruiken. Tot slot dit nog: de beklijvende gids in kwestie is Erik Nobels. 'Bedankt voor de oneliner Erik'.